Neotrobadorismo

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.

O neotrobadorismo é unha vangarda poética xurdida ao redor de 1930 debida á difusión en Galiza da lírica medieval galaico-portuguesa, a través da edición comentada de José Joaquin Nunes (1928), o que fixo posíbel a aparición dun novo discurso poético. Nesta nova vangarda recréanse temas amorosos similares ás cantigas de amigo e de amor, con recursos formais (paralelismo, refrán, leixaprén...) e ambientes (paisaxes primaverais, fontes, mar, ríos...). Sobre todo inflúe a cantiga de amigo.

Álvaro Cunqueiro, poeta neotrobadoresco.

Hai dous autores significativos do neotrobadorismo:

Historia e características[editar | editar a fonte]

Aínda que é certo que algúns analistas da historia da literatura galega sitúan o neotrobadorismo entre os movementos de vangarda, o certo é que na opinión doutros autores -tal é o caso de Xosé Ramón Pena- só nunha pequena medida é posíbel manter este posicionamento, de acordo cos textos que se poden incluír nesta tendencia. Así, acontece que os primeiros textos neotrobadorescos xorden como un simple afán de recreación da lírica medieval galego-portuguesa -mellor dito, de certos elementos dese lirismo- ou aínda como unha homenaxe a ese pasado excepcional na historia cultural de Galiza.

Foi xa no contexto das vangardas históricas cando algún autor concreto, tal é o caso de Álvaro Cunqueiro, incorporou elementos do lirismo medieval co afán de construír textos vangardistas. Neste sentido, o neotrobadorismo cunqueiriano participa na mesma dirección e perspectivas que o neopopularismo presente nas páxinas, por exemplo, dos autores españois da Xeración do 27; é dicir, na loita por crear unha linguaxe nova, bótase man de recursos populares ou popularizantes e aínda desoutra tradición medieval -ao cabo, tamén se pensaba que as cantigas de amigo representaban unha "popularización" do mundo trobadoresco- en axuda desa procura. Así abrollan, daquela, os textos de Cantiga nova que se chama ribeira que conforman un "netrobadorismo vangardista".

Non obstante, semellante proxección non cadra nin coas intencións nin cos versos de Fermín Bouza-Brey, moito máis apegados a unha concepción formal, academicista da poesía e, desde logo, afastados de calquera afán de vangarda. E desde logo, tampouco non vai cadrar coas perspectivas nin cos resultados do neotrobadorismo de posguerra -ao cabo, o momento no que aparecen máis textos encadrábeis dentro desa estética-, convertido nunha "forma inmóbil". En resumo, observamos unha representación dunha tendencia -que tamén atopa equivalentes no espazo da arquitectura, por exemplo- plenamente historicista, isto é, de recreación da historia e verdadeiro antídoto diante de novos horizontes. Por tanto, poderiamos dicir que o neotrobadorismo é unha tendencia poética non estritamente vangardista.

Este movemento neotrobadoresco tería continuación na posguerra onde entra a formar parte da "tradición inmóbil"; é dicir, dunha "estética rexional tolerable" -a arquitectura historicista da época sería o seu equivalente no dominio das artes- á beira do paisaxismo costumista e do neovirxilianismo. Nese sentido, o neotrobadorismo acabou nun puro manierismo que só mantivo o seu prestixio con base nesoutro da propia lírica medieval.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]