Celestino Fernández de la Vega

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Celestino Fernández de la Vega
Nacemento23 de setembro de 1914
 Friol
Falecemento1986
 Lugo
NacionalidadeEspaña
Alma máterUniversidade de Santiago de Compostela
Ocupaciónescritor e funcionario
PaiHiginio Fernández de la Vega Pasarín
CónxuxeMaría Luisa Maceda Méndez
Fillostres (Celestino, Luís e Alberto)
Xénerosensaio
Celestino Fernández de la Vega sinatura.jpg
editar datos en Wikidata ]

Celestino Fernández de la Vega Pardo, nado en Friol o 23 de setembro de 1914 e finado no Río Miño, en Lugo, en marzo de 1986, foi un escritor galego, filósofo e ensaísta. É coñecido sobre todo polo seu tratado sobre o humor titulado O segredo do humor, de 1963.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Foi o sexto de oito fillos do notario Higinio Fernández de la Vega Pasarín, de Castroverde, e Ánxela Pardo Saavedra, de Friol. Con once anos de idade abandonou a súa vila natal para mudarse a Lugo coas súas irmás mais vellas e estudar o bacharelato.[1] En 1930, para compracer os desexos do seu pai, comezou a carreira de dereito na Universidade de Santiago de Compostela e despois de catro anos foi rematala a Madrid. Alí coñeceu a Pío Baroja. Pouco despois de realizar os últimos exames foi mobilizado e combateu no bando nacional durante a Guerra civil española, pasando por Estremadura, Teruel e Asturias.[2]

Celestino na fronte, na Guerra civil.

Rematado o conflito, comezou a preparar as oposicións a técnico da Administración, que gañou en 1940, e foi destinado ao Goberno Civil de Lugo. Alí foi asiduo de varios parladoiros con Luís Pimentel, Ánxel Fole, Antonio Figueroa, Luciano Penedo e Ramón Piñeiro. Foi un dos socios fundadores da Editorial Galaxia e colaborou en publicacións como El Progreso, La Noche, Grial ou Galicia Emigrante.

Fernández de la Vega tratou de pór en valor o que entendía como características fundamentais do ser galego: a saudade, o sentimento da paisaxe e o humorismo. Importantes obras súas que tratan estes temas son "Abrente e solpor da paisaxe" de 1958[3] e mais O segredo do humor.[4] Foi autor de numerosos artigos xornalísticos. Formou parte da comisión do patrimonio histórico-monumental de Lugo e foi o encargado de escribir sobre Lugo na Gran Enciclopedia Galega.[5]

O humor, segundo a concepción do autor estaba entre medias do lado serio do cómico e o ridículo do serio. Para Fernández de la Vega o humorista máis relevante das literaturas hispánicas do século XX foi o nacionalista Alfonso Daniel Rodríguez Castelao.[6]

Foi nomeado Membro de honra da Asociación de Escritores en Lingua Galega.[cando?]

No ano 1980 sufriu un infarto e entrou nun estado de forte aprehensión.[7] Tras desaparecer do seu domicilio o 25 de marzo de 1986, o seu corpo foi achado no río Miño o día 15 de abril.[8]

Obra[editar | editar a fonte]

Ensaio[editar | editar a fonte]

El enigma de Santa Eulalia de Boveda, 1970.
  • Ensaios a proba do tempo, 2009, Galaxia.[10] Inclúe:
  • (1951) "Cultura y comunicación", en Presencia de Galicia. Colección "Grial" 1. Galaxia.
  • (1951) "Perfil gallego de Valle-Inclán", en Seara Nova (Lisboa)
  • (1952) "Campanas de Bastabales", en 7 ensayos sobre Rosalía» (Galaxia)
  • (1958) "Abrente e solpor da paisaxe", en Homaxe a Otero Pedrayo no seu LXX aniversario do seu nacemento (Galaxia)
  • (1959) "Vida e poesía de Luís Pimentel" en Sombra do aire na herba (Galaxia)
  • (1956) "Introdución a Da esencia da verdade" en Da esencia da verdade (Galaxia)
  • (1963) "Braque, pintor de lo nunca visto", en Grial n.º 2.
  • (1967) "Sobre la persona y la obra de García-Sabell", en Grial n.º 15.
  • (1969) "Presencia de Rof Carballo" en El Progreso.
  • (1988) "Heidegger e Nietzsche" en Luzes de Galiza n.º 12, pp. 35-38.

Traducións[editar | editar a fonte]

Do alemán ao galego [11]
Do galego ao castelán
  • Dos ensayos sobre la saudade, de Ramón Piñeiro, Buenos Aires: Ed. Alén-Mar, 1961.
Do alemán ao castelán

Traduciu, do alemán ao castelán, manuais de dereito administrativo que lle foron encargados polo Estado español.[13][5]

  • De Otto Nass, Reforma administrativa y ciencia de la administración, Madrid: Estudios Administrativos, 1964.
  • De P. Neumann, La administración reguladora de la economía, Madrid: Estudios Administrativos, 1964.
  • De E. Forsthoff, Sociedad industrial y Administración Pública, Madrid: Estudios Administrativos, 1967.
  • De E. R. Hubber, Administración autónoma de la Economía, Madrid: Estudios Administrativos, 1967.
  • De K. Behlert, Principios de organización, Madrid: Estudios Administrativos, 1967.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Arias Gómez 2017, p. 3.
  2. López Vázquez 2007, p. 29.
  3. "Abrente e solpor da paisaxe", en VVAA (1958). Homenaxe a Ramón Otero Pedrayo. Vigo, Editorial Galaxia, pp. 103-128.
  4. Vilavedra, Dolores, ed. (2000). Diccionario da literatura galega. Obras III. Galaxia. pp. 429–431. ISBN 84-8288-365-8. 
  5. 5,0 5,1 Arias Gómez 2017, p. 6.
  6. "Celestino Fernández de la Vega" na Biblioteca Virtual Galega.
  7. Arias Gómez 2017, p. 7.
  8. "Celestino Fernández de la Vega, escritor". El País (en castelán). 17 de abril de 1986. .
  9. Publicada traducida ao castelán, en Buenos Aires, en 1967.
  10. Fernández de la Vega, C. (2009). Ensaios a proba do tempo. Galaxia. ISBN 978-84-9865-188-1. 
  11. Celestino Fernández de la Vega na Biblioteca da Tradución Galega.
  12. Da esencia da verdade en Google Books.
  13. López Vázquez 2007, p. 142.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]