Urania Mella

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Urania Mella
Urania Mella Serrano
{{{cargoexecutivo1}}}
Período: {{{periodo1}}}
Antecesor: {{{antecesor1}}}
Sucesor: {{{sucesor1}}}
Chanceler: {{{chanceler1}}}
Monarca: {{{monarca1}}}
{{{cargoexecutivo2}}}
Período: {{{periodo2}}}
Antecesor: {{{antecesor2}}}
Sucesor: {{{sucesor2}}}
{{{cargoexecutivo3}}}
Período: {{{periodo3}}}
Antecesor: {{{antecesor3}}}
Sucesor: {{{sucesor3}}}
{{{cargoexecutivo4}}}
Período: {{{periodo4}}}
Antecesor: {{{antecesor4}}}
Sucesor: {{{sucesor4}}}
Datos persoais
Nacemento: 15 de novembro de 1899
Lugar: Vigo, Galicia Galicia
Falecemento: 26 de maio de 1945
Lugar: Lugo, Galicia Galicia
Organización: Unión de Mulleres Antifascistas
Afiliacións: {{{afiliacións}}}
Cónxuxe: {{{cónxuxe}}}
Parella: {{{parella}}}
Fillos: {{{fillos}}}
Parentes: {{{parentes}}}
Residencia: {{{residencia}}}
Cargo(s): Presidenta da UMA
Alma mater: {{{almamater}}}
Profesión: Política e mestre
Relixión: {{{relixión}}}
Premios: {{{premios}}}
{{{sinatura}}}
{{{web}}}
Buque de loita contra a contaminación da Sociedade Estatal de Salvamento e Seguridade Marítima "Urania Mella".

Urania Mella Serrano, nada en Vigo no 15 de novembro do 1899 e finada en Lugo no 26 de maio do 1945, foi unha política galega e precursora do asociacionismo feminino. Filla do pensador anarquista Ricardo Mella Cea e mais de Esperanza Serrano, a súa vez filla de Juan Serrano Oteiza, coñecido anarquista madrileño e fundador da Revista Social, foi presidenta da sección viguesa da Unión de Mulleres Antifascistas, así como membro do Socorro Rojo Internacional.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Muller moi culta e comprometida socialmente, foi mestra de piano e estudou Belas Artes na Escola de Artes e Oficios de Vigo. Dende moi nova adicou a súa vida a defensa da muller, comezando a ensinar a ler ás mulleres do barrio de Lavadores, para continuar logo dende a UMA.

Tras o golpe de estado de 1936 intentou defender o barrio, xunto co seu home Humberto Solleiro Rivera, para logo fuxir cara a Redondela, onde foron detidos. Foi condenada á morte en Consello de Guerra, mais logo foille conmutada a condena pola de trinta anos; non así a do seu home, que foi fusilado. Xa viúva e deixando en Vigo catro fillos, foi encadeada no penal de Santurrarán, Guipúscoa, onde pasou mais de 9 anos. Ao quedar libre marchou co seu fillo Raúl a vivir a Lugo, no lar de María Gómez, onde ficou ata a súa morte.

O concello de Vigo decidiu no pleno do 31 de marzo de 2008 dedicarlle unha rúa da cidade.[1] e o Ministerio de Fomento deulle o seu nome ao buque anticontaminación que foi botado no outubro do 2008[2]. Este último acto non foi alleo á polémica, ao non seren invitados os achegados[3][4].

Placa na rúa de Vigo.

Sobor da vida das mulleres encarceadas na cadea de Santurrarán foi presentado no Festival de cine de San Sebastián do 2010, o documental de Txaber Larreategi e Josu Martínez Prohibido recordar que protagonizan as fillas da política galega Alicia e Conchita.[5]

A 15 de decembro de 2010 e en cumprimento da lei 52/2007 do 26 de decembro, mediante a cal a Democracia española honra a quen padeceron inxusta persecución durante o golpe de estado de 1936 e a ditadura posterior, o ministro Francisco Caamaño Domínguez expediu a Declaración de reparación e recoñecemento persoal ao seu favor, en virtude do ordenado no parágrafo 1, artigo 4 da citada lei.

Notas[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Commons
Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Urania Mella

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]