Juan Barcia Caballero

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Retrato en Vida Gallega, 1910.

Juan Barcia Caballero, nado en Santiago de Compostela en 1852 e finado na mesma cidade o 10 de outubro de 1926, foi un médico e escritor galego.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Fillo de Juan Ramón de Barcia Nalda (1825-1902). Estudou medicina en Santiago e Madrid e foi catedrático nas universidades de Granada e Santiago e director do Hospital de San Roque e do Manicomio de Conxo en Santiago. Fundou El Porvenir, foi redactor de El Libredón, e colaborou en O Novo Galiciano, El Ciclón, El Eco de Santiago, El Cínife, As Burgas e El Diario de Orense. De ideoloxía rexionalista participou na constitución da Asociación Regionalista Gallega e colaborou en Acción Gallega.

Apéndice de En las orillas del Sar de Rosalía Castro de Murguía, na edición de 1909, por J. Barcia Caballero.

Dirixiu a revista médica La Crónica. Publicou Programa de Anatomía Práctica (1883) e Anatomía Práctica (1898, en colaboración con Vicente Goyanes Cedrón) e escribiu varios traballos en De re phrenopatica no eido da Psiquiatría (1915). Foi o tradutor ao galego do texto latino do Terceiro Concilio de Toledo para a edición políglota de 1891.

En 1912 deu o discurso de apertura do curso universitario 1912-1913 da Universidade de Santiago de Compostela coa lectura de "La Locura y la Libertad".

Obra[editar | editar a fonte]

  • La cuestión palpitante. Cartas amistosas a la Sra. Dª Emilia Pardo Bazán, 1881.
  • Mesa revuelta. Ensayos literarios, 1883 (bilingüe galego-castelán).
  • Rimas, 1891 (poesía, en galego, Biblioteca Gallega).
  • Dos almas, 1907 (novela, en colaboración co seu fillo Juan Barcia Eleizegui).
  • El señor Nin, 1922 (novela, en colaboración co seu fillo Juan Barcia Eleizegui).

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]