Manuel Gómez Román

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Edificio do Banco Pastor, Rúa Colón.
Edificio Mulder (1910), Rúa de Montero Ríos.
Ermida da Nosa Señora das Neves da Guía, Teis.
Monumento á mariña universal en Panxón.

Manuel Gómez Román, nado en Vigo o 24 de xullo de 1875 e finado na mesma cidade o 11 de novembro de 1964, foi arquitecto galego.[1]

Índice

Traxectoria [editar]

Cunha fonda afección dende neno pola pedra labrada, comeza en Madrid a carreira de arquitecto pero logo abandónaa en 1896 incitado polo seu temperamento bohemio, artístico e rebelde, que lle leva a enfrontarse cun profesor.

Durante estes anos dedícase á construción e a dar clase de debuxo nunha academia fundada por el. En 1914 retoma a carreira de Arquitectura, empurrado fundamentalmente polo seu amigo e mentor Antonio Palacios Ramilo, e conclúena en 1917, con 41 anos de idade.

Mais nesa época xa ten unha considerable obra, firmada acotío por compañeiros como Luis Vidal e Guasón, Manuel Felipe Quintana ou Jenaro de la Fuente. De esta etapa son os Almacéns Simeón, a casa para Enrique Mulder, a Casa do Pobo para o sindicato UGT ou a casa para Saturnino García.

Pouco a pouco a obra de Gómez Román vai derivando deica o galeguismo arquitectónico, dada a súa fidelidade aos materiais e estilos do país. Durante estes años realiza innumerábeis bocetos, sobre todo para a Exposición Internacional da Pesca, que se ía celebrar en Vigo e que finalmente vese malograda.

Nos anos trinta entra en política, aspirando á alcaldía de Vigo pola Fronte Popular e chegando incluso a ser Secretario Xeral do Partido Galeguista.

Trala guerra civil é nomeado Vicepresidente da Editorial Galaxia e tamén Vicepresidente da Fundación Penzol. En 1951 ingresa na Real Academia Galega e promove xunto con Francisco Fernández del Riego e Xesús Ferro Couselo a conmemoración do Día das Letras Galegas.

A súa obra arquitectónica enténdese por mais de dúas mil obras en diferentes cidades galegas. Colaborou tamén con debuxos artísticos e caricaturas na prensa galega e ademais publicou diversos traballos sobre as características da arquitectura galega.

Arquitectura e características [editar]

A súa opinión arquitectónica céntrase nos seguintes puntos:

  • A centralidade de Compostela como norma no aspecto artístico, xa que a basílica compostelá resume as manifestacións culturais, resolve problemas construtivos e compendia expresións iconográficas.
  • A esixencia dunha Escola de Arquitectura en Santiago de Compostela, cun plano de estudos no que se esixise un coñecemento das construcións santiaguesas para poder exercer a profesión de arquitecto.
  • Aínda que o seu acento se atope rexamente vencellado ó pasado, pretendía actualizar e chegar á modernidade cun sinal propio de identidade.
  • O aproveitamento dos abondosos materiais nobre que ofrece a terra galega, así coma das condicións de acertada pericia da man de obra (especialmente de canteiros), figura que pretendía recuperar e situar no lugar que lles corresponde.
  • Completar os estudos que se teñen feito da propia arquitectura galega para incorporarse á modernidade da nova arquitectura sen necesidade dun mimetismo que consideraba evitable.

Obra [editar]

Vigo [editar]

  • Proxecto para os Almacenes Simeón (1906).
  • Casa para Enrique Mulder (1910).
  • Casa do Pobo para o sindicato UGT (1911).
  • Casa para Saturnino García, na praza de Compostela nº 31, 32 e 33, con esquina a García Olloqui (1912).
  • Sede do Banco de Vigo (hoxe sede do Banco Pastor), no cruce das rúas Colón e Policarpo Sanz (1919-23).
  • Edificio de Vivendas para Severino G. Besada e a Casa de Correos e Telégrafos, na praza de Compostela (1920).
  • Vivendas para Vicente Coma, na rúa Urzaiz (1921).
  • Edificio de vivendas para Manuel Millán, na rúa Lepanto (1921).
  • Proxecto de edificio José Pastoriza, no Paseo de Alfonso XII (1922).
  • Antigo Edificio da Caixa de Aforros, (hoxe Club de Xubilados de Caixanova), na Ronda de Don Bosco con esquina á rúa Velázquez Moreno (1924).
  • Chalet para Giménez Cuenca.[2]
  • Proxecto de ampliación do piso principal xa existente e construción do segundo do Círculo Mercantil (1926).
  • Fábrica de conservas Bernardo Alfageme (1929).
  • Chalet Agarimo, na rúa Tomás A. Alonso, nº 4 (1931).
  • Edificio de vivendas de Pi y Margall, nº 119 e o edificio Arbones Vila, situado na rúa Murillo, nº 5 (1942).
  • Proxecto de Ermida da Guía (1951).

Lugo [editar]

Noutros lugares [editar]

Galería de imaxes [editar]

Notas [editar]

  1. ↑ Gómez Román, o arquitecto que apostaba pola soberanía estética na páxina do Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia (delegación de Vigo), extraído de La Voz de Galicia.
  2. ↑ Catálogo de Bens Culturais.

Véxase tamén [editar]

Commons
Commons ten máis contidos multimedia na categoría:

Bibliografía [editar]

Ligazóns externas [editar]


Traído desde "http://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Manuel_Gómez_Román&oldid=2959235"