Gran Premio de San Marino de 1987

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Flag of San Marino.svg Gran Premio de San Marino de 1987
Detalles da carreira
Carreira 2 de 16 no Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1987.
Trazado do circuíto de Imola.
Trazado do circuíto de Imola.
Data 3 de maio de 1987
Nome oficial VII Gran Premio de San Marino
Localización Autódromo Enzo e Dino Ferrari
Imola, Emilia-Romagna, Italia
Percorrido Circuíto permanente
5´040 km
Distancia 60 voltas, 302´400 km
Clima Asollado, cálido
Pole position
Piloto Flag of Brazil.svg Ayrton Senna Lotus-Honda
Tempo 1:25.826
Volta rápida
Piloto Italia Teo Fabi Benetton-Ford
Tempo 1:29.246 na volta 51
Podio
Primeiro Flag of the United Kingdom.svg Nigel Mansell Williams-Honda
Segundo Flag of Brazil.svg Ayrton Senna Lotus-Honda
Terceiro Italia Michele Alboreto Ferrari

O Gran Premio de San Marino de 1987 foi unha carreira de Fórmula Un celebrada o 3 de maio de 1987 no Autódromo Enzo e Dino Ferrari en Imola, Italia. Foi a segunda carreira do Campionato do Mundo de pilotos de 1987 e o sétimo Gran Premio de San Marino e disputouse sobre 59 voltas ao circuíto de cinco quilómetros para unha distancia da carreira de 297 quilómetros.

A carreira foi gañada polo piloto británico Nigel Mansell pilotando un Williams FW11B. Foi a oitava vitoria nun Gran Premio de Mansell, a súa primeira (de dúas) no circuíto de Imola. Mansell terminou 27 segundos por diante do piloto brasileiro Ayrton Senna que pilotaba un Lotus 99T. Terceiro foi o piloto italiano Michele Alboreto pilotando un Ferrari F1/87. O triunfo deulle a Mansell unha vantaxe dun punto no campionato sobre o piloto francés de McLaren Alain Prost.

Resumo da carreira[editar | editar a fonte]

Na práctica do venres, o aspirante ao título Nelson Piquet foi eliminado da carreira logo dun accidente na curva de Tamburello. Un pneumático do seu Williams FW11B fallou, o que provocou un violento impacto contra o muro (cando o coche foi devolto aos boxes, o deseñador de Williams Patrick Head non puido confirmar se o accidente foi un fallo no FW11B porque a metade traseira fora arrincada polo impacto). Aínda que na súa opinión só sufrira unha lesión no nocello, Piquet foi levado ao próximo hospital Bellaria-Igea Marina, e logo dos controis médicos, o Delegado Médico da FIA Sid Watkins prohibiulle disputar a carreira. Durante o resto do fin de semana Piquet traballou como comentarista invitado da televisión italiana. Anos máis tarde revelou que "nunca quedou de todo ben" despois do accidente, sufriu dores de cabeza e visión dobre varias veces durante o resto da tempada de 1987 e visitou en segredo o hospital para o tratamento. Fixo isto en segredo por medo a que non se lle permitira correr, xa fora por parte de Williams ou Watkins.

Alarmado polos informes doutros pilotos de excesivas ampolas nos pneumáticos e a suxestión de que o accidente de Piquet puido ser causado por unha deflación do pneumático, Goodyear retirou todos os pneumáticos fornecidos aos equipos (os compostos orixinais levados a Imola eran en realidade diferentes aos fornecidos para unha proba programada no circuíto da semana antes da carreira). Uns pneumáticos de substitución foron trasladados desde Inglaterra (con algúns tamén traídos da próxima fábrica de Ferrari en Maranello), as novas gomas estaban dispoñibles para todos os equipos na sesión de práctica do sábado pola mañá.

A clasificación do sábado continuou sen problemas, Ayrton Senna logrou a pole no seu Lotus 99T, a primeira pole position para un coche con suspensión activa, con Mansell xunto a el na primeira fila. A segunda fila foi ocupada por Teo Fabi no Benetton B187 e Alain Prost no McLaren MP4 / 3, o equipo de "Casa" Ferrari tomou a terceira fila con Michele Alboreto por diante de Gerhard Berger.

A carreira viu dúas saídas a Martin Brundle (Zakspeed 871), Thierry Boutsen (Benetton B187) e Eddie Cheever (Arrows A10) calóuselles o coche na primeira. Satoru Nakajima comezou a partir da rúa de boxes debido a unha batería defectuosa no seu Lotus, e René Arnoux non tivo a segunda oportunidade logo de que rompera a suspensión do seu Ligier JS29B.

Na segunda saída, Senna liderou, pero Mansell alcanzouno na segunda volta, na curva de Tosa, e pasou a dominar a carreira. Prost obtivo o segundo lugar ao adiantar a Senna na 6ª volta, a continuación, o brasileiro viuse nunha batalla cos dous Ferrari, e tomou de novo o segundo lugar cando Prost sorprendentemente retirouse cunha falla no alternador na volta 15. Berger retirouse co turbo avariado na volta 17, e nese momento Alboreto pasou a Senna no segundo plano .

Na volta 22, Mansell entrou en boxes antes de tempo debido a unha roda desequilibrada, Alboreto liderou a carreira para o deleite da Tifosi. Senna volveu tomar a primeira posición coa parada en boxes de Alboreto, a continuación, Mansell volveu á fronte cando o brasileiro detívose. Riccardo Patrese no seu Brabham BT56 estaba agora no segundo lugar, pero retirouse cando o seu alternador fallou na volta 57. Ao mesmo tempo, Teo Fabi retirouse con problemas no motor. A carreira de Fabi fórase ó garete polos danos sufridos no alerón dianteiro na primeira volta cando chocou con Cheever, aínda que o seu intento de remontada logrou a volta rápida.

Mansell logrou unha cómoda vitoria con Senna segundo logo de que o turbo de Alboreto experimentara problemas. Stefan Johansson (McLaren MP4/3) quedou no cuarto lugar, mentres que Derek Warwick retirouse da carreira logo de que o seu Arrows A10 quedárase sen combustible, entregou o quinto posto a Brundle na que sería a única vez en 5 tempadas (1985-1989) na que un Zakspeed terminara unha carreira nos puntos. Nakajima redondeou os puntos no sexto lugar, o que significaba que foi o primeiro piloto xaponés en sumar un punto no campionato do mundo.[1]

Clasificación[editar | editar a fonte]

Os números entre parénteses refírense ás posicións dos participantes con motores normalmente aspirados que competían polo Jim Clark Trophy.

Pos Piloto Construtor Voltas Tempo/Retirada Grella Puntos
1 5 Flag of the United Kingdom.svg Nigel Mansell Williams-Honda 59 1:31:24.076 2 9
2 12 Flag of Brazil.svg Ayrton Senna Lotus-Honda 59 + 27.545 1 6
3 27 Italia Michele Alboreto Ferrari 59 + 39.144 6 4
4 2 Flag of Sweden.svg Stefan Johansson McLaren-TAG 59 + 1:00.588 8 3
5 9 Flag of the United Kingdom.svg Martin Brundle Zakspeed 57 + 2 voltas 14 2
6 11 Flag of Japan.svg Satoru Nakajima Lotus-Honda 57 Sen combustible 12 1
7 10 Alemaña Christian Danner Zakspeed 57 + 2 voltas 17
8 (1) 4 Francia Philippe Streiff Tyrrell-Ford 57 + 2 voltas 20
9 7 Italia Riccardo Patrese Brabham-BMW 57 + 2 voltas / Alternador 7
10 (2) 30 Francia Philippe Alliot Lola-Ford 56 + 3 voltas 21
11 17 Flag of the United Kingdom.svg Derek Warwick Arrows-Megatron 55 Sen combustible 10
12 21 Italia Alex Caffi Osella-Alfa Romeo 54 Sen combustible 19
13 (3) 14 Francia Pascal Fabre AGS-Ford 53 + 6 voltas 24
Ret 19 Italia Teo Fabi Benetton-Ford 51 Turbo 4
Ret 20 Bélxica Thierry Boutsen Benetton-Ford 48 Motor 11
Ret 18 Flag of the United States.svg Eddie Cheever Arrows-Megatron 48 Embrague 9
Ret 3 Flag of the United Kingdom.svg Jonathan Palmer Tyrrell-Ford 48 Embrague 23
Ret 8 Italia Andrea de Cesaris Brabham-BMW 39 Trompo 13
Ret 23 España Adrián Campos Minardi-Motori Moderni 30 Caixa de cambios 16
Ret 22 Italia Gabriele Tarquini Osella-Alfa Romeo 26 Caixa de cambios 25
Ret 24 Italia Alessandro Nannini Minardi-Motori Moderni 25 Turbo 15
Ret 16 Italia Ivan Capelli March-Ford 18 Motor 22
Ret 28 Austria Gerhard Berger Ferrari 16 Eléctrico 5
Ret 1 Francia Alain Prost McLaren-TAG 14 Eléctrico 3
Ret 26 Italia Piercarlo Ghinzani Ligier-Megatron 7 Dirección 18
NTS 25 Francia René Arnoux Ligier-Megatron 0 Suspensión
NTS 6 Flag of Brazil.svg Nelson Piquet Williams-Honda Lesión
Fonte:[2]

Posicións logo da carreira[editar | editar a fonte]

  • Nota: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. "A Race to Remember". Autosport. Consultado o 9 January 2016. 
  2. "1987 San Marino Grand Prix". formula1.com. Arquivado dende o orixinal o 3 November 2014. Consultado o 23 December 2015. 


Carreira anterior:
Gran Premio de Brasil de 1987
Campionato Mundial de Fórmula 1 da FIA
Temporada 1987
Carreira seguinte:
Gran Premio de Bélxica de 1987
Carreira anterior:
Gran Premio de San Marino de 1986
Gran Premio de San Marino Carreira seguinte:
Gran Premio de San Marino de 1988

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]