Sebastián Martínez-Risco

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Sebastián Martínez-Risco
Cemiterio de Santo Amaro - Martínez Risco.jpg
Nacemento19 de xaneiro de 1899
Lugar de nacementoOurense
Falecemento24 de setembro de 1977
Lugar de falecementoA Coruña
NacionalidadeEspaña
Alma máterUniversidade de Santiago de Compostela, Universidade de Zaragoza e Universidade de Madrid
Ocupaciónescritor e xuíz
IrmánsManuel Martínez-Risco
Xénerospoesía, teatro, romance e ensaio
editar datos en Wikidata ]

Sebastián Martínez-Risco Macías, nado en Ourense o 19 de xaneiro de 1899 e finado na Coruña o 24 de setembro de 1977, foi un xuíz e escritor galego.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Realizou os estudos secundarios en Ourense, no Instituto do Posío (actual IES Otero Pedrayo de Ourense). Trasladouse a Santiago de Compostela onde iniciou a carreira de Dereito, que continuou na Universidade de Zaragoza e concluíu en Madrid. En 1924 gañou a oposición de maxistrado, converténdose en xuíz de instrución en Pobra de Seabra (1926-1927), O Barco de Valdeorras (1927-1933), Vilalba (1933-1941) e A Coruña (1941-1943). Foi ascendido a maxistrado, e exerceu na Audiencia de Ourense, mais o 27 de abril de 1944 pediu a excedencia para exercer como avogado na Coruña. Porén, entre 1969 e 1970 volveu á carreira xudicial na Audiencia de Xirona para poder acollerse aos dereitos pasivos que lle correspondían[1].

De novo colaborou en La Centuria, na prensa de Zaragoza (cando estudaba alí) e en El Pensamiento Astorgano de Astorga (de onde era o seu tío), e entre 1919 e 1923 escribiu en La Esfera de Madrid. En 1917 deu unha conferencia sobre Rosalía de Castro en Zaragoza, e escribiu unha obra de teatro con José Camón Aznar. En 1943 publicou a novela La tanza negra. Ejemplo y agonía del juez Oria, en certa medida autobiográfica, na que se fala do seu papel como xuíz durante a guerra civil española e a posguerra.

Fundou e dirixiu o Ateneo de Lugo. En 1944 foi nomeado membro correspondente da Real Academia Galega, ingresando en 1953 co discurso "O sentimento da Xustiza na literatura galega". En 1955 participou na fundación da Agrupación Folklórica Aturuxo, e dirixiu a coral polifónica El Eco da Coruña.

Foi o sexto presidente da Academia, posto que exerceu na clandestinidade entre 1960 e 1977. Durante a súa presidencia celebrouse por primeira vez o Día das Letras Galegas.[2]

Formou parte do Consello de Dirección da Revista de Economía de Galicia e do Consello de Administración da Editorial Galaxia. Nas eleccións xerais de España de 1977 foi candidato ao Senado por Candidatura Democrática Galega, mais non resultou elixido.


Predecesor:
Manuel Casás Fernández
  Presidente da Real Academia Galega  
1960-1977
Sucesor:
Domingo García-Sabell


Vida persoal[editar | editar a fonte]

Fillo do enxeñeiro de camiños Sebastián Martínez Risco Pérez-Santamarina e mais de Cándida Macías García (irmá de Marcelo Macías), foi irmán de Manuel e Luis Martínez-Risco, e curmán de Vicente Risco. Casou con Mercedes Alonso Blanco, e foi pai dos avogados Sebastián e Mercedes Martínez-Risco Alonso. Foi tamén avó da actriz Isabel Risco.

Obras[editar | editar a fonte]

Narrativa[editar | editar a fonte]

  • La tanza negra. Ejemplo y agonía del juez Oria (novela, 1943)

Poesía[editar | editar a fonte]

Ensaio[editar | editar a fonte]

  • O sentimento da xustiza na literatura galega (1953)
  • Presencia da lingua galega (1973)
  • Conferencias encol de Castelao (1975)

Epistolario[editar | editar a fonte]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Freixeiro Mato, X. R. (2021): "Introdución", en Ao abeiro da amizade. Epistolario 1926-1976).
  2. "Ha muerto el presidente de la Real Academia Gallega". ABC (en castelán). 27 de setembro de 1977. 
  3. "Ao abeiro da amizade". editorialgalaxia.gal. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]