José María Calatrava

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
José María Calatrava.

José María Calatrava Peinado, nado en Mérida o 26 de febreiro de 1781 e finado en Madrid o 16 de xaneiro de 1846, foi un político e xurista español.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Participou en contra da ocupación francesa dende a Xunta Suprema de Estremadura, onde foi elixido deputado en 1810 e participou nas Cortes de Cádiz. Tras a restauración absolutista foi preso e encarcerado en Melilla, até que foi liberado pola chegada dos liberais ao poder, sendo nomeado Maxistrado do Tribunal Supremo, e dende 1822 até 1823, Ministro de Xustiza. Ao fin do Trienio liberal tivo que exiliarse a Inglaterra xunto co seu irmán Ramón María Calatrava. Coa morte de Fernando VII e a chegada á rexencia de María Cristina regresa a España, onde tras o Motín de San Ildefonso, é nomeado Presidente do Consello de Ministros, encargándolle a carteira de Facenda a Mendizábal para que completara a reforma da facenda pública.

Reinado de Isabel II de España

Segue a:
Francisco Javier de Istúriz
José María Calatrava
Precede a:
Baldomero Espartero
Presidente do Goberno de España

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]