Mendinho

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Mendinho
Martim Codax Cantigas de Amigo.jpg
O pergamiño Vindel (Pierpont Morgan Library, New York, Vindel MS M979)
Datos persoais
Nacemento século XIII
Lugar probablemente no sur de Galicia Galicia
Falecemento século XIV
Lugar procedería da ría de Vigo Galicia Galicia
Soterrado {{{soterrado}}}
Soterrada {{{soterrada}}}
Residencia {{{residencia}}}
Nacionalidade {{{nacionalidade}}}
Cónxuxe {{{cónxuxe}}}
Fillos {{{fillos}}}
Relixión {{{relixión}}}
Actividade
Lingua {{{lingua}}}
Lingua Galego-portugués
Período {{{período}}}
Debut {{{debut}}}
Movemento {{{movemento}}}
Xéneros cantiga de amigo
Princ. obras {{{obras}}}
Influencias {{{influencias}}}
Alma mater {{{alma_mater}}}
Estudos {{{estudos}}}
Ocupación {{{ocupación}}}
Profesión {{{profesión}}}
Organización {{{organización}}}
Cargos {{{cargos}}}
Premios {{{premios}}}
[[Ficheiro:{{{sinatura}}}|centro|150px]]
{{{web}}}

{{{notas}}}

Mendiño, Meendinho ou Mendinho, nomes cos que aparece recollido nos cancioneiros galego-portugueses, foi un trobador galego medieval, que viviu entre o século XIII e o XIV.

Vida[editar | editar a fonte]

Monumento adicado aos poetas, cantores e trobadores da Ría de Vigo, Martín Codax, Pero Meogo, Mendiño e Paio Gómez Chariño, A fada e o dragón de Xaime Quessada, no Paseo de Alfonso XII de Vigo.

A súa orixe non está clara, o xograr podería proceder probablemente do sur de Galicia, de localidades coma Redondela ou Vigo. Se atendemos ás referencias xeográficas do seu único poema conservado, procedería da ría de Vigo, pois menciona a Illa de San Simón, en Redondela, aínda que os autores non manteñen unha única postura. A súa cantiga de amigo está considerada entre as máis importantes da lírica trobadoresca galego-portuguesa. As súas composicións consérvanse na Biblioteca Vaticana e na Biblioteca Nacional de Lisboa.

As cantigas medievais, entre elas a de Mendiño, eran moi mariñeiras

Obra[editar | editar a fonte]

Só se conserva unha única cantiga del, a comezada polo verso Sediam'eu na ermida de San Simón. Nela, unha moza espera axexante o seu mozo ou amigo, ata acabar morrendo de amor. Dedicóuselle o premio do Día das Letras Galegas do ano 1998 (xunto con Johan de Cangas e Martín Codax). A cantiga[1] está reproducida a continuación:

Sedia-m'eu na ermida de San Simion
e cercaron-mi as ondas, que grandes son:
eu atendend'o meu amigo,
eu atendend'o meu amigo!
Estando na ermida ant'o altar,
cercaron-mi as ondas grandes do mar:
eu atendend'o meu amigo,
eu atendend'o meu amigo!
E cercaron-mi as ondas, que grandes son,
non ei (i) barqueiro, nen remador:
eu atendend'o meu amigo,
eu atendend'o meu amigo!
E cercaron-mi as ondas do alto mar,
non ei (i) barqueiro, nen sei remar:
eu atendend'o meu amigo,
eu atendend'o meu amigo!
Non ei i barqueiro, nen remador,
morrerei fremosa no mar maior:
eu atendend'o meu amigo,
eu atendend'o meu amigo!
Non ei (i) barqueiro, nen sei remar,
morrerei fremosa no alto mar.
eu atendend'o meu amigo,
eu atendend'o meu amigo!

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Sediam'eu na ermida de San Simion, Bibliotheca Augustana. José Joaquim Nunes, Cantigas d'amigo, n. 252, Lisboa 1928.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Galifontes
A Galifontes posúe escritos orixinais acerca de: Mendinho

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]

Predecesor:
Ánxel Fole
Día das Letras Galegas
1998
Mendinho
Martín Codax e Xohán de Cangas
en conxunto
Sucesor:
Roberto Blanco Torres