Gran Premio do Brasil de 1989

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Flag of Brazil.svg Gran Premio de Brasil de 1989
Detalles da carreira
Carreira 1 de 16 no Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1989.
Trazado do circuíto de Jacarepaguá.
Trazado do circuíto de Jacarepaguá.
Data 26 de marzo 1989
Nome oficial XVIII Grande Prêmio do Brasil
Localización Circuíto de Jacarepaguá
Jacarepaguá, Rio de Janeiro
Percorrido Percorrido permanente de carreira
5´031 km
Distancia 61 voltas, 306´891 km
Clima Moi cálido, seco e asollado
Pole position
Piloto Flag of Brazil.svg Ayrton Senna McLaren-Honda
Tempo 1:25.302
Volta rápida
Piloto Italia Riccardo Patrese Williams-Renault
Tempo 1:32.507 na volta 47
Podio
Primeiro Flag of the United Kingdom.svg Nigel Mansell Ferrari
Segundo Francia Alain Prost McLaren-Honda
Terceiro Flag of Brazil.svg Maurício Gugelmin March-Judd

O Gran Premio do Brasil de 1989 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula 1, celebrada o 26 de marzo de 1989 no circuíto de Jacarepaguá de Río de Janeiro. Foi a primeira carreira da tempada de 1989 e tamén foi o décimo oitavo Gran Premio do Brasil e o décimo que se celebrou en Jacarepaguá de Río de Janeiro. A carreira disputouse sobre 61 voltas ao circuíto de cinco quilómetros para unha distancia da carreira de 307 quilómetros.

Informe[editar | editar a fonte]

O equipo FIRST retirouse antes do comezo da tempada, xa que o coche fallara unha proba de choque obrigatoria da FIA na pretempada.

Philippe Streiff continuou como piloto principal de AGS para a tempada 1989, pero quedou paralítico nun accidente nunha proba pre-GP no circuíto, que puxo fin á súa carreira deportiva.

Ayrton Senna logrou a pole position na cualificación por diante de Riccardo Patrese, que bateu a marca de 177 aparicións nun Grand Prix, e Gerhard Berger no novo Ferrari 640, que contou coa primeira caixa de cambios semiautomática na Fórmula Un. Para Patrese en realidade era a súa primeira saída en primeira fila desde que comezou segundo no Gran Premio de Europa de 1983 en Brands Hatch, 81 carreiras despois. No seu debut con Ferrari, o compañeiro de equipo de Berger Nigel Mansell cualificou sexto. Logo da carreira Mansell chanceou que estaba tan convencido da falta de fiabilidade do seu novo coche que reservara un voo cedo a casa.[1]

Johnny Herbert (Benetton) e Olivier Grouillard (Ligier) cualificáronse por primeira vez para unha carreira de Fórmula Un.

Na saída, Nicola Larini foi descualificado por unha saída ilegal. Mansell converteuse no primeiro home desde Mario Andretti en 1971 en gañar na súa debut na Fórmula Un con Ferrari, unha fazaña que non foi igualada ata que Kimi Räikkönen gañou con Ferrari no Gran Premio de Australia de 2007. Tamén foi a primeira carreira que gañada por un coche cunha caixa de cambios semiautomática. Mansell cortouse as mans co trofeo logo da carreira.[2] Uníuselle no podio o McLaren de Alain Prost e o March de Maurício Gugelmin, na súa primeira aparición no podio. Johnny Herbert terminou cuarto e anotou puntos para Benetton no seu debut. Herbert, que aínda se recuperaba do seu horrible accidente na Fórmula 3000 en Brands Hatch seis meses antes, acabou 4º no debut a só 1´123 segundos detrás de Gugelmin e 7´748 segundos por diante do seu compañeiro de equipo Alessandro Nannini que terminou sexto.

A mala sorte da historia da carreira foi para o piloto de Arrows Derek Warwick. Houbo un problema ao axuste nunha roda traseira durante a súa segunda parada para cambiar os pneumáticos no que perderon máis de 25 segundos. Terminou en quinto lugar, a menos de 18 segundos por detrás de Mansell o que suxire que a parada en boxes puidolle custar a Warwick a súa vitoria no Gran Premio inaugural.

O compañeiro de equipo en Arrows de Warwick Eddie Cheever derrubouse logo de saír do seu coche trala colisión co Zakspeed de Bernd Schneider . Arrows en realidade tivo que modificar o coche de Cheevers despois de non pasar a comprobación de seguridade da FIA onde o piloto tiña 5 segundos para poder saír do seu coche. O novo deseño de Ross Brawn do Arrows A11 axustarase para acoller a altura do americano, que tivo problemas para adaptarse ao coche antes da práctica. Schneider, cuxo auto montaba o novo motor V8 de Yamaha, só se meteu en carreira logo do accidente de Philippe Streiff e a FIA permitira entrar 5 precualificados na pista principal en lugar de 4. Schneider non volveu a cualificar para outra carreira ata a penúltima proba da tempada en Xapón uns 7 meses despois. O seu novo compañeiro de equipo Aguri Suzuki fracasaría para cualificar nas 16 probas da tempada de 1989.

Esta foi a última carreira de Fórmula Un en Jacarepaguá. Desde 1990, o Gran Premio de Brasil disputouse nun acurtado Interlagos en Sao Paulo, a cidade natal de Ayrton Senna.

Clasificación[editar | editar a fonte]

Pre Cualificación[editar | editar a fonte]

Pos Piloto Construtor Tempo diferenza
1 7 Flag of the United Kingdom.svg Martin Brundle Brabham-Judd 1:27.764
2 8 Italia Stefano Modena Brabham-Judd 1:28.147 +0.383
3 33 Suíza Gregor Foitek EuroBrun-Judd 1:29.604 +1.840
4 17 Italia Nicola Larini Osella-Ford 1:29.679 +1.915
5 34 Alemaña Bernd Schneider Zakspeed-Yamaha 1:30.417 +2.653
6 21 Italia Alex Caffi Dallara-Ford 1:30.747 +2.983
7 18 Italia Piercarlo Ghinzani Osella-Ford 1:31.150 +3.386
8 39 Alemaña Volker Weidler Rial-Ford 1:31.964 +4.200
9 32 Francia Pierre-Henri Raphanel Coloni-Ford 1:32.019 +4.255
10 41 Alemaña Joachim Winkelhock AGS-Ford 1:32.982 +5.218
11 35 Flag of Japan.svg Aguri Suzuki Zakspeed-Yamaha 1:33.079 +5.315
12 36 Flag of Sweden.svg Stefan Johansson Onyx-Ford 1:35.232 +7.468
13 37 Bélxica Bertrand Gachot Onyx-Ford 1:37.932 +10.168

Cualificación[editar | editar a fonte]

Pos Piloto Equipo Q1 Q2 Diferenza
1 1 Flag of Brazil.svg Ayrton Senna McLaren-Honda 1:26.205 1:25.302
2 6 Italia Riccardo Patrese Williams-Renault 1:26.172 7:12.732 +0.870
3 28 Austria Gerhard Berger Ferrari 1:26.271 1:26.394 +0.969
4 5 Bélxica Thierry Boutsen Williams-Renault 1:27.367 1:26.459 +1.157
5 2 Francia Alain Prost McLaren-Honda 1:27.095 1:26.620 +1.318
6 27 Flag of the United Kingdom.svg Nigel Mansell Ferrari 1:27.249 1:26.772 +1.470
7 16 Italia Ivan Capelli March-Judd 1:27.525 1:27.035 +1.733
8 9 Flag of the United Kingdom.svg Derek Warwick Arrows-Ford 1:27.937 1:27.408 +2.106
9 11 Flag of Brazil.svg Nelson Piquet Lotus-Judd 1:28.423 1:27.437 +2.135
10 20 Flag of the United Kingdom.svg Johnny Herbert Benetton-Ford 1:27.626 1:27.754 +2.324
11 19 Italia Alessandro Nannini Benetton-Ford 1:28.394 1:27.865 +2.563
12 15 Flag of Brazil.svg Maurício Gugelmin March-Judd 1:27.956 1:28.581 +2.654
13 7 Flag of the United Kingdom.svg Martin Brundle Brabham-Judd 1:29.138 1:28.274 +2.972
14 8 Italia Stefano Modena Brabham-Judd 1:28.621 1:28.942 +3.319
15 22 Italia Andrea de Cesaris Dallara-Ford 1:29.005 1:29.206 +3.703
16 23 Italia Pierluigi Martini Minardi-Ford 1:30.077 1:29.435 +4.133
17 38 Alemaña Christian Danner Rial-Ford 1:30.460 1:29.455 +4.153
18 3 Flag of the United Kingdom.svg Jonathan Palmer Tyrrell-Ford 1:30.443 1:29.573 +4.271
19 17 Italia Nicola Larini Osella-Ford 1:31.341 1:30.146 +4.844
20 4 Italia Michele Alboreto Tyrrell-Ford 1:32.260 1:30.255 +4.953
21 12 Flag of Japan.svg Satoru Nakajima Lotus-Judd 1:30.942 1:30.375 +5.073
22 26 Francia Olivier Grouillard Ligier-Ford 1:30.410 1:30.666 +5.108
23 24 España Luis Pérez-Sala Minardi-Ford 1:30.702 1:30.643 +5.341
24 10 Flag of the United States.svg Eddie Cheever Arrows-Ford 1:30.657 1:31.068 +5.355
25 34 Alemaña Bernd Schneider Zakspeed-Yamaha 1:32.346 1:30.861 +5.559
26 30 Francia Philippe Alliot Lola-Lamborghini 1:31.872 1:31.009 +5.707
27 29 Francia Yannick Dalmas Lola-Lamborghini 1:32.411 1:31.260 +5.958
28 25 Francia René Arnoux Ligier-Ford 1:34.232 1:31.376 +6.074
29 33 Suíza Gregor Foitek EuroBrun-Judd 1:31.791 1:53.570 +6.489
30 31 Flag of Brazil.svg Roberto Moreno Coloni-Ford 1:32.561 1:34.894 +7.259

Carreira[editar | editar a fonte]

Pos Piloto Construtor Voltas Tempo/Retirada Grella Puntos
1 27 Flag of the United Kingdom.svg Nigel Mansell Ferrari 61 1:38:58.744 6 9
2 2 Francia Alain Prost McLaren-Honda 61 + 7.809 5 6
3 15 Flag of Brazil.svg Maurício Gugelmin March-Judd 61 + 9.370 12 4
4 20 Flag of the United Kingdom.svg Johnny Herbert Benetton-Ford 61 + 10.493 10 3
5 9 Flag of the United Kingdom.svg Derek Warwick Arrows-Ford 61 + 17.866 8 2
6 19 Italia Alessandro Nannini Benetton-Ford 61 + 18.241 11 1
7 3 Flag of the United Kingdom.svg Jonathan Palmer Tyrrell-Ford 60 + 1 volta 18
8 12 Flag of Japan.svg Satoru Nakajima Lotus-Judd 60 + 1 volta 21
9 26 Francia Olivier Grouillard Ligier-Ford 60 + 1 volta 22
10 4 Italia Michele Alboreto Tyrrell-Ford 59 + 2 voltas 20
11 1 Flag of Brazil.svg Ayrton Senna McLaren-Honda 59 + 2 voltas 1
12 30 Francia Philippe Alliot Lola-Lamborghini 58 + 3 voltas 26
13 22 Italia Andrea de Cesaris Dallara-Ford 57 + 4 voltas 15
14 38 Alemaña Christian Danner Rial-Ford 56 Caixa de cambios 17
Ret 6 Italia Riccardo Patrese Williams-Renault 51 Alternador 2
Ret 10 Flag of the United States.svg Eddie Cheever Arrows-Ford 37 Colisión 24
Ret 34 Alemaña Bernd Schneider Zakspeed-Yamaha 36 Colisión 25
Ret 7 Flag of the United Kingdom.svg Martin Brundle Brabham-Judd 27 Palier 13
Ret 16 Italia Ivan Capelli March-Judd 22 Suspensión 7
Ret 11 Flag of Brazil.svg Nelson Piquet Lotus-Judd 10 Sistema combustible 9
DSC 17 Italia Nicola Larini Osella-Ford 10 Dexcualificado 19
Ret 8 Italia Stefano Modena Brabham-Judd 9 palier 14
Ret 5 Bélxica Thierry Boutsen Williams-Renault 3 Motor 4
Ret 23 Italia Pierluigi Martini Minardi-Ford 2 Chasis 16
Ret 28 Austria Gerhard Berger Ferrari 0 Colisión 3
Ret 24 España Luis Pérez-Sala Minardi-Ford 0 Colisión 23
NSC 29 Francia Yannick Dalmas Lola-Lamborghini
NSC 25 Francia René Arnoux Ligier-Ford
NSC 33 Suíza Gregor Foitek EuroBrun-Judd
NSC 31 Flag of Brazil.svg Roberto Moreno Coloni-Ford
NSCP 21 Italia Alex Caffi Dallara-Ford
NSCP 18 Italia Piercarlo Ghinzani Osella-Ford
NSCP 39 Alemaña Volker Weidler Rial-Ford
NScP 32 Francia Pierre-Henri Raphanel Coloni-Ford
NSCP 41 Alemaña Joachim Winkelhock AGS-Ford
NSCP 35 Flag of Japan.svg Aguri Suzuki Zakspeed-Yamaha
NSCP 36 Flag of Sweden.svg Stefan Johansson Onyx-Ford
NSCP 37 Bélxica Bertrand Gachot Onyx-Ford
fonte:[3]

Líderes por volta[editar | editar a fonte]

Posicións logo da carreira[editar | editar a fonte]

  • Nota: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Benson, Andrew (7 de outubro de 2009). "Pick your classic Brazilian Grand Prix". bbc.co.uk. Consultado o 12 de xullo de 2012. 
  2. "Do you remember when Mansell cut his hands on the podium?". F1 Racing (141) (Derwent Howard). December 2008. p. 39. 
  3. "1989 Brazilian Grand Prix". formula1.com. Arquivado dende o orixinal o 18 January 2015. Consultado o 23 December 2015. 


Carreira anterior:
Gran Premio de Australia de 1988
Campionato Mundial de Fórmula 1 da FIA
Temporada 1989
Carreira seguinte:
Gran Premio de San Marino de 1989
Carreira anterior:
Gran Premio do Brasil de 1988
Gran Premio do Brasil Carreira seguinte:
Gran Premio do Brasil de 1990

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]