Victoriano Taibo

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Victoriano Taibo
Victoriano Taibo, 1919.jpg
Retrato en Vida Gallega
Datos persoais
Victoriano Taibo García
Nacemento 22 de abril de 1885
Lugar Santiago de Compostela
Falecemento 13 de marzo de 1966 (80 anos)
Lugar Vigo
Cónxuxe Carmen Rebollar Martínez [1]
Fillos Francisco Vicente (Fuco) 1930
e Gloria 1931
Relixión católica
Actividade
Lingua Galego
Xéneros Poesía, narrativa, ensaio
Influencias Ramón Cabanillas
Gonzalo López Abente
Estudos Maxisterio
Profesión mestre nacional
Organización Irmandades da Fala
Real Academia Galega
Lembranza da tecedeira, Victoriano Taibo, firma 15-9-1947.jpg

Victoriano Taibo García, nado en Santiago de Compostela o 22 de abril de 1885 e finado en Vigo o 13 de marzo de 1966, foi un mestre, poeta e narrador galego, discípulo literario de Ramón Cabanillas.[2][3][4][5][6]

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Fillo de Francisco Taibo Filgueira e Josefa García Lameiro, Victoriano foi o quinto de cinco irmáns. Estudou Maxisterio en Compostela e contactou co movemento galeguista a través da Irmandade da Fala local. Nese tempo tivo sobre el unha grande influencia Luís Porteiro Garea.

Exerceu de mestre de escola, polo que residiu en diferentes puntos de Galiza: Ortigueira, Oza (A Coruña), Sigrás, Cerdido, As Fiestras (Xinzo de Limia), Morgadáns (onde estaría máis de dezaseis anos) e Lavadores. Asinou o manifesto da Asambleia nazonalista de Lugo de 1918.

Colaborou en O Gaiteiro de Lugo, A Nosa Terra, Céltiga, O Tío Marcos da Portela, Nós, Ilustración Gallega, Rexurdimento, Vida Gallega, Labor Gallega, A Fouce, Airiños, Alborada, La Noche, Lar, El Pueblo Gallego, Faro de Vigo, Ronsel, ABC, Sonata Gallega e outras publicacións.[7]

Mantivo relación epistolar con Manuel Antonio.[8] Foi membro do Seminario de Estudos Galegos desde 1926 e socio correspondente do Instituto Histórico do Minho desde 1930.[9]

Participou activamente na campaña a prol do Estatuto de Galicia de 1936. Son coñecidas algunhas das súas actuacións en mitins na compaña de Castelao, Valentín Paz-Andrade e Antón Alonso Ríos.[10]

Logo da sublevación do 18 de xullo de 1936 foi sancionado co exilio en Villalar de los Comuneros, Valladolid, como consecuencia do seu galeguismo.[10] Despois de catro anos (1938-1942) retornou a Morgadáns. A proposta de Eladio Rodríguez González, Ramón Otero Pedrayo, Francisco Vales Villamarín, Ángel del Castillo López e Florentino López Cuevillas, ingresou na Real Academia Galega en febreiro de 1946, lendo, o 15 de outubro de 1948, o discurso panexírico "Rosalía de Castro, precursora da fala", respondido por Otero Pedrayo.[11] En 1950 instalouse en Vigo, onde viviu ata o seu pasamento. Xubilouse como mestre en 1954.

Escribiu máis do que publicou. A poesía de Taibo segue as direccións dos primeiros libros de Cabanillas: costumismo, lirismo intimista e poesía de loita.

Premio a V. Taibo nun certame.

Vida persoal[editar | editar a fonte]

Casou o 12 de setembro de 1929, na Ponte de Mera, con Carmen Rebollar Martínez, irmá de Alfredo Rebollar Martínez, coa que tivo dous fillos, Francisco Vicente (Fuco), nado en 1930, e Gloria, nada en 1931.

Obra[editar | editar a fonte]

Poesía[editar | editar a fonte]

  • Abrente, versos galegos (1922, El Eco de Santiago).[12]
  • Da vella roseira, cántigas orixinás (Santiago de Compostela, 1925), adicado a Cabanillas.
  • Abicedo. Cabrinfollas (2008), Follas Novas. Edición de Armando Requeixo.
  • Lembranza da Tecedeira, 2013, ed. facsimilar comentada (1947). IEM.[13]

O galego que non fala
na lingua da súa terra,
nin sabe o que ten de seu
nin é merecente dela.

—V. Taibo, Da vella roseira.

Narrativa[editar | editar a fonte]

  • Da agra aberta: contos e lêndas (Vigo, 1956).[14] Reeditado en 2008 polo IEM.
  • Contos pequenos, 2016 (1955), Instituto de Estudos Miñoranos.[15][16]

Ensaio[editar | editar a fonte]

  • Rosalía de Castro, precursora da fala, 1972 (1948), RAG.[17]

Teatro[editar | editar a fonte]

Galería de imaxes[editar | editar a fonte]

Victoriano, relativamente novo.  
Dedicatoria manuscrita a Ramón Peña, director de Céltiga, nun exemplar de Abrente. Couzadoiro, 1925.  
Instituto Histórico do Minho, 1930.  
Victoriano e Carmen co seu neno Fuco, na Ponte de Mera.  
Nomeamento como membro da RAG. 1946.  

Notas[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]

Commons
Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Victoriano Taibo Modificar a ligazón no Wikidata