Gran Premio de Francia de 1989

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Francia Gran Premio de Francia de 1989
Detalles da carreira
Carreira 7 de 16 no Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1989.
Trazado do Circuíto de Paul Ricard
Trazado do Circuíto de Paul Ricard
Data 9 de xullo de 1989
Nome oficial LXXV Rhône-Poulenc Grand Prix de France
Localización Circuíto Paul Ricard, Le Castellet, Francia
Percorrido Circuíto permanente
3´813 km. km
Distancia 80 voltas, 305´04 km
ClimaSeco, cálido, asollado
Pole position
Piloto Francia Alain Prost McLaren-Honda
Tempo 1:07.203
Volta rápida
Piloto Flag of Brazil.svg Maurício Gugelmin March-Judd
Tempo 1:12.090 na volta 29
Podio
Primeiro Francia Alain Prost McLaren-Honda
Segundo Flag of the United Kingdom.svg Nigel Mansell Ferrari
Terceiro Italia Riccardo Patrese Williams-Renault


O Gran Premio de Francia de fórmula 1 de 1989 celebrouse no Circuíto Paul Ricard en Francia o 9 de xullo de 1989. Foi a sétima proba da tempada de Fórmula Un de 1989, o 67º Gran Premio de Francia, ou o 75º Gran Prix de l'ACF e o décimo terceiro que tivo lugar no circuíto de Paul Ricard, e o cuarto, que se celebrou na versión curta do circuíto. A carreira disputouse sobre 80 voltas ao circuíto de 3´81 quilómetros para unha distancia total de carreira de 305 quilómetros.

Informe[editar | editar a fonte]

A carreira viu a catro pilotos substituídos polos pilotos que facían a súa primeira saída na Fórmula 1: Jean Alesi substituíu a Michele Alboreto en Tyrrell logo dunha disputa de contrato rumoreada (Alboreto era patrocinado personalmente por Marlboro e o xefe do equipo Ken Tyrrell asinou co seu rival Camel como o patrocinador principal do equipo. Irónicamente Alboreto perdeu o apoio de Marlboro pouco despois). Éric Bernard substituíu a Yannick Dalmas en Larrousse despois de que se descubrise que Dalmas seguía sufrindo os efectos da lexionelosis e o piloto de probas de Lotus Martin Donnelly (por recomendación de Drew Warwick) substituíu a Warwick en Arrows por unha carreira logo deque Warwick lesionárase as costas nunha carreira de karts.

Outro novo rostro foi o piloto de probas de McLaren Emanuele Pirro quen substituíu a Johnny Herbert en Benetton despois de que se decidira que Herbert necesitaba máis tempo para recuperarse das lesións de perna e nocello sufridas (Herbert e Benetton atoparon que aínda non podía empuxar fortemente os freos o que significaba o freado cedo que resultaba en tempos máis lentos da volta) en Brands Hatch en 1988. O nomeamento de Pirro causou algunhas caras infelices entre a xerencia do equipo de Benetton que supostamente desexaba que un piloto británico substituira a Herbert. Con todo, foron rexeitados polos donos do equipo, o grupo Benetton italiano quería un piloto italiano. Pirro, que estivera en Xapón para probar por McLaren e estaba preto de Honda, asinou rápido e a pesar de ter que coller un voo internacional e uns poucos días sen durmir, informou ser feliz de estar alí. Como piloto de probas de McLaren, Pirro necesitaba permiso para competir por outro equipo de Fórmula Un, aínda que o xefe de McLaren Ron Dennis non puxo problema ao movemento. Malia ser presuntamente infeliz, o equipo de Benetton quedouse moi impresionado coas habilidades de Pirro, xa que axudou a cualificar o novo Benetton B189 co que Alessandro Nannini debutou en Francia. Pirro continuou pilotando o vello B188 ata que un segundo B189 púxose a súa disposición en Alemaña.

Por primeira vez, os Onyx clasificáronse para un Gran Premio, Bertrand Gachot e Stefan Johansson dominaron a pre-cualificación antes de sorprender a moitos por clasificarse 11º e 13º, respectivamente. Por outra banda, Brabham, que dominara xeralmente na pre-cualificación, loitou cos seus pneumáticos Pirelli no abrasivo circuíto Paul Ricard, do mesmo xeito que todos os outros corredores de Pirelli (Onyx utilizou Goodyear). Stefano Modena foi o último en pre-cualificar, mentres que Martin Brundle non pre-cualificou. Unha proba dos problemas de Pirelli en Francia, foi que só tres coches co caucho italiano disputaron a carreira. O rápido e experimentado Andrea de Cesaris, que terminara terceiro na anterior carreira no Gran Premio do Canadá de 1989, non logrou cualificar o seu Dallara-Ford calzado con Pirelli.

O compañeiro de equipo de Dalmas, Philippe Alliot, fora despedido polo equipo Larrousse despois do Gran Premio do Canadá, pero cando o equipo non puido atopar un substituto con experiencia co seu compañeiro Bernard foi contratado novamente e mantivo o seu asento o resto da tempada. Alliot, cun punto a demostrar, respondeu cualificando 7º, só 1,3 segundos máis lento que o home da pole Alain Prost. Ata ese momento foi a mellor cualificación en carreira para Larrousse e o seu novo chasis Lola LC89 de 1989 co seu tamén novo motor para 1989 Lamborghini V12 engine.

A carreira é famosa pola colisión múltiple que involucrou a Nigel Mansell, Maurício Gugelmin, Thierry Boutsen e outros coches na primeira volta, o que resultou nun reinicio. Houbo en realidade un segundo accidente pouco notado na primeira curva no que René Arnoux utilizou o lento Tyrrell de Jonathan Palmer para que o seu Ligier JS33, lanzara as súas rodas dianteiras polo aire. Todos os pilotos involucrados reiniciaron a carreira. Algúns en autos de reposto. Alain Prost gañou a carreira co McLaren-Honda, por diante de Nigel Mansell, que comezou desde o pit lane nun coche preparado para o seu compañeiro de equipo Gerhard Berger. Berger, que correu co coche de reposto do equipo logo de crer que había unha pequena fuga de aceite no seu coche de carreiras (no que Mansell terminou en segundo lugar), de novo tivo problemas co Ferrari cun fallo no embrague que custoulle a súa 6ª retirada da tempada, sen anotar aínda puntos. Jean Alesi converteuse nunha estrela instantánea cando levou o seu Tyrrell á 4ª posición e anotou puntos no seu debut na F1 (no seu primeiro contacto co motor Ford DFR 018 na práctica da mañá do venres, sorprendera a todos ao facer o sétimo mellor tempo, aínda que en última instancia cualificaría máis lento que os outros 3 debutantes). Olivier Grouillard anotou o seu único punto na F1 na casa, salvando a cara para o equipo francés Ligier, mentres que o experimentado Stefan Johansson anotou os primeiros puntos do equipo Onyx. Incriblemente, Gugelmin, que logo do accidente da saída, lentamente levou o March de novo a boxes, saíu no coche de reposto, marcou a súa primeira volta rápida, aínda que non clasificou ao final da carreira. Doce coches non puideron terminar a carreira, sete deles con fallas no motor.

Un que non puido terminar, nin sequera reiniciar, foi o campión do mundo Ayrton Senna, o diferencial do seu McLaren fallou cando os coches fixeron a segunda saída. Senna realmente saíu, pero cando cambiou a segunda marcha, o diferencial rompeuse e o seu coche só avanzou uns 10 metros. Foi o terceiro Gran Premio consecutivo no que Senna retirouse debido a un fallo mecánico e foi o Gran Premio máis curto da súa ilustre carreira. A segunda vitoria de Prost da tempada deulle unha vantaxe de 11 puntos sobre Senna no Campionato de Pilotos. A carreira foi a cuarta vitoria de Alain Prost no país logo de triunfos en Dijon en 1981 e Paul Ricard en 1983 co Renault, e en 1988 con McLaren.

Clasificación[editar | editar a fonte]

Pre Cualificación[editar | editar a fonte]

Pos Piloto Construtor Tempo diferenza
1 37 Bélxica Bertrand Gachot Onyx-Ford 1:09.617
2 36 Flag of Sweden.svg Stefan Johansson Onyx-Ford 1:09.668 +0.051
3 21 Italia Alex Caffi Dallara-Ford 1:09.726 +0.109
4 8 Italia Stefano Modena Brabham-Judd 1:09.917 +0.300
5 17 Italia Nicola Larini Osella-Ford 1:09.989 +0.372
6 7 Flag of the United Kingdom.svg Martin Brundle Brabham-Judd 1.10.181 +0.564
7 39 Alemaña Volker Weidler Rial-Ford 1:11.059 +1.442
8 34 Alemaña Bernd Schneider Zakspeed-Yamaha 1:11.098 +1.481
9 18 Italia Piercarlo Ghinzani Osella-Ford 1:11.528 +1.911
10 32 Francia Pierre-Henri Raphanel Coloni-Ford 1:11.953 +2.336
11 35 Flag of Japan.svg Aguri Suzuki Zakspeed-Yamaha 1:12.031 +2.414
12 33 Suíza Gregor Foitek EuroBrun-Judd 1:12.179 +2.562
13 41 Alemaña Joachim Winkelhock AGS-Ford 1:13.173 +3.556

Cualificación[editar | editar a fonte]

Pos Piloto Construtor Q1 Q2 Diferenza
1 2 Francia Alain Prost McLaren-Honda 1:08.285 1:07.203
2 1 Flag of Brazil.svg Ayrton Senna McLaren-Honda 1:07.920 1:07.228 +0.025
3 27 Flag of the United Kingdom.svg Nigel Mansell Ferrari 1:09.030 1:07.455 +0.252
4 19 Italia Alessandro Nannini Benetton-Ford 1:09.615 1:08.137 +0.934
5 5 Bélxica Thierry Boutsen Williams-Renault 1:08.299 1:08.211 +1.008
6 28 Austria Gerhard Berger Ferrari 1:09.011 1:08.233 +1.030
7 30 Francia Philippe Alliot Lola-Lamborghini 1:09.478 1:08.561 +1.358
8 6 Italia Riccardo Patrese Williams-Renault 1:09.326 1:08.993 +1.790
9 3 Flag of the United Kingdom.svg Jonathan Palmer Tyrrell-Ford 1:10.238 1:09.026 +1.823
10 15 Flag of Brazil.svg Maurício Gugelmin March-Judd 1:10.122 1:09.036 +1.833
11 37 Bélxica Bertrand Gachot Onyx-Ford 1:10.564 1:09.122 +1.919
12 16 Italia Ivan Capelli March-Judd 1:09.569 1:09.283 +2.080
13 36 Flag of Sweden.svg Stefan Johansson Onyx-Ford 1:10.600 1:09.299 +2.096
14 9 Flag of Ireland.svg Martin Donnelly Arrows-Ford 1:11.223 1:09.524 +2.321
15 29 Francia Éric Bernard Lola-Lamborghini 1:25.401 1:09.596 +2.393
16 4 Francia Jean Alesi Tyrrell-Ford 1:09.668 1:09.909 +2.465
17 26 Francia Olivier Grouillard Ligier-Ford 1:10.410 1:09.717 +2.514
18 25 Francia René Arnoux Ligier-Ford 1:10.725 1:10.077 +2.874
19 12 Flag of Japan.svg Satoru Nakajima Lotus-Judd 1:12.125 1:10.119 +2.916
20 11 Flag of Brazil.svg Nelson Piquet Lotus-Judd 1:10.473 1:10.135 +2.932
21 40 Italia Gabriele Tarquini AGS-Ford 1:11.136 1:10.216 +3.013
22 8 Italia Stefano Modena Brabham-Judd 1:10.910 1:10.254 +3.051
23 23 Italia Pierluigi Martini Minardi-Ford 1:10.640 1:10.267 +3.064
24 20 Italia Emanuele Pirro Benetton-Ford 1:11.566 1:10.292 +3.089
25 10 Flag of the United States.svg Eddie Cheever Arrows-Ford 1:10.372 +3.169
26 21 Italia Alex Caffi Dallara-Ford 1:11.409 1:10.468 +3.265
27 22 Italia Andrea de Cesaris Dallara-Ford 1:12.078 1:10.591 +3.388
28 24 España Luis Pérez-Sala Minardi-Ford 1:11.539 1:11.079 +3.876
29 38 Alemaña Christian Danner Rial-Ford 1:12.569 1:11.178 +3.975
30 31 Flag of Brazil.svg Roberto Moreno Coloni-Ford 1:14.746 1:11.372 +4.169

Carreira[editar | editar a fonte]

Pos Piloto Construtor Voltas Tempo/Retirada Grella Puntos
1 2 Francia Alain Prost McLaren-Honda 80 1:38:29.411 1 9
2 27 Flag of the United Kingdom.svg Nigel Mansell Ferrari 80 + 44.017 3 6
3 6 Italia Riccardo Patrese Williams-Renault 80 + 1:06.921 8 4
4 4 Francia Jean Alesi Tyrrell-Ford 80 + 1:13.232 16 3
5 36 Flag of Sweden.svg Stefan Johansson Onyx-Ford 79 + 1 volta 13 2
6 26 Francia Olivier Grouillard Ligier-Ford 79 + 1 volta 17 1
7 10 Flag of the United States.svg Eddie Cheever Arrows-Ford 79 + 1 volta 25
8 11 Flag of Brazil.svg Nelson Piquet Lotus-Judd 78 + 2 voltas 20
9 20 Italia Emanuele Pirro Benetton-Ford 78 + 2 voltas 24
10 3 Flag of the United Kingdom.svg Jonathan Palmer Tyrrell-Ford 78 + 2 voltas 9
11 29 Francia Éric Bernard Lola-Lamborghini 77 + 3 voltas 15
12 9 Flag of Ireland.svg Martin Donnelly Arrows-Ford 77 + 3 voltas 14
13 37 Bélxica Bertrand Gachot Onyx-Ford 76 Motor 11
NC 15 Flag of Brazil.svg Maurício Gugelmin March-Judd 71 Non clasificado 10
Ret 8 Italia Stefano Modena Brabham-Judd 67 Motor 22
Ret 5 Bélxica Thierry Boutsen Williams-Renault 50 Caixa de cambios 5
Ret 12 Flag of Japan.svg Satoru Nakajima Lotus-Judd 49 Motor 19
Ret 16 Italia Ivan Capelli March-Judd 43 Motor 12
Ret 19 Italia Alessandro Nannini Benetton-Ford 40 Suspensión 4
Ret 23 Italia Pierluigi Martini Minardi-Ford 31 Motor 23
Ret 30 Francia Philippe Alliot Lola-Lamborghini 30 Motor 7
Ret 40 Italia Gabriele Tarquini AGS-Ford 30 Motor 21
Ret 28 Austria Gerhard Berger Ferrari 29 Embrague 6
Ret 21 Italia Alex Caffi Dallara-Ford 27 Embrague 26
Ret 25 Francia René Arnoux Ligier-Ford 14 Caixa de cambios 18
Ret 1 Flag of Brazil.svg Ayrton Senna McLaren-Honda 0 Diferencial 2
NSC 22 Italia Andrea de Cesaris Dallara-Ford
NSC 24 España Luis Pérez-Sala Minardi-Ford
NSC 38 Alemaña Christian Danner Rial-Ford
NSC 31 Flag of Brazil.svg Roberto Moreno Coloni-Ford
NSCP 17 Italia Nicola Larini Osella-Ford
NSCP 7 Flag of the United Kingdom.svg Martin Brundle Brabham-Judd
NSCP 39 Alemaña Volker Weidler Rial-Ford
NSCP 34 Alemaña Bernd Schneider Zakspeed-Yamaha
NSCP 18 Italia Piercarlo Ghinzani Osella-Ford
NSCP 32 Francia Pierre-Henri Raphanel Coloni-Ford
NSCP 35 Flag of Japan.svg Aguri Suzuki Zakspeed-Yamaha
NSCP 33 Suíza Gregor Foitek EuroBrun-Judd
NSCP 41 Alemaña Joachim Winkelhock AGS-Ford
Fonte:[1]

Posicións logo da carreira[editar | editar a fonte]

  • Nota: Só están incluídos os cinco primeiros postos na clasificación.


Carreira anterior:
Gran Premio do Canadá de 1989
Campionato Mundial de Fórmula 1 da FIA
Temporada 1989
Carreira seguinte:
Gran Premio do Reino Unido de 1989
Carreira anterior:
Gran Premio de Francia de 1988
Gran Premio de Francia Carreira seguinte:
Gran Premio de Francia de 1990

Notas[editar | editar a fonte]

  1. "1989 French Grand Prix". formula1.com. Arquivado dende o orixinal o 18 January 2015. Consultado o 23 December 2015. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]