O estranxeiro

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
O estranxeiro
Camus23.jpg
Edición en francés de L'Étranger
Título orixinal L'Étranger
Autor Albert Camus
Tradutor Valentín Arias
País Flag of France.svg Francia
Lingua francés
Tema(s) absurdismo ou filosofía do absurdo
Xénero(s) novela
Editorial Edicións do Cumio
Data de pub. Francia 1942
Galicia 1991
Formato papel
Páxinas 88

O estranxeiro (L'Étranger) é un libro de Albert Camus publicado en 1942. Forma parte da triloxía que o propio autor denominou ciclo do absurdo, que define os fundamentos da filosofía de Camus e que comprende, ademais, o ensaio filosófico Le Mythe de Sisyphe (1942) e as dúas pezas teatrais Calígula (1939) e O malentendido (1944).

Argumento[editar | editar a fonte]

Nesta obra, Meursault, o protagonista do libro, un home que vive na Alxeria francesa, narra en primeira persoa algúns dos acontecementos da súa vida e mostra algunhas das súas preocupacións e pensamentos despois de recibir un telegrama onde se lle anuncia a morte da súa nai. Ó longo de toda a obra vemos como o personaxe principal, un home misterioso, frío e distante, non se conforma co establecido como “moralmente correcto”, de maneira que se sente como un estranxeiro tanto no mundo no que vive como dentro de si mesmo.

Ó comezo do libro, Meursault acode ó enterro da súa nai, que estaba nunha residencia de anciáns en Marengo. Alí chegan varios amigos da finada, os cales se amosan tristes e emocionados, pero a Mersault non lle agrada isto, xa que el non entende o porqué desas bágoas, el ve a morte como algo natural, sexa de quen sexa, por iso en ningún momento se mostra afectado pola morte da súa nai. Cando o enterro finaliza volve á cidade e, polo tanto, á súa rutina: traballo e casa, pero ó día seguinte atópase cunha antiga amiga, María, coa cal establece algo máis que amizade e que pouco despois irá vivir con el ó seu apartamento. No mesmo bloque onde o protagonista da obra vive está tamén Raimundo, un home algo violento e estraño que se fai amigo de Meursault e que lle pide consello para escribirlle unha carta na que humille a súa amante musulmá, a cal golpea e insulta violentamente á semana seguinte, polo que Raimundo é levado a comisaría. Cando sae da mesma invita a Meursault e mais a María a pasar unha fin de semana nunha casiña cun amigo que el tiña. Eles aceptan e marchan rumbo ó seu destino pero ó chegar á praia algo non pintaba ben para o grupo de amigos, en especial para Raimundo, pois alí atopábanse un grupo de árabes que querían vingarse da paliza que Raimundo lle dera á súa moza, xa que a rapaza era irmá dun deles. Raimundo precipítase e un dos árabes dispárao; Meursault colle a pistola de Raimundo e, máis tarde, un dos árabes volve de forma ameazante cunha navalla na man. Meursault saca a pistola, e ó cabo dun tempo, dispáralle ó árabe uns cantos tiros e mátao rematando así a primeira parte da obra.

No comezo da segunda parte do libro o protagonista é arrestado e interrogado pola morte do rapaz árabe. Cando o deteñen comeza a medrar máis aínda a súa indiferenza ante a vida, o único que lle di ó xuíz no momento no que é sometido a xuízo é que está aburrido e que non se arrepinte de nada, ata o punto de que no último xuízo declara que se matou o rapaz árabe foi por causa do sol. Ademais de acusalo por asasinato, o maxistrado aproveitou o feito de que o día que enterraran a súa nai non chorara nin amosara ningún tipo de sentimento para declaralo culpable. Xa no cárcere, é visitado varias veces por un capelán que intenta facerlle ver as cousas de maneira diferente, pero estas visitas resultaron inútiles tanto para o capelán, que non conseguía facelo entrar en razón, como para Meursault, que seguía amosando unha indiferenza absoluta. Meursault vaise afacendo á vida no cárcere, onde pasa os días lendo e durmindo, chegando incluso a considerar que xa non lle importaba a vida fóra da mesma. Mentres pasan os días Meursault reflexiona e pensa na posibilidade de conseguir o indulto, pero no fondo sabía que iso era algo imposible. Na última visita do capelán e xa preto do día final, o protagonista non aguanta máis e agárrao polo pescozo, dando así a entender que pouco lle importa cal sexa a resolución do xuíz e reafirmando esa actitude impasible e apática que foi mostrando ó longo de toda a obra. Ó día seguinte, cando soa a sirena, el sabe que chegaba a súa hora. Foi condenado á guillotina. Aquel foi o único momento no que Meursault mostrou os seus sentimentos, ou mellor dito, fixo uso deles, pensando na súa nai. Pero o único que desexaba realmente eran os berros da multitude no momento da súa execución.

Curiosidades[editar | editar a fonte]

Tradución ó galego[editar | editar a fonte]

Foi traducido ó galego por Valentín Arias e publicado por Edicións do Cumio en 1991.