Julio Dávila

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Julio Dávila
Almanaque Gallego, 1898, p. 56, Julio Dávila.jpg
Nacemento26 de agosto de 1871
LugarOrtigueira, Galicia Galicia
Falecemento12 de xuño de 1971 (99 anos)
LugarMadrid
NacionalidadeEspaña
Ocupaciónhistoriador e escritor
XénerosEnsaio
editar datos en Wikidata ]

Julio Dávila Díaz, nado en Ortigueira o 26 de agosto de 1871 e finado en Madrid o 12 de xuño de 1971, foi un historiador, xeógrafo e escritor galego.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Era fillo de Jesús Dávila Rivadeneira, perito agrimensor de quen herdou o interese polo estudo do medio físico.[1] Fixo os primeiros estudos e pasou a súa adolescencia na vila natal, e aos 18 emigrou a Sudamérica. Primeiro a Uruguai, e pouco despois, en 1893, cambiou a Buenos Aires, onde se dedicou ós negocios mercantís. En 1911 regresou a España e instalouse en Madrid. Volveu marchar á Arxentina en 1920, regresando definitivamente a España en 1927.

Julio Dávila foi un erudito que cultivou diversas áreas da cultura e da ciencia. Se ben a súa obra xeográfica é a máis destacada, fixo diversas colaboracións, sobre todo na prensa periódica sobre cuestións históricas, culturais e incluso filolóxicas. Colaborou nos xornais El Eco de Galicia, no que escribiu dende 1915 unha serie de artigos sobre Galicia titulados “Desde el relleno”, Almanaque Gallego (“Notas de Baamonde (Lugo)”, 1914 e “Baamonde ou Vaamonde?”, 1915) e en La Voz de Galicia. No Boletín de la Real Academia Gallega publicou o artigo “Acerca del topónimo Bares” (1956). Tamén colaborou en periódicos locais, como La Voz de Ortigueira, El Condado de Ortigueira e El Eco Ortegano.

Foi fundador, tesoureiro e secretario da Asociación Protectora da Academia Gallega de Buenos Aires, e, dende 1927, membro numerario da Real Academia Galega. En 1943 foi nomeado Cronista Oficial de Ortigueira ao falecer o anterior cronista, Federico Maciñeira Pardo de Lama.

O seu irmán Eusebio Dávila financiou a construción dun edificio para asilo nas aforas de Ortigueira, na zona de Miñaño (Luama).

Obras[editar | editar a fonte]

  • El Destino, 1897.
  • Al abrigo del ombú, 1914.

Ensaio[editar | editar a fonte]

  • Apuntes históricos y descriptivos de la villa y partido judicial de Santa Marta de Ortigueira, 1902.
  • Vocabulario santamartés u ortigueirés. Crítica de críticas, 1903.
  • Cuestión filológica. Nombre genérico de los hijos de Ortigueira, 1903 e 1904.
  • Barbarismos de la inscripción del monumento a los mártires de Carral, 1907. Colección de dezaseis artigos e un apéndice que continúa unha polémica suscitada nalgúns periódicos galegos entre 1902 e 1906.
  • Plano del partido de Ortigueira puesto al día, 1913.
  • Contribución para la historia de la comarca villalbesa, 1918.
  • Por tierras guaraníes, 1926.
  • La personalidad y la obra de Benigno Teijeiro Martínez, 1927.
  • Geografía descriptiva de la comarca de Ortigueira, 1931.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Rosende, Anxo (1990). Limiar da Geografía Descriptiva de la Comarca de Ortigueira. Deputación da Coruña. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]