Francisca Herrera Garrido

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Francisca Herrera Garrido
Francisca Herrera Garrido 1926.jpg
Retrato en Vida Gallega, 1926.
Datos persoais
Nacemento 6 de marzo de 1869
Lugar A Coruña Galicia Galicia
Falecemento 4 de novembro de 1950 81 anos
Lugar A Coruña Galicia Galicia
Actividade
Lingua Galego, castelán
Xéneros Poesía, novela
Dedicóuselle o Día das Letras Galegas no 1987.

Francisca Herrera Garrido, nada na Coruña o 6 de marzo de 1869 e finada o 4 de novembro de 1950, foi unha escritora galega, primeira muller elixida académica na Real Academia Galega. En 1987 dedicóuselle o Día das Letras Galegas.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Francisca Herrera Garrido, 1920.

Nada na rúa do Príncipe, nunha familia da alta burguesía coruñesa. Foi filla de Manuel Herrera Hernández e Josefa Garrido Matos, filla esta de Andrés Garrido, un banqueiro local. Viviu na súa cidade natal até agosto de 1909, cando marchou cunha irmá a Madrid, volvendo no verán e no nadal a Galicia, concretamente en Oleiros ata que no transcurso da guerra civil española volveu definitivamente á Coruña.

Foi sempre fondamente relixiosa e conservadora, destacando nos seus ataques ás mulleres feministas que loitaban por conseguir o sufraxio feminino. Igualmente, nos seus textos deixa claras as diferenzas de deberes e dereitos entre señores e campesiños.

Veciña, alumna e amiga de Rosalía de Castro, foi unha escritora autodidacta aínda que segue o estilo literario daquela. Escribiu case toda a súa obra en galego así como algunhas novelas en castelán (Pepiña, Réproba e Familia de lobos) e a súa temática céntrase no ruralismo, a muller como nai, e a renuncia feminina. A súa obra amosa unha gran riqueza lingüística, cun galego rico e coidado.[1]

Foi a primeira muller en ser nomeada membro numerario da RAG, o 4 de marzo de 1945, ocupando o lugar de Lisardo Rodríguez Barreiro, que morrera en 1943. Non chegou a ler o seu discurso de ingreso, sobre Rosalía e os poetas da raza, polo atraso inexplicable do presidente da Academia en mandarllo ao académico Antonio Couceiro Freijomil, para que redactase a resposta, e a demora deste para entregala na Academia, cousa que non fixo ata o 28 de febreiro de 1949.

Obra[editar | editar a fonte]

  • Sorrisas e bágoas (poemario en galego; Madrid, 1913).
  • Almas de muller...¡volallas n'a luz! (poemario en galego; A Coruña, 1915).
  • Frores do noso paxareco (poemario en galego; ¡Terra a Nosa! nº 11, A Coruña, 1919).
  • Néveda (novela en galego, 1920).
  • A neta de naipera (novela en galego; Nós, 20 de agosto de 1921).
  • A ialma de Mingos (novela en galego; Editorial Céltiga, 1922).
  • Pepiña (novela en castelán, Editorial Marineda, Madrid, 1922).
  • Martes de Antroido (novela en galego; Lar, 1925; portada de Camilo Díaz).
  • A muller galega (ensaio; Nós, 15 de agosto de 1925; escrito en Oleiros o 28 de marzo de 1916).
  • Réproba (novela en castelán, 1925).
  • Familia de lobos: la novela del obrero (novela en castelán, 1928).

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Ricardo Carballo Calero, Historia da Literatura Galega Contemporánea, Vigo, 1975, pp. 494-495

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]