Andrea de Cesaris

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.


Andrea de Cesaris
Andrea De Cesaris 1982.jpg
Carreira na Fórmula 1
Nacionalidade Italia Italia
Anos en activo 19801994
Escudería(s) Alfa Romeo, McLaren, Ligier, Minardi, Brabham, Rial, Scuderia Italia, Jordan, Tyrrell, Sauber
Grandes Premios disputados 214 (208 saídas)
Campionatos 0
Vitorias 0
Podios 5
Pole positions 1
Voltas rápidas 0
Primeiro GP Gran Premio do Canadá de 1980
Derradeiro GP Gran Premio de Europa de 1994

Andrea de Cesaris (nado o 31 de maio de 1959, finou o 5 de outubro de 2014) foi un piloto de carreiras italiano. Participou en 208 Grandes Premio de Fórmula Un, pero nunca gañou ningún, ten a marca da carreira máis longa sen unha soa vitoria.[1] Unha serie de accidentes ao principio da súa carreira valéronlle o alcume de "Andrea de Crasheris ",[2] fíxose coñecido por ser moi rápido, pero tamén tremendamente errático. Mantivo o alcume, malia que pasou a converterse nun piloto máis tranquilo e máis maduro na súa carreira posterior.[3]

En 2005 e 2006 competiu na fórmula Grand Prix Masters para pilotos de F1 retirados.

Morreu o 05 de outubro 2014, logo de perder o control da súa motocicleta na autoestrada de circunvalación de Roma.

Andaina no automobilismo[editar | editar a fonte]

Antes da Fórmula Un[editar | editar a fonte]

De Cesaris naceu en Roma o 31 de maio de 1959. Múltiple campión en karting, comezou na Fórmula 3 en Gran Bretaña, gañando numerosos eventos e terminando segundo no campionato que gañou Chico Serra. A partir da Fórmula 3, pasou a Fórmula 2 co futuro xefe do equipo McLaren Ron Dennis co equipo Project 4.

Fórmula Un[editar | editar a fonte]

Alfa Romeo (1980)[editar | editar a fonte]

Artigo relacionado: Alfa Romeo F1

En 1980, de Cesaris fichou por Alfa Romeo para as carreiras finais do Campionato do Mundo de 1980, en substitución de Vittorio Brambilla que á súa vez, substituíra a Patrick Depailler que morrera nunhas probas en Hockenheim. Con só 21 anos, a súa primeira carreira no Canadá terminou logo de oito voltas por mor dunha falla do motor. Na súa segunda carreira, en Watkins Glen nos Estados Unidos, foise e estrelouse contra as barreiras na curva Junction logo de dúas voltas.

McLaren (1981)[editar | editar a fonte]

Artigo relacionado: McLaren

En 1981 de Cesaris conseguiu un asento en McLaren. A tempada non foi un éxito, De Cesaris estrelouse dezanove veces, xa nas prácticas ou nas carreiras e, ás veces en ambas; a miúdo debido a un erro do piloto.[4] O equipo estaba tan preocupado por que fora a estrelar o coche que retiraron o seu coche no Gran Premio de Holanda en Zandvoort despois de clasificarse 13º.[5] O italiano logrou terminar só 6 das 14 carreiras das que iniciou. Un sexto lugar en Imola foi o seu mellor resultado pero non foi suficiente para que o equipo McLaren renovara o seu contrato. Estragou 22 chasis na primeira tempada completa, ata o punto de ser alcumado como Andrea "De Crasheris" (era un xogo de palabras coa canción Under Pressure, da banda británica Queen).

En xullo de 1981 de Cesaris e Henri Pescarolo terminaron segundos tras o equipo de Riccardo Patrese e Michele Alboreto nunha carreira de resistencia de 6 horas en Watkins Glen, Nova York. Ambos equipos pilotaban coches Lancia, Cesaris e Pescarolo terminaron dúas voltas atrás.[6]

Alfa Romeo (1982-1983)[editar | editar a fonte]

Artigo relacionado: Alfa Romeo F1

Volveu á Alfa Romeo en 1982, de Cesaris converteuse no piloto máis novo en lograr unha pole position no Gran Premio de Long Beach. De Cesaris foi tamén no segundo piloto de Alfa Romeo en lograr a pole desde 1952.[7] De Cesaris liderou as etapas iniciais da carreira ata que perdeu unha marcha mentres dobraba ao coche máis lento de Raul Boesel, deixando pasar a Niki Lauda. Estrelouse máis adiante a metade da carreira. De Cesaris non resultou ferido, pero saían chamas da parte traseira do seu Alfa Romeo mentres saía da cabina destruída.[8]

Desde ese momento, de Cesaris foi visto pola maioría do paddock como un piloto ocasionalmente brillante, pero a miúdo cun comportamento inconstante.[Cómpre referencia] En 1982 logrou un podio en Monte Carlo e outro punto en Canadá. No Gran Premio de Mónaco de 1982 Didier Pironi retirouse na volta final con problemas eléctricos no seu Ferrari. De Cesaris quedouse sen combustible no mesmo punto, o que permitiu a Riccardo Patrese gañar a súa primeira carreira de Fórmula 1 en 71 carreiras.[9] Na saída do Gran Premio de Austria, de Cesaris, concentrado en tratar de pasar ó coche que tiña diante, desviouse a través de todo o ancho da pista e chocou contra o seu compañeiro de equipo Bruno Giacomelli no muro, quedando ambos fora da carreira.

En 1983, co seu Alfa Romeo agora con motor turbo, logrou dous segundos postos, un en Hockenheim no Gran Premio de Alemaña de 1983[10] (os seus primeiros puntos da tempada) e o outro na última carreira o Gran Premio de Suráfrica de 1983 en Kyalami, 9.319 segundos detrás.[11] De Cesaris estivo preto de gañar en Spa-Francorchamps, despois de liderar comodamente diante do Renault de Alain Prost durante gran parte da carreira, logo dunha parada en boxes rompeulle o motor entregando a carreira ó francés.

Ligier (1984-1985)[editar | editar a fonte]

Artigo relacionado: Ligier
De Cesaris pilotando para Ligier no Gran Premio de Dallas de 1984

De Cesaris marchou a Ligier en 1984, onde, a pesar do prometedor motor turbo de Renault, non repetiu o seu éxito anterior. Anotou só tres puntos durante a tempada.

A finais de 1984, de Cesaris e o seu compañeiro en Ligier François Hesnault viaxaron a Australia para pilotar no Gran Premio de Australia de 1984, o último GPA antes de que a carreira convertérase en parte do Campionato do Mundo de Fórmula Un en 1985. Pilotou un Ford BDA con motor Ralt RT4 (18 dos 25 coches na pista montaban o RT4), de Cesaris clasificou en quinto lugar. Logo de entrar en boxes ao final da volta de quecemento, saíu dos boxes momentos antes da bandeira verde e estaba case unha volta atrás cando a carreira comezou. A continuación remontou, no que moitos consideran como a pilotaxe da xornada para terminar finalmente terceiro (sen perder nunca unha volta) por detrás de Roberto Moreno (gañador) e Keke Rosberg.

A tempada 1985 non trouxo nada mellor para de Cesaris, e tivo a sorte de conservar o seu asento, antes da tempada Ligier asinara coa empresa tabacaleira francesa Gitanes como o seu principal patrocinador, rival do seu patrocinador persoal Marlboro. Unha serie de boas actuacións incluíndo un cuarto lugar en Mónaco prometía moito, pero converteuse nunha triste tempada, logo de múltiples retiradas destruíu o seu Ligier JS25 nun cuádruplo envorco no Gran Premio de Austria, como resultado foi despedido polo xefe do equipo Guy Ligier. Logo de gastar moitos cartos reparando os coches estrelados por de Cesaris nos seus 20 meses co equipo, Guy Ligier declarou que "Xa non podo darme o luxo de contratar a este home" (malia que Marlboro pagaba a maior parte do seu salario). Mantívose no equipo ata a seguinte carreira en Zandvoort, logo do cal foi substituido por Philippe Streiff.

Minardi (1986)[editar | editar a fonte]

Artigo relacionado: Minardi

En 1986 de Cesaris trasladouse a Minardi. Nun coche con sobre peso e co pouco potente motor Motori Moderni, foi máis das veces superado polo seu compañeiro de equipo, o seu compatriota italiano e novato na F1 Alessandro Nannini. Por primeira vez na súa carreira, de Cesaris estivo toda unha tempada sen anotar un punto.

Brabham (1987)[editar | editar a fonte]

Artigo relacionado: Brabham

En 1987 de Cesaris cambiouse a Brabham - BMW, e foi co equipo propiedade de Bernie Ecclestone que empezou a mostrar de novo a súa velocidade pura. No Gran Premio de Bélxica de 1987, en Spa, de Cesaris colocouse terceiro detrás de Alain Prost e Stefan Johansson, os seus primeiros puntos en case dous anos.[12] Non puido terminar ningunha outra carreira da tempada. Malia que polo xeral se clasificaba ben (a súa mellor clasificación do ano foi sétimo en Alemaña, e a peor 21º en Mónaco), o poderoso turbo BMW adoitaba poñer fin ás súas carreiras explotando en chamas, facendo imposible o poder puntuar.

Rial (1988)[editar | editar a fonte]

Artigo relacionado: Rial

Para 1988 Brabham retirouse da Fórmula Un e de Cesaris buscou outra vez un novo equipo. Atopouno no novo equipo Rial, dirixido polo alemán Gunter Schmidt, o ex xefe de ATS. O coche era moi estilizado, e De Cesaris quedaba moi exposto. Pero, co potente motor Cosworth e unha pilotaxe valente, a miúdo cualificou ben, e logrou un destacado cuarto lugar no Gran Premio de Detroit. Tamén quedouse dúas veces sen combustible nas últimas voltas mentres marchaba nos puntos, en Canadá e Australia.

Dallara (1989-1990)[editar | editar a fonte]

Noticias relacionadas: Dallara, BMS Scuderia Italia

Para 1989, de Cesaris trasladouse ao equipo Scuderia Italia patrocinado por Marlboro que usaba autos fabricados por Dallara. Os primeiros resultados foron prometedores. En Mónaco, estaba en posto de podio, antes de ser golpeado polo triplo campión do mundo Nelson Piquet na Horquilla Lowes. De Cesaris perdeu os estribos. A medida que os coches quedaban bloqueados, el gritaba e acenaba violentamente, antes de reprender ao equipo Lotus de Piquet ao regresar aos pits. Dúas carreiras máis tarde foi a quenda de Cesaris para facer de vilán. Logo de quedarse rezagado estaba sendo dobrado polo Dallara do seu compañeiro Alex Caffi cando colisionou co seu compatriota e enviouno contra a parede, perdendo outro podio para o equipo. Arranxouno na seguinte carreira, en Canadá, terminando terceiro detrás dos pilotos de Williams Thierry Boutsen e Riccardo Patrese nunha carreira baixo a choiva. Sería a última vez que de Cesaris logrou un podio na Fórmula Un.

A prometedora tempada anterior da Scuderia Italia non se repetiu en 1990. Moitos equipos utilizaron os motores V8, os equipos medianos volvéronse moito máis fortes. De Cesaris estivo involucrado en varios incidentes graves durante esa tempada, incluíndo estrelarse no inicio da primeira volta en Interlagos, e en Imola, onde forzou a retirada de Alessandro Nannini durante práctica na Curva Villeneuve. Tamén case priva do segundo posto a Nigel Mansell mentres este o dobraba durante a carreira. A fiabilidade foi un problema, e outra vez non logrou sumar puntos en toda a tempada.

Jordan (1991)[editar | editar a fonte]

Artigo relacionado: Jordan Grand Prix

Deixou Dallara a finais de 1990, e de Cesaris asinou con Eddie Jordan para a primeira tempada do seu equipo na Fórmula Un. Jordan xa correra con de Cesaris na Fórmula 3. Tivo 3 compañeiros, o belga Bertand Gachot e logo un prometedor piloto: Michael Schumacher e o veterano Roberto Moreno. De Cesaris demostrou amplamente as súas calidades como piloto, pero o Jordan 191 era tan rápido como pouco fiable, o que levouno a un bo número de abandonos. Malia iso, logrou terminar catro veces nos puntos, sendo cuarto en dúas ocasións, e quinto e sexto outra vez.

De Cesaris terminou a noveno no campionato, o seu mellor resultado desde 1983.

Tyrrell (1992-1993)[editar | editar a fonte]

Artigo relacionado: Tyrrell Racing

A pesar do desexo de Eddie Jordan de manter a de Cesaris para a tempada 1992, foi imposible debido a problemas entre o seu patrocinador, Marlboro, e o novo patrocinador de Jordan, Barclay Cigarettes. Jordan acumulara débedas significativas na súa tempada de debut. Foi capaz de asegurar o patrocinio de cigarros Barclay, pero a marca estaba en conflito directo co respaldo de Marlboro a de Cesaris.

Ken Tyrrell contratou de Cesaris para o seu equipo e a súa fe foi recompensada rapidamente cando de Cesaris logrou un quinto na segunda carreira da tempada en México.

O motor Ilmor V-10 do Tyrrell 020 era unha boa máquina, e de Cesaris quedou nos puntos tres veces máis durante a tempada que culminou cun cuarto lugar no Gran Premio do Xapón.

1993 foi moi diferente. O motor Ilmor fora substituído polo Yamaha V10 que cambiou a dinámica e a fiabilidade do coche. O 020 era por entón moi vello e foi substituído a metade de tempada polo 021. Este coche, con suspensión activa, non foi un éxito. Por terceira vez na súa carreira, de Cesaris non puido anotar ningún punto e foise de Tyrrell ao final da tempada.

Jordan e Sauber (1994)[editar | editar a fonte]

Noticias relacionadas: Jordan Grand Prix, Sauber

En 1994, por primeira vez desde 1980, de Cesaris comezou a tempada sen un coche de Fórmula Un. As conversacións con varios equipos pequenos non chegaron a nada, como o campionato comezou en Brasil, quedou á marxe. Pero foi un suceso durante o Gran Premio de Brasil o que reviviu a súa carreira. O irlandés Eddie Irvine foi culpado por provocar un accidente masivo. Na apelación, Irvine foi suspendido por tres carreiras. No Gran Premio do Pacífico, Aguri Suzuki pilotou o desocupado Jordan de Irvine. Pero para a seguinte carreira, o Gran Premio de San Marino, Eddie Jordan trouxo a de Cesaris ao equipo onde lograra os seus mellores resultados tres tempadas antes.

O retorno non comezou ben, de Cesaris esnaquizou un chasis durante as probas. Estrelouse de novo durante a tráxica carreira de Imola debido á mala condición física logo de non pilotar en seis meses. Recuperouse en Monte Carlo. Cunha pilotaxe madura, de Cesaris mantívose afastado de problemas e lonxe das barreiras para lograr o cuarto lugar. Irvine volveu para a seguinte carreira, pero Sauber dérase conta da forma do italiano, e o fichou para substituír ao ferido Karl Wendlinger no coche con motor Mercedes.

A primeira carreira De Cesaris con Sauber foi o seu Gran Premio número 200, en Canadá. Malia que se retirou logo de 24 voltas, logrou estar de novo nos puntos na seguinte carreira, o Gran Premio de Francia en Magny-Cours.

A carreira de De Cesaris terminou como empezou, cando se retirou con problemas no acelerador durante a súa última carreira, o Gran Premio de Europa de 1994. Logo disto, Sauber mantivo a súa promesa de devolver o coche a Karl Wendlinger si tiña suficientes forzas. Ao final non puido ser, pero de Cesaris xa marchara de vacacións, polo que JJ Lehto o substituíu nos dous Grandes Premios finais. De Cesaris terminou a súa carreira sendo o segundo piloto con máis Grandes Premios iniciados con 208, só por detrás de Riccardo Patrese (actualmente moitos outros pilotos xa superaron o seu total).

Legado[editar | editar a fonte]

Participou en 214 grandes premios, debutando o 28 de setembro de 1980. Logrou 5 podios, unha pole position, e anotou un total de 59 puntos no campionato, segue sendo o piloto con máis GP comezados (208) sen haber gañado ningún.[13] Tamén posúe a marca de retiradas consecutivas, 18 ao longo de 1985 e 1986 (aínda que moitas destas foron por fallos mecánicos), así como a de máis retiradas sucesivas nunha soa tempada, 12 en 1987. Do mesmo xeito, ningún piloto tivo máis dos seus 14 abandonos nunha tempada de 16 carreiras.[14] Anotou puntos en 9 dos 10 equipos para os que correu: McLaren, Alfa Romeo, Brabham, Rial, Tyrrell, Jordan, Ligier, Scuderia Italia e Sauber; só non puido facelo en Minardi.

Retirada[editar | editar a fonte]

Logo de retirarse do automobilismo, de Cesaris converteuse nun corretor de bolsa de éxito en Monte Carlo. Pasaba seis meses do ano nesta ocupación e o resto facendo windsurf por todo o mundo.[15] Logo do Terremoto do Océano Índico 2004 e o posterior tsunami, de Cesaris deu unha importante doación a un fabricante de velas (Ezzy Sails) cuxa fábrica en Sri Lanka fora destruída no desastre [Cómpre referencia].

Casco[editar | editar a fonte]

O casco De Cesaris era branco con tres liñas diagonais, parecido á bandeira italiana, correndo na parte superior ata os lados, e unha liña vermella entre dúas liñas verdes no área do queixo.

Retorno as carreiras[editar | editar a fonte]

Logo dunha longa ausencia do paddock da Fórmula Un, de Cesaris apareceu no Gran Premio de Mónaco de 2005, e foi recibido de novo cun cálido abrazo polo antigo xefe do equipo Brabham e tsar da Fórmula Un Bernie Ecclestone. Uns meses máis tarde anunciouse que de Cesaris correría na nova serie Grand Prix Masters para pilotos de Fórmula Un retirados. Mentres que outros pilotos pasaran os seus anos de retiro acumulando quilos, de Cesaris aínda estaba en óptimas condicións físicas grazas á súa frecuente práctica do windsurf. En outubro, demostrouse que non perdera nada da súa velocidade, marcando o mellor tempo na primeira proba do Grand Prix Masters en Silverstone.

Morte[editar | editar a fonte]

De Cesaris morreu nun incidente de estrada o 5 de outubro de 2014 aos 55 anos mentres conducía a súa moto Suzuki. A prensa italiana informou que morreu no impacto co gardarail no carril exterior da autoestrada GRA de Roma, nas proximidades do desvío de Bufalotta.[16][17]

Resultados Completos na Fórmula Un[editar | editar a fonte]

(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.

Ano Equipo Chasis Motor 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 Pos. Puntos
1980 Marlboro Team Alfa Romeo Alfa Romeo 179 Alfa Romeo 1260 3.0 V12 ARX BRA RSA USW BEL MON FRA GBR ALE AUT NED ITA CAN
Ret
USA
Ret
NC 0
1981 Marlboro McLaren International McLaren M29F Ford DFV 3.0 V8 USW
Ret
BRA
Ret
ARX
11
18º 1
McLaren M29C SMR
6
BEL
Ret
McLaren MP4 MON
Ret
ESP
Ret
FRA
11
GBR
Ret
ALE
Ret
AUT
8
NED
NTS
ITA
7
CAN
Ret
CPL
12
1982 Marlboro Team Alfa Romeo Alfa Romeo 179D Alfa Romeo 1260 3.0 V12 RSA
13
17º 5
Alfa Romeo 182 BRA
Ret
USW
Ret
SMR
Ret
BEL
Ret
DET
Ret
CAN
6
NED
Ret
GBR
Ret
FRA
Ret
ALE
Ret
AUT
Ret
SUI
10
ITA
10
CPL
9
Alfa Romeo 182B MON
3
1983 Marlboro Team Alfa Romeo Alfa Romeo 183T Alfa Romeo 890T 1.5 V8t BRA
EX
USW
Ret
FRA
12
SMR
Ret
MON
Ret
BEL
Ret
DET
Ret
CAN
Ret
GBR
8
ALE
2
AUT
Ret
NED
Ret
ITA
Ret
EUR
4
RSA
2
15
1984 Ligier Loto Ligier JS23 Renault EF4 1.5 V6t BRA
Ret
RSA
5
BEL
Ret
SMR
6
FRA
10
MON
Ret
CAN
Ret
DET
Ret
DAL
Ret
GBR
10
ALE
7
AUT
Ret
NED
Ret
ITA
Ret
18º 3
Ligier JS23B EUR
7
POR
12
1985 Equipe Ligier Gitanes Ligier JS25 Renault EF4B 1.5 V6t BRA
Ret
POR
Ret
SMR
Ret
MON
4
CAN
14
DET
10
FRA
Ret
GBR
Ret
ALE
Ret
AUT
Ret
NED
Ret
ITA BEL EUR RSA AUS 17º 3
1986 Minardi Team Minardi M185B Motori Moderni Tipo 615-90 1.5 V6t BRA
Ret
ESP
Ret
SMR
Ret
MON
NSC
BEL
Ret
CAN
Ret
DET
Ret
FRA
Ret
GBR
Ret
ALE
Ret
NC 0
Minardi M186 HUN
Ret
AUT
Ret
ITA
Ret
POR
Ret
MEX
8
AUS
Ret
1987 Motor Racing Developments Ltd. Brabham BT56 BMW M12/13 1.5 L4t BRA
Ret
SMR
Ret
BEL
3
MON
Ret
DET
Ret
FRA
Ret
GBR
Ret
ALE
Ret
HUN
Ret
AUT
Ret
ITA
Ret
POR
Ret
ESP
Ret
MEX
Ret
XPN
Ret
AUS
8
14º 4
1988 Rial Racing Rial ARC1 Ford DFZ 3.5 V8 BRA
Ret
SMR
Ret
MON
Ret
MEX
Ret
CAN
9
DET
4
FRA
10
GBR
Ret
ALE
13
HUN
Ret
BEL
Ret
ITA
Ret
POR
Ret
ESP
Ret
XPN
Ret
AUS
8
15º 3
1989 BMS Scuderia Italia Dallara F189 Ford DFR 3.5 V8 BRA
13
SMR
10
MON
13
MEX
Ret
USA
Ret
CAN
3
FRA
NSC
GBR
Ret
ALE
7
HUN
Ret
BEL
11
ITA
Ret
POR
Ret
ESP
7
XPN
10
AUS
Ret
16º 4
1990 BMS Scuderia Italia Dallara F190 Ford DFR 3.5 V8 USA
Ret
BRA
Ret
SMR
Ret
MON
Ret
CAN
Ret
MEX
13
FRA
DSC
GBR
Ret
ALE
NSC
HUN
Ret
BEL
Ret
ITA
10
POR
Ret
ESP
Ret
XPN
Ret
AUS
Ret
NC 0
1991 Team 7UP Jordan Jordan 191 Ford HB4 V8 USA
NSCP
BRA
Ret
SMR
Ret
MON
Ret
CAN
4
MEX
4
FRA
6
GBR
Ret
ALE
5
HUN
7
BEL
13
ITA
7
POR
8
ESP
Ret
XPN
Ret
AUS
8
9
1992 Tyrrell Racing Organisation Tyrrell 020B Ilmor 2175A 3.5 V10 RSA
Ret
MEX
5
BRA
Ret
ESP
Ret
SMR
14
MON
Ret
CAN
5
FRA
Ret
GBR
Ret
ALE
Ret
HUN
8
BEL
8
ITA
6
POR
9
XPN
4
AUS
Ret
8
1993 Tyrrell Racing Organisation Tyrrell 020C Yamaha OX10A 3.5 V10 RSA
Ret
BRA
Ret
EUR
Ret
SMR
Ret
ESP
DSC
MON
10
CAN
Ret
FRA
15
NC 0
Tyrrell 021 GBR
NC
ALE
Ret
HUN
11
BEL
Ret
ITA
13
POR
12
XPN
Ret
AUS
13
1994 Sasol Jordan Jordan 194 Hart 1035 3.5 V10 BRA PAC SMR
Ret
MON
4
ESP 19º 4
Sauber Mercedes Sauber C13 Mercedes 2175B 3.5 V10 CAN
Ret
FRA
6
GBR
Ret
ALE
Ret
HUN
Ret
BEL
Ret
ITA
Ret
POR
Ret
EUR
Ret
XPN AUS

† Pilotos que non terminaron o Gran Premio, pero se clasificaron ao completar máis do 90% da distancia de carreira.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. "Former F1 driver Andrea de Cesaris killed in motorbike crash in Rome". skysports.com. 6 October 2014. Consultado o 10 October 2014. 
  2. "Persistent non-winner". Forix.com/8w. 1999. Consultado o 2007-01-20. 
  3. Jordan, Eddie (2011). An Independent Man: The Autobiography of Eddie Jordan. Hachette. ISBN 1409105555. 
  4. Ian Mark Bamsey, ed. (1981). Automobile Sport 81 82. Phillip Bingham. Cambridge: Iconplan Ltd. pp. 55, 86. ISBN 0 907804 01 2. 
  5. "Dutch GP, 1981 Race Report - GP Encyclopedia - F1 History on". Grandprix.com. Consultado o 2012-08-17. 
  6. Lancia wins endurance race at Watkins Glen, Doylestown, Pennsylvania Intelligencer, July 13, 1981, Page 13.
  7. Lauda, Driving a McLaren, Captures Long Beach Grand Prix, New York Times, April 5, 1982, Page C2.
  8. Lauda, Driving a McLaren, Captures Long Beach Grand Prix, New York Times, April 5, 1982, Page C2
  9. Italian Prix driver wins in a crawl, Chicago Daily Herald, May 24, 1982, Page 28.
  10. Arnoux's Ferrari Wins in Germany, New York Times, August 8, 1983, Page C7.
  11. Patrese wins race, but Piquet wins title, Syracuse Herald Journal, October 15, 1983, Page 9.
  12. Prost Ties Record With 27th Victory, New York Times, May 18, 1987, Page C11.
  13. "Andrea De Cesaris: Italian former Formula 1 driver dies aged 55". bbc.co.uk. 5 October 2014. Consultado o 10 October 2014. 
  14. "F1 Tour Estadísticas 1986". F1tour.com. Consultado o 2016-03-23. 
  15. "An old face in the crowd". Grandprix.com. 2 de maio de 2002. Consultado o 28 de xaneiro de 2007. 
  16. "Ex-Formula 1 racer Andrea de Cesaris dies in motorcycle crash". Autosport. Consultado o 6 October 2014. 
  17. Orlando, Emilio (5 October 2014). "Perde il controllo della moto, muore sul Gra l'ex pilota di F1 De Cesaris". roma.repubblica.it/. la Repubblica. Consultado o 5 October 2014.