Ana, nai de María

Para outras páxinas con títulos homónimos véxase: Santa Ana (homónimos).

Santa Ana
Santa Ana e a Virxe co neno Xesús (pintura de Leonardo da Vinci)
Nai da Santísima Virxe María
Venerado en	Igrexa Católica, Igrexa Ortodoxa, Comuñón Anglicana, Islam
Canonización	Anterior á Congregación
Festividade	26 de xullo
Atributos	Libro, porta, con María, Xesús ou Xoaquín
Patrón/a de	Avós, nais, mulleres sen fillos, mulleres traballadoras. Québec, Bretaña.

Santa Ana (do hebreo Hannah, חַנָּה, que significa "graza"), descendente de David, foi a nai da Virxe María e avoa de Xesús Cristo segundo a tradición cristiá e islámica. O seu nome non aparece nos Evanxeos canónicos e no Corán.

Tradición

Segundo os Evanxeos apócrifos de Santiago e Pseudo-Mateo, un anxo visitou a Ana e o seu home, Xoaquín, despois de anos de infertilidade, para lles anunciar que ían concibir un fillo. Ana prometeu dedicar o meniño ao servizo de Deus. Xoaquín e Ana levaron a María a vivir ao templo cando esta tiña tres anos.

A historia non foi aceptada pola Igrexa de Occidente ata o século XIII, mentres entre a Igrexa Ortodoxa o culto a Santa Ana data do século VI. Nos séculos XIV e XV existía a crenza do nacemento virxinal de Ana, denegada como erro polo Vaticano en 1677.

Santa Ana é a patroa de Québec e Bretaña, e das mulleres traballadoras e mineiros, e dos concellos galegos de Carballedo, Cedeira, Cortegada, A Lama, Monterrei, Oímbra, Petín e O Rosal.

En Galicia

Santa Ana, a Virxe e o Neno, escultura anónima (ca. 1520) da Catedral de Tui (Pontevedra).

En Galicia, Santa Ana é tamén titular de tres parroquias (Chaodarcas, no Pereiro de Aguiar; A Portela do Trigal, do de Carballeda de Valdeorras; e A Barcia do Seixo, no da Lama) e nome de cinco lugares.

Risco recolleu a seguinte lenda:

"Xesucristo tivo madre e non tivo padre. Santa Ana tivo padre e non tivo madre. Que como foi? Pois Santa Ana era filla dun hortelán que xa era santo e estando un día nun xardín coméu unha mazá das que había, e coa navalla con que a cortara, pois limpouna nunha perna, despóis de cortala, e dalí a pouco sintéu un timorciño alí na perna, andando alí cos dedos, e tivo aquil tumor nove meses, e dalí ós nove meses desapareceulle. Mais despóis viu unha neniña moi bonita no xardín, e il iba atrás dela, mais ela botaba a correr e desaparecía. E tivo un soño que lle decían que a chamase e que lle dixera: "Hija mía ven acá". E que logo había vir, e que a tivera por a súa filla. E foi Santa Ana."

Vicente Risco

Na cultura popular

• Dixo doña Ana: terás sempre tela se non matas a raña.

Por terras de Verín, corre este dito que nomea así as sete semanas ca Coresma: Ana, Vagana ,/ Rabeque, Susana,/ Lazaro, Ramos,/ en Pascua estamos.

Festa

26 de xullo

Véxase tamén

Bibliografía

• MOREIRAS SANTISO, Xesús: Os mil e un refráns galegos da muller. Alvarellos, Lugo 1978.
• RISCO, Vicente: "Etnografía: cultura espiritual", en Historia de Galiza, dirixida por Ramón Otero Pedrayo. Ed. Nós, Bos Aires 1962, tomo I, px. 348.
• SANTAMARINA, Antón (ed. e dir.): Diccionario de diccionarios. Fundación Pedro Barrié de la Maza, Instituto da Lingua Galega, 3ª ed. 2003.