Aquilino Iglesia Alvariño

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Aquilino Iglesia Alvariño
Aquilino Iglesia Alvariño 1929.jpg
Retrato en Vida Gallega, 1929.
Datos persoais
Nacemento 12 de xuño de 1909
Lugar Seivane de Vilarente, Abadín
Falecemento 29 de xullo de 1961 52 anos
Lugar Santiago de Compostela
Actividade
Lingua Galego e castelán
Movemento Saudosismo, hilozoísmo [1]
Xéneros poesía, ensaio, tradución
Obras principais Señardá; Corazón ao vento
Cómaros verdes
Influencias Noriega, Cabanillas, Antero Quental e Teixeira de Pascoaes [1][2]
Alma máter U. de Santiago de Compostela
Profesión Catedrático de ensino medio
Organización Partido Galeguista
IEGPS
Aquilino Iglesia, sinatura.jpg

Aquilino Iglesia Alvariño, nado en Seivane de Vilarente (Abadín) o 12 de xuño[3] de 1909 e finado en Santiago de Compostela o 29 de xullo de 1961, foi un dos poetas máis significativos do século XX en lingua galega.[4] No ano 1986 adicóuselle o Día das Letras Galegas.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Formouse no Seminario de Mondoñedo, e despois de abandonar a vida eclesiástica e pasar un período como ensinante cursou a licenciatura de Filosofía e Letras pola Universidade de Santiago onde coñeceu a intelectualidade galeguista. Foi catedrático de latín de Ensino Medio[5] e responsábel desta materia en institutos de Lugo e Pontevedra e máis tarde no Instituto Rosalía de Castro de Santiago de Compostela.

Traduciu ao galego textos de autores clásicos grecolatinos como Horacio, Teócrito e Tibulo. A súa poesía inscríbese dentro da corrente iniciada por Noriega Varela que deu en chamarse humanismo paisaxista ou neovirxilianismo, compartida con autores coma Xosé María Díaz Castro ou Crecente Vega.

Na súa obra percíbese a pegada da poesía clásica, do saudosismo portugués e, en menor medida, do imaxinismo herdado de Luís Amado Carballo e do vangardismo de Manuel Antonio. Os temas recorrentes na súa poesía son a dor existencial e a paisaxe. Antes da guerra publicou Señardá (1930), poemario formado por 50 sonetos no que o tema principal é a dor;[6] e Corazón ao vento (1933) onde hai unha maior abertura ao vangardismo, tamén foi colaborador de A Nosa Terra, fundador da Renacencia e militante do Partido Galeguista.

Cando estoupou a Guerra Civil, Iglesia Alvariño compuxo o poemario de signo fascista en castelán Contra el ángel y la noche.[6] En 1947 aparece Cómaros Verdes, considerado o primeiro libro de poesía de entidade publicado en lingua galega tras a Guerra, no que abandona a rima empregando preferentemente o hendecasílabo branco e se mergulla nun paisaxismo no que a saudade é un tema fundamental, mesturando hilozoísmo, neotrobadorismo e clasicismo formal. En Día a Día (1960) domina a actitude existencial con continuas referencias ao pasado e nun ton grave e reflexivo. Con Lanza de Soledá (1961) volve ao soneto e a temática céntrase na angustia humana no medio dunha "noite" simbólica na que a contraposición luz/sombra ten grande importancia. Nese mesmo ano publica tamén Nenias, poemas homenaxe a autores galegos e foráneos, modernos e antigos que van dende Catulo ata Rosalía de Castro. Postumamente editouse Leva o seu cantare (1963), que recolle poemas inéditos ou espallados por diversas publicacións.

Obras[editar | editar a fonte]

Cómaros verdes esta incluído na BG120.

Poesía[editar | editar a fonte]

Traducións[editar | editar a fonte]

  • Horacio, Carmina (Madrid: CSIC, 1950).
  • Plauto, A comedia da oliña (Vigo: Galaxia, 1962).

Ensaios[editar | editar a fonte]

Galería de imaxes[editar | editar a fonte]

Libro de Actas do Patronato Rosalía de Castro, 1947. 
Lanza de soledá, Premio de Poesía Marina 1960, 1961. 

Notas[editar | editar a fonte]

  1. 1,0 1,1 Vilavedra, D., ed. (1995). Diccionario da Literatura Galega I. Galaxia. pp. 289–292. ISBN 84-8288-019-5. 
  2. Dicionario biográfico de Galicia 2. Ir Indo Edicións. 2010-2011. pp. 197–198. 
  3. "O mundo das letras lembra a Aquilino Iglesia Alvariño no seu centenario", Ramón Loureiro en La Voz de Galicia, 10 de xuño de 2009.
  4. Varela Jácome, Benito et al.: "Iglesia Alvariño, Aquilino" en Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada (DVD). Grupo El Progreso. 2005. ISBN 84-87804-88-8. 
  5. "Xerais publica unha monografía sobre Aquilino Iglesia Alvariño", El Progreso, 11 de xuño de 2009.
  6. 6,0 6,1 "Aquilino Iglesia Alvariño". Real Academia Galega. Consultado o 14 de maio de 2016. 
  7. Despois incluído na Biblioteca Galega 120.
  8. A lengua dos poetas do Norte de Lugo

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]