Maruxa Mallo

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Maruxa Mallo

Maruxa Mallo en 1966.
Nome Ana María Manuela Isabel Josefa Gómez y González[1]
Nacemento 5 de xaneiro de 1902[1]
Lugar de nacemento Viveiro, Galicia Galicia
Morte 6 de febreiro de 1995 (93 anos)
Lugar de morte Madrid, Madrid Comunidade de Madrid
Nacionalidade Galega
Eido Pintura

Maruxa Mallo, tamén citada como Maruja Mallo, era o pseudónimo de Ana María Gómez González, nada en Viveiro o 5 de xaneiro de 1902 e finada en Madrid o 6 de febreiro de 1995, foi unha pintora surrealista galega. [2][3]

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Foi a cuarta filla do matrimonio formado por Justo Gómez Mallo e María del Pilar González, y irmá maior do escultor Cristino Mallo (nado en Tui en 1905). Os dous irmáns utilizaron o segundo apelido do seu pai.

Sendo aínda unha nena a súa familia trasladouse á localidade asturiana de Avilés.

En 1922, con 20 años, trasládase a Madrid para estudar na Real Academia de Bellas Artes de San Fernando onde estudou ata 1926, como tamén fixo o seu irmán dende 1923. Alí relaciónase con artistas, escritores y cineastas como Salvador Dalí, Federico García Lorca, Margarita Manso, Luis Buñuel, María Zambrano o Rafael Alberti, co que mantén unha relación ata que aquel coñece a María Teresa León. En 1927 toma parte activa na primeira Escuela de Vallecas, unha proposta 'plástico-poética' do escultor Alberto Sánchez Pérez e o pintor Benjamín Palencia.[4]

Durante esa década de 1920 traballa asimismo para numerosas publicacións literarias como La gaceta literaria, El almanaque literario ou a Revista de Occidente e realiza portadas de varios libros. Ortega y Gasset coñece os seus cadros en 1928 e organízalle unha exposición nos salóns da Revista de Occidente. Exhibiu dez óleos que representaban pobos cheos de sol, toureiros e manolas, así como estampas coloreadas de maquinaria, deportes e cine de principios de século. A exposición foi todo un acontecimento cultural en Madrid, e tamén punto de partida para que Maruxa fose xuzgada pola súa obra e non pola súa condición feminina.

Unha bolsa da Junta de Ampliación de Estudios permitiulle ir a París en 1932, onde entrou en contacto co surrealismo (coñece a Max Ernst, René Magritte, Joan Miró Giorgio de Chirico e outros), e participa en tertulias con André Breton e Paul Éluard. Muda a súa concepción sobre a pintura, alí comeza a súa etapa surrealista. A súa pintura cambiou radicalmente e alcanzó a mestría, tanto que o mesmo Breton comproulle en 1932 o cadro titulado Espantapájaros, obra poboada de espectros que hoxe é considerada una de las grandes obras do surrealismo.

Regreso a España[editar | editar a fonte]

Sinatura de Maruxa Mallo.

De regreso a España comprométese coa IIª República, e dá clases de pintura en Arévalo (Ávila) e Madrid. A Guerra Civil cóllea en Galicia, mais logra escapar a Portugal.

Con axuda de Gabriela Mistral, embaixadora de Chile en Lisboa[5], logra viaxar ata América. Acaba por instalarse na Arxentina. A chegada de Perón fai que marche aos Estados Unidos, e instálase en Nova York. Porén en 1965 decide regresar a España, e fixa a súa residencia en Madrid.

Última etapa e pasamento[editar | editar a fonte]

En 1979, comeza a súa última etapa pictórica con Los Moradores del vacío. Tiña daquela 77 años, mais aínda conservaba o frescor e a vitalidade que a acompañaran toda a súa vida. Na década dos 90 ofrecéronlle varias exposicións e premios, como a Medalla ao Mérito nas Belas Artes e o Premio de Artes Plásticas de Madrid. Cunha exposición monográfica da súa obra inaugurouse o Centro Galego de Arte Contemporánea de Santiago de Compostela, en 1993.

Meses despois falece en Madrid aos 93 anos.

Algunhas obras[editar | editar a fonte]

Recoñecementos[editar | editar a fonte]

  • Medalla de Ouro ó Mérito nas Belas Artes (1982)
  • Medalla de Ouro de Madrid (1990)
  • Medalla de Ouro da Xunta de Galicia (1991) [8]

Notas[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]