Laxeiro

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
(Redirixido desde "Xosé Otero Abeledo")
Xosé Otero Abeledo.

Xosé Otero Abeledo, alcuñado como Laxeiro, nado en Donramiro (Lalín) o 23 de febreiro de 1908 e finado en Vigo o 21 de xullo de 1996, foi un pintor galego, un dos máis representativos que ten dado Galicia en todos os tempos.

Biografía[editar | editar a fonte]

Ata os seis anos vive coa súa familia, que reside en Vilamaior (Botos), parroquia á que Laxeiro volvería anos despois para lembrar a súa infancia como escolar e pastor. A súa aptitude para o debuxo chama a atención ós seus mestres e a súa imaxinación e fantasía fano popular entre os veciños, converténdose en actor improvisado que o mesmo recita un poema que artella un inspirado sermón. Neste escenario rural é onde alimenta o seu mundo interior, con romarías, tolos como "O Naranxo", vagabundos que deambulan polas aldeas, moinantes, e unha tradición chea de mitoloxía, superstición, lendas e fábulas, que estarán presentes sempre na súa obra; escenarios como A Romea, poboados por animais máxicos e personaxes de extraordinarios poderes. En 1936 estoura a guerra e Laxeiro incorpórase ao bando franquista; destínano á fronte asturiana, onde coincidirá co escritor Celso Emilio Ferreiro[Cómpre referencia].

En 1951, pintor xa recoñecido, trasládase a Bos Aires para presentar unha exposición colectiva. O éxito anímao a permanecer alí ata 1960. Relacionado con pintores da vangarda arxentina, expón con frecuencia e aparece como escritor de contos e relatos. A súa etapa arxentina inflúe decisivamente na súa traxectoria artística.

Fundación Laxeiro en Vigo.

O ano 1968 sería decisivo para Laxeiro. De volta a España, a súa exposición na Galería Biosca, coas súas obras máis destacadas, obtén notable éxito. Instalado no ático do Café Gijón, decide viaxar aos Países Baixos para coñecer a pintura de Rembrandt, que deixará nel unha pegada profunda.

Chegan exposicións, homenaxes e o recoñecemento da obra deste pintor universal nacido en Lalín, que pode recoller en vida. As súas obras colgan en importantes museos e acadan unha elevada cotización. Doa ao pobo de Lalín unha importante colección de cadros que exporán no Museo de Fillos Ilustres e recibe numerosas homenaxes populares. O seu nome figura nunha das rúas da vila lalinense. Tamén en Vigo, inaugúrase en 1985 a Casa de Laxeiro, un museo onde ademais dalgunhas das súas mellores obras pódense ver obxectos persoais, como aquela caixa de pinturas que lle obsequiara outro fillo ilustre de Lalín, Ramón María Aller, o sabio lalinense que intuíra o xenio do rapaz-pintor de Botos.

Laxeiro continúa co seu traballo. No ano 1989, ten a honra de ser o artista elixido para a exposición inaugural do Auditorio de Galicia en Santiago de Compostela, e recibe a Medalla Castelao da Xunta de Galicia. Tralo seu falecemento foi soterrado no Cemiterio de Lalín.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Laxeiro por Xuxo Vázquez.

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caja de Ahorros Municipal de Vigo, 1981.
  • Pablos, Francisco: Laxeiro. La Coruña, Edit. Atlántico, 1981.
  • Pablos, Francisco: Colección Adriano Marques de Magallanes. Vigo, Excelentísimo Ayuntamiento de Vigo, 1992.
  • Ruibal, José: Laxeiro. Pontevedra, 1951.
  • Castro, X. A.: Antológica de la Bienal de Pontevedra. Diputación Provincial de Pontevedra, 1985.
  • Gaya Nuño, J. A.: La pintura española del siglo XX. Madrid, Ibérico Europea de Ediciones, 1970.
  • Gran Enciclopedia Gallega.
  • Campoy, A. M.: Diccionario Crítico del arte español contemporáneo. Madrid, Ibérico Europea de Ediciones, 1973.

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]