Gran Premio do Reino Unido de 1988

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Flag of the United Kingdom.svg Gran Premio de Reino Unido de 1988
Detalles da carreira
Carreira 8 de 16 no Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1988.
Trazado do circuíto de silverstone
Trazado do circuíto de silverstone
Data 10 de xullo de 1988
Nome oficial XLI Shell Oils British Grand Prix
Localización Circuíto de Silverstone, Silverstone, Reino Unido
Percorrido Percorrido permanente de carreira
4´778 km
Distancia 65 voltas, 310´570 km
Clima Chuvioso e frio
Pole position
Piloto Austria Gerhard Berger Ferrari
Tempo 1:10.133
Volta rápida
Piloto Flag of the United Kingdom.svg Nigel Mansell Williams-Judd
Tempo 1:23.308 na volta 48
Podio
Primeiro Flag of Brazil.svg Ayrton Senna McLaren-Honda
Segundo Flag of the United Kingdom.svg Nigel Mansell Williams-Judd
Terceiro Italia Alessandro Nannini Benetton-Ford

O Gran Premio do Reino Unido de 1988 (oficialmente o Shell Oils British Grand Prix) foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 10 de xullo de 1988 no circuíto de Circuíto de Silverstone en Silverstone, Reino Unido. Foi a oitava carreira do Campionato do Mundo da tempada de 1988. A carreira disputouse sobre 65 voltas ao circuíto de cinco quilómetro en distancia de carreira de 311 quilómetros, foi gañada polo piloto de McLaren Ayrton Senna despois de comezar desde a terceira posición. Nigel Mansell terminou en segundo lugar para o equipo Williams e o piloto de Benetton Alessandro Nannini quedou en terceiro lugar.

Para conmemorar o 40 aniversario da inauguración do Circuíto de Silverstone, engadíronse moitas instalacións ao circuíto, incluíndo un complexo centro de prensa, un anel interno, grandes pantallas para mostrar as carreiras en vivo emitidas pola BBC, e unha carpa de 600 metros de longo para albergar aos clientes corporativos. Con todo, o fin de semana viuse ensombrecida pola morte do presidente executivo do RAC Peter Hammond nun accidente de coche camiño da pista.

Cualificación[editar | editar a fonte]

Logo de semanas de especulacións, Nigel Mansell anunciou que correría para Ferrari na tempada 1989, animouse a irse ao equipo italiano logo dunha serie de accidentes a alta velocidades os venres debido a problemas coa suspensión activa do Williams e unha racha de sete abandonos consecutivos.

Williams tivo serios problemas durante a cualificación. Con Mansell soamente 13º na cualificación do venres e Riccardo Patrese 30º, ao parecer estaban destinados a fracasar para cualificar, o director técnico do equipo Patrick Head tomou unha decisión rápida para abandonar a suspensión reactiva ata o final da tempada. Isto fíxose durante a noite entre as sesións do venres ao sábado da carreira logo de dicir previamente aos dous pilotos que o cambio á suspensión máis convencional era case imposible sen meses de traballo. Head dixo nunha entrevista o día da carreira que "Francamente é unha chapuza. Puxemos múelles mecánicos de aceiro e amortecedores sucesivamente, cambiamos a suspensión dianteira con amortecedores, deseñamos algunhas partes novas e pezas mecanizadas durante a noite. Fixemos uns pistóns novos para a suspensión dianteira ... é un pouco chapuza como dixen".

A grella tiña un aspecto pouco familiar. Os McLaren sufrían problemas de manexo debido a unha nova carrocería presentada que era máis adecuada para os circuítos de alta velocidade que viñan máis adiante na tempada (os tubos de respiración do turbo trasladáronse desde encima ao interior dos pontóns cun custo en I+D estimado por Ron Dennis en máis de 150.000 £ para o que describiu como nada máis que unha pequena ganancia aerodinámica sen aumentar a potencia do Honda). Mentres tanto, os Ferraris de Gerhard Berger e Michele Alboreto conseguiron ocupar a primeira fila da grella. O tempo da pole de Berger de 1:10.133 foi tres segundos máis lento que a pole de 1987 establecida por Nelson Piquet. Aínda na pole, Berger estaba lonxe de estar seguro de competir na carreira indicando que o Ferrari non podía competir cos McLaren no consumo de combustible. Pola súa banda Alboreto acadou a súa saída en primeira fila desde que obtivera a pole na carreira de apertura da tempada 1985 en Brasil, foi a última vez que o italiano iniciaría unha carreira de F1 desde a primeira fila. Senna e Prost cualificaron en 3º e 4º posto, a primeira vez que McLaren quedaba fora da primeira fila da grella desde o Gran Premio de México de 1987 e a primeira vez en 1988 que ningún McLaren estaba na pole.

Durante a sesión de cualificación do venres Senna fixo dous trompos a alta velocidade na curva Stowe xa que tanto el como Prost buscaban en balde o equilibrio da nova carrocería dos seus vehículos (Prost afirmou que non era capaz de chegar a menos de 2 segundos respecto do seu tempo realizado nas probas no circuíto o mes anterior, afirmando que nas probas cos depósitos cheos rodou facilmente en 1:10s). O equipo volveu a poñer os tubos respiradores do turbo nos coches como antes da carreira para o resto do fin de semana que restaurou o equilibrio dos coches, pero o tempo perdido e os Ferrari coa súa mellor potencia máxima puxéronse a pole fora do seu alcance incluso para Senna (Berger explicou que con só unha curva lenta no circuíto, Silverstone era adecuado para os Ferrari, que sufrían dunha falta de resposta de aceleración en marchas baixas, máis que calquera outro no calendario). Máis probas en Silverstone antes da seguinte carreira en Alemaña revelaron que outros factores e non os tubos respiradores eran a causa do desequilibrio dos coches e os McLaren non volveron a aparecer cos tubos respiradores turbo no resto da tempada.

Un rendemento excepcional puxo aos March-Judd de aspiración natural na 5ª e 6ª posición, diante dos turbos de Lotus e Arrows, mentres que Mansell e Patrese clasificáronse 11º e 15º, respectivamente, con Patrese case 18 segundos máis rápido na clasificación do sábado do que era o venres. Malia que Patrick Head, describiu a renovada suspensión como chapuza, os dous pilotos de Williams expresaron a súa satisfacción pola "nova" suspensión convencional dos seus coches, dicindo que era incrible a cantidade de maior confianza que tiñan nos seus coches sabendo que agora se comportarían da mesma forma volta tras volta e non de diferente forma volta a volta e, ás veces dunha curva a outra coma o nos coches reactivos.

Os dous turbos Zakspeed non puideron clasificarse para a carreira que demostrando a falta de manobrabilidade dos coches e a falta de potencia dos motores de 4 cilindros con Bernd Schneider como o máis lento dos 30 pilotos, uns 7´9 segundos máis lento que o Ferrari de Berger. Ao seu experimentado compañeiro de equipo Piercarlo Ghinzani foille un pouco mellor, sendo só 6 segundos máis lento que os Ferrari. Tamén quedaron fora da grella de saída o EuroBrun de Oscar Larrauri e o Ligier de Stefan Johansson que, como de costume, queixouse de moi pouco agarre do seu JS31. O Coloni de Gabriele Tarquini non logrou precualificar, ironicamente cun tempo máis rápido do que Schneider logrou na cualificación.

Resumo da carreira[editar | editar a fonte]

A carreira disputouse baixo unha choiva torrencial, a primeira carreira en mollado desde o Gran Premio de Bélxica de 1985. Senna fixo unha excelente saída detrás a Berger e Alboreto na primeira curva. A saída de Prost foi horrible e deixouse caer ao 9º lugar. Na volta 3, Ivan Capelli perdeu postos de novo con problemas eléctricos.

Na volta 14, Maurício Gugelmin, Alessandro Nannini e Mansell loitaban polo 3º lugar. Unha volta máis tarde, Senna tomou finalmente o liderado baixo a ponte da chicana, superando a Berger e dobrando a Prost, que corría moi lentamente, ao mesmo tempo. Facendo uso da súa habilidade en condicións de mollado, Senna logrou distanciarse e construír unha vantaxe. Na volta 20, Mansell pasou Nannini para o 4º posto, logo do cal o italiano trompeou no Club e deixou pasar a Gugelmin. Dúas voltas máis tarde, Mansell pasou a Michele Alboreto no Ferrari para o 3º posto, o italiano xa estaba recibindo mensaxes alarmantes do consumo de combustible do Ferrari. Na volta 24 Prost retirouse alegando problemas de manexo do seu McLaren. A prensa francesa creeu que Prost renunciara á carreira con algúns comentaristas franceses etiquetando ao dobre campión do mundo de "covarde".

"O manexo do meu coche foi terrible desde o principio subviraxe aquí, sobreviraxe alí ... facía enormes derrapes, tomando enormes riscos, para ser 15º. Por que arriscarse a un gran accidente, talvez romper unha perna ou algo así, e quedarme fora para o resto do ano? -. para talvez poder ser 12º ou algo así? Todo o mundo fai o que quere co seu coche e a súa propia vida. Sei que talvez perdín o campionato o día de hoxe, pero decidín parar".
Alain Prost nos boxes de McLaren logo da súa retirada do Gran Premio do Reino Unido.[1]

Na procura das partes húmidas da pista para arrefriar os seus pneumáticos, Mansell logrou a volta rápida a unha velocidade media de 206 km/h en condicións de pista difíciles. Na volta 50, atrapou e pasou a Berger que só 20 voltas antes tiña uns 50 segundos de vantaxe sobre o inglés e mantívose en segundo lugar ata o final, uns 23 segundos por detrás de Senna. Tal como predixera o austríaco sufriu un déficit de combustible e perdía lugares rapidamente. Na última curva, que se quedou sen combustible e caeu desde o 5º ao 9º posto, logo de perder posicións con Piquet, Warwick, Cheever e Patrese na distancia entre a chicana Woodcote e a liña de meta. O mesmo problema pasoulle a Alboreto, que se quedou sen combustible na volta 63.

Nannini, malia facer dous trompos, conseguiu o seu primeiro podio nun Gran Premio xustificando aínda máis o fichaxe por Benetton. Gugelmin logrou os seus primeiros puntos no Campionato Mundial, e Nelson Piquet e Derek Warwick completaron os 6 primeiros.

Nigel Mansell conseguiu a volta rápida da carreira con 1:23.308 na volta 48. Comparado coa marca de volta de 1:09,832 establecida durante a súa vitoria de 1987 en Silverstone, en condicións secas.

Clasificación[editar | editar a fonte]

Cualificación[editar | editar a fonte]

Pos Piloto Construtor Q1 Q2 Diferenza
1 28 Austria Gerhard Berger Ferrari 1:10.746 1:10.133
2 27 Italia Michele Alboreto Ferrari 1:10.669 1:10.332 +0.199
3 12 Flag of Brazil.svg Ayrton Senna McLaren-Honda 1:10.787 1:10.616 +0.483
4 11 Francia Alain Prost McLaren-Honda 1:11.550 1:10.736 +0.603
5 15 Flag of Brazil.svg Maurício Gugelmin March-Judd 1:11.766 1:11.745 +1.612
6 16 Italia Ivan Capelli March-Judd 1:13.030 1:12.006 +1.873
7 1 Flag of Brazil.svg Nelson Piquet Lotus-Honda 1:13.166 1:12.040 +1.907
8 19 Italia Alessandro Nannini Benetton-Ford 1:13.400 1:12.737 +2.604
9 17 Flag of the United Kingdom.svg Derek Warwick Arrows-Megatron 1:12.843 1:13.287 +2.710
10 2 Flag of Japan.svg Satoru Nakajima Lotus-Honda 1:13.192 1:12.862 +2.729
11 5 Flag of the United Kingdom.svg Nigel Mansell Williams-Judd 1:14.192 1:12.865 +2.732
12 20 Bélxica Thierry Boutsen Benetton-Ford 1:12.960 1:12.986 +2.827
13 18 Flag of the United States.svg Eddie Cheever Arrows-Megatron 1:14.247 1:12.984 +2.851
14 22 Italia Andrea de Cesaris Rial-Ford 1:13.910 1:13.438 +3.305
15 6 Italia Riccardo Patrese Williams-Judd 1:31.541 1:13.677 +3.544
16 14 Francia Philippe Streiff AGS-Ford 1:15.272 1:14.260 +4.127
17 3 Flag of the United Kingdom.svg Jonathan Palmer Tyrrell-Ford 1:16.607 1:14.451 +4.318
18 24 España Luis Pérez-Sala Minardi-Ford 1:15.590 1:14.643 +4.510
19 23 Italia Pierluigi Martini Minardi-Ford 1:14.732 1:14.832 +4.599
20 33 Italia Stefano Modena EuroBrun-Ford 1:17.889 1:14.888 +4.755
21 36 Italia Alex Caffi Dallara-Ford 1:15.779 1:14.924 +4.791
22 30 Francia Philippe Alliot Lola-Ford 1:15.635 1:14.992 +4.859
23 29 Francia Yannick Dalmas Lola-Ford 1:16.014 1:15.004 +4.871
24 4 Flag of the United Kingdom.svg Julian Bailey Tyrrell-Ford 1:16.249 1:15.135 +5.002
25 25 Francia René Arnoux Ligier-Judd 1:16.859 1:15.374 +5.241
26 21 Italia Nicola Larini Osella 1:16.780 1:15.527 +5.394
NSC 32 Flag of Argentina.svg Oscar Larrauri EuroBrun-Ford 1:16.691 1:16.026 +5.893
NSC 9 Italia Piercarlo Ghinzani Zakspeed 1:18.359 1:16.043 +5.910
NSC 26 Flag of Sweden.svg Stefan Johansson Ligier-Judd 1:17.438 1:16.110 +5.977
NSC 10 Alemaña Bernd Schneider Zakspeed 1:19.078 1:18.010 +7.877
NSCP 31 Italia Gabriele Tarquini Coloni-Ford

Carreira[editar | editar a fonte]

Pos Piloto Construtor Voltas Tempo/Retirada Grella Puntos
1 12 Flag of Brazil.svg Ayrton Senna McLaren-Honda 65 1:33:16.367 3 9
2 5 Flag of the United Kingdom.svg Nigel Mansell Williams-Judd 65 + 23.344 11 6
3 19 Italia Alessandro Nannini Benetton-Ford 65 + 51.214 8 4
4 15 Flag of Brazil.svg Maurício Gugelmin March-Judd 65 + 1:11.378 5 3
5 1 Flag of Brazil.svg Nelson Piquet Lotus-Honda 65 + 1:20.835 7 2
6 17 Flag of the United Kingdom.svg Derek Warwick Arrows-Megatron 64 + 1 volta 9 1
7 18 Flag of the United States.svg Eddie Cheever Arrows-Megatron 64 + 1 volta 13
8 6 Italia Riccardo Patrese Williams-Judd 64 + 1 volta 15
9 28 Austria Gerhard Berger Ferrari 64 + 1 volta 1
10 2 Flag of Japan.svg Satoru Nakajima Lotus-Honda 64 + 1 volta 10
11 36 Italia Alex Caffi Dallara-Ford 64 + 1 volta 21
12 33 Italia Stefano Modena EuroBrun-Ford 64 + 1 volta 20
13 29 Francia Yannick Dalmas Lola-Ford 63 + 2 voltas 23
14 30 Francia Philippe Alliot Lola-Ford 63 + 2 voltas 22
15 23 Italia Pierluigi Martini Minardi-Ford 63 + 2 voltas 19
16 4 Flag of the United Kingdom.svg Julian Bailey Tyrrell-Ford 63 + 2 voltas 24
17 27 Italia Michele Alboreto Ferrari 62 Sen combustible 2
18 25 Francia René Arnoux Ligier-Judd 62 + 3 voltas 25
19 21 Italia Nicola Larini Osella 60 Sen combustible 26
Ret 20 Bélxica Thierry Boutsen Benetton-Ford 38 Transmisión 12
Ret 16 Italia Ivan Capelli March-Judd 34 Alternador 6
Ret 11 Francia Alain Prost McLaren-Honda 24 Dirección 4
Ret 3 Flag of the United Kingdom.svg Jonathan Palmer Tyrrell-Ford 14 Motor 17
Ret 22 Italia Andrea de Cesaris Rial-Ford 9 Embrague 14
Ret 14 Francia Philippe Streiff AGS-Ford 8 Rotura alerón 16
Ret 24 España Luis Pérez-Sala Minardi-Ford 0 Suspensión 18
NSC 32 Flag of Argentina.svg Oscar Larrauri EuroBrun-Ford
NSC 9 Italia Piercarlo Ghinzani Zakspeed
NSC 26 Flag of Sweden.svg Stefan Johansson Ligier-Judd
NSC 10 Alemaña Bernd Schneider Zakspeed
NSCP 31 Italia Gabriele Tarquini Coloni-Ford
Fonte:[2]

Posicións logo da carreira[editar | editar a fonte]

  • Nota:Só están incluídos os cinco primeiros postos na clasificación.


Carreira anterior:
Gran Premio de Francia de 1988
Campionato Mundial de Fórmula 1 da FIA
Temporada 1988
Carreira seguinte:
Gran Premio de Alemaña de 1988
Carreira anterior:
Gran Premio do Reino Unido de 1987
Gran Premio do Reino Unido Carreira seguinte:
Gran Premio do Reino Unido de 1989

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Roebuck, Nigel (January 1989). "Grand Prix - World Formula One Championship 1988/89" 4 (1): 93. 
  2. "1988 British Grand Prix". formula1.com. Arquivado dende o orixinal o 18 de xaneiro de 2015. Consultado o 23 de decembro de 2015. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]