Gran Premio do Xapón de 1990

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Flag of Japan.svg Gran Premio de Xapón de 1990
Detalles da carreira
Carreira 15 de 16 no Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1990.
Trazado do circuíto de Suzuka.
Trazado do circuíto de Suzuka.
Data 21 de outubro 1990
Nome oficial XVI Fuji Television Japanese Grand Prix
Localización Circuíto de Suzuka, Suzuka, Xapón
Percorrido Percorrido permanente de carreira
5´859 km
Distancia 53 voltas, 310´527 km
Clima Seco, asollado
Pole position
Piloto Flag of Brazil.svg Ayrton Senna McLaren-Honda
Tempo 1:36.996
Volta rápida
Piloto Italia Riccardo Patrese Williams-Renault
Tempo 1:44.233 na volta 40
Podio
Primeiro Flag of Brazil.svg Nelson Piquet Benetton-Ford
Segundo Flag of Brazil.svg Roberto Moreno Benetton-Ford
Terceiro Flag of Japan.svg Aguri Suzuki Lola-Lamborghini

O Gran Premio do Xapón de 1989 (oficialmente o XVI Fuji Television Japanese Grand Prix) foi unha carreira de Fórmula Un disputada en Suzuka o 21 de outubro de 1990. Foi a décimo quinta e penúltima proba da tempada 1990 da Fórmula Un, o 17º Gran Premio do Xapón, o cuarto en Suzuka e o sexto que se celebrou no marco do campionato mundial de pilotos de Fórmula Un. A carreira disputouse ao longo de 53 voltas ao circuíto de seis quilómetros por unha carreira de 310 quilómetros.

A carreira recórdase mellor pola colisión na primeira curva entre os rivais para lograr o campionato do mundo, o brasileiro Ayrton Senna e o francés Alain Prost, por segundo ano consecutivo os dous chocaron nesta carreira con grandes repercusións no campionato. De inmediato quedaron ambos coches fóra da carreira e asegurou para Senna o seu segundo Campionato do Mundo. A carreira viu o mellor resultado ata ese momento do equipo Benetton Formula cos seus pilotos, o veterano brasileiro Nelson Piquet e o seu protexido Roberto Moreno que terminaban primeiro e segundo no seu Benetton B190. Foi de regreso de Benetton á vitoria en Xapón logo da vitoria do equipo no ano anterior. O piloto xaponés Aguri Suzuki logrou o mellor resultado nas carreiras para el e o equipo Larrousse, terminando terceiro no seu Lola LC90 no único podio que lograrían tanto o piloto como o equipo.

Con Ferrari non anotando ningún punto logo da retirada de Nigel Mansell, o equipo de McLaren asegurou o seu sexto e terceiro campionato consecutivo como construtor.

Ata 2017, esta carreira marca a única vez que un auto con motor Lamborghini terminou no podio na Fórmula Un.

Antes da carreira[editar | editar a fonte]

Houbo moitos anuncios antes da carreira, Brabham anunciou que utilizaría os motores de Yamaha para 1991, Footwork tamén anunciou un motor Porsche para 1991 e tamén que ambos pilotos Alex Caffi e Michele Alboreto seguían. Antes da carreira, os equipos Life Racing Engines e EuroBrun retiráronse do deporte. Roberto Moreno, de EuroBrun, uniuse ao equipo de Benetton en substitución de Alessandro Nannini, cuxa carreira na F1 terminou logo dun accidente de helicóptero tralo Gran Premio de España de 1990.

Alesi non comezou debido a unha lesión no pescozo durante a práctica do venres. Como a súa posición na grella quedou baleira, esta foi a terceira carreira que tivo só 25 participantes en lugar dos 26 habituais.

[Nigel Mansell] tamén anunciou un xiro na súa decisión de retirarse facendo público o seu acordo de unirse a Williams-Renault durante dous anos a partir de 1991, logo de recibir garantías de Frank Williams, Patrick Head e Renault de que poderían entregarlle un coche no que podería gañar un campionato mundial. O sábado Soichiro Honda, o fundador de Honda, coñeceu a Ayrton Senna nos boxes de McLaren.[1]

Resumo da carreira[editar | editar a fonte]

Esta carreira é famosa polo incidente na primeira curva que implicou aos contendentes polo campionato do mundo Alain Prost e Ayrton Senna. Senna asegurouse a pole, pero estaba descontento co lado da pista no que estaba situado, alegando que a pole sempre debe estar na trazada. El e Gerhard Berger dirixíronse aos comisarios xaponeses, para solicitar un cambio de posición da pole á beira esquerda da pista que era a parte máis limpa da pista. Os comisarios aceptaron inicialmente pero unha orde posterior do presidente da FISA Jean Marie Balestre rexeitou a decisión e a posición orixinal da pole permaneceu no lado dereito máis sucio, menos adherente da pista. Ademais, segundo o revelado polo xornalista F1, Maurice Hamilton,[2]- a FIA advertira que cruzar a liña amarela da saída de boxes para situarse mellor na primeira curva non sería permitido, enfurecendo aínda máis a Senna.

Algúns no paddock de F1 atoparon as queixas de Senna como estrañas dado que a pole estaba en realidade no mesmo lado da pista (o interior xunto á parede dos boxes) onde estivo desde o primeiro Gran Premio de Xapón celebrado alí en 1987. Moitos tamén sinalaron que Senna non se queixou da posición da pole no Gran Premio do Xapón de 1988 ou no Gran Premio do Xapón de 1989, en ambas carreiras saíra na pole e en ambas carreiras, loitando con Prost polo Campionato do Mundo.

Logo disto, Senna prometeu que si Prost (que saía segundo) obtivese a vantaxe na primeira curva, que a maioría estaba segura de que o faría, Senna trataría de tomar a dianteira nesa primeira curva, sen importar as consecuencias. Os dous pilotos chocaron na primeira curva, quedando ambos pilotos fora da pista. O accidente significou que Senna gañara o campionato de pilotos por segunda vez, a falta dunha carreira para rematar a tempada, Prost non podía superar a súa puntuación. O dominio de Benetton-Ford no podio impediu que Ferrari anotase suficientes puntos para deter a McLaren, que conquistou o seu sexto título de construtores.

Os dous discutiron o acontecemento posteriormente[3] con Senna afirmando que non fora como el quería pero fora como tiña que ser, moitos outros aceptaron a súa acción como unha solución (ou unha vinganza, en certa medida) ao incidente do ano anterior.[4] Prost enfureceuse por isto e publicamente criticou o movemento como "repugnante" e a Senna como "un home sen valor". Máis tarde admitiu que case se retirou do deporte inmediatamente despois do incidente.

A parella logrou gañar un campionato máis cada un e co tempo reconciliaron as súas diferenzas no seu último grand prix xuntos.[5]

Logo da colisión, a carreira continuou co McLaren MP4 / 5B de Gerhard Berger liderando e o Ferrari 641 de Nigel Mansell segundo. Berger trompeou na primeira curva da 2ª volta, sobre area lanzada sobre a pista pola colisión Senna / Prost, deixando a Mansell liderando a carreira diante dos dous Benettons de Piquet e Moreno. En previsión de que Benetton seguiría a súa estratexia habitual de non facer ningunha parada en boxes, Mansell construíu un oco ata que entrou a cambiar pneumáticos ao final da volta 26. Logo dunha rápida parada, abandonou os boxes patinando, e fallou un eixo de transmisión. O Ferrari detívose ao final do pit lane e retirouse. Piquet herdou o liderado e mantívoo ata a bandeira a cadros, co seu compañeiro de equipo Moreno seguíndoo de cerca. Aguri Suzuki tamén conduciu toda a carreira sen parar, terminando terceiro, o primeiro piloto xaponés en facelo. Os dous Williams FW13B - Renaults de Riccardo Patrese e Thierry Boutsen terminaron cuarto e quinto, mentres que Satoru Nakajima terminou sexto nun Tyrrell 019, o segundo piloto xaponés nos puntos.

Ata 2016, esta foi a última carreira na que ningún piloto europeo terminou a carreira no podio; Dous pilotos sudamericanos e un piloto asiático encheron os tres podios para esta carreira. Tamén foi a única carreira na que o equipo Larrousse obtivo un podio durante as súas oito tempadas de competición na Fórmula Un. Tamén foi o primeiro e único podio para o motor Lamborghini V12 na Fórmula Un. Por outra banda, era tamén o último dobrete de Brasil na Fórmula Un, o único que xuntou a Piquet e Moreno, dos outros dez, oito foron de Piquet e Senna e os outros dous, Emerson Fittipaldi e José Carlos Pace.[6]

Clasificación[editar | editar a fonte]

Cualificación[editar | editar a fonte]

Pos Piloto Construtor Q1 Q2 Diferenza
1 27 Flag of Brazil.svg Ayrton Senna McLaren-Honda 1:38.828 1:36.996
2 1 Francia Alain Prost Ferrari 1:38.684 1:37.228 +0.232
3 2 Flag of the United Kingdom.svg Nigel Mansell Ferrari 1:38.969 1:37.719 +0.723
4 28 Austria Gerhard Berger McLaren-Honda 1:38.374 1:38.118 +1.122
5 5 Bélxica Thierry Boutsen Williams-Renault 1:39.577 1:39.324 +2.328
6 20 Flag of Brazil.svg Nelson Piquet Benetton-Ford 1:41.041 1:40.049 +3.053
7 4 Francia Jean Alesi Tyrrell-Ford 1:40.052 +3.056
8 6 Italia Riccardo Patrese Williams-Renault 1:40.355 1:40.664 +3.359
9 19 Flag of Brazil.svg Roberto Moreno Benetton-Ford 1:41.719 1:40.579 +3.583
10 30 Flag of Japan.svg Aguri Suzuki Lola-Lamborghini 1:41.442 1:40.888 +3.892
11 23 Italia Pierluigi Martini Minardi-Ford 1:40.899 1:41.964 +3.903
12 11 Flag of the United Kingdom.svg Derek Warwick Lotus-Lamborghini 1:41.482 1:41.024 +4.028
13 16 Italia Ivan Capelli Leyton House-Judd 1:41.657 1:41.033 +4.037
14 3 Flag of Japan.svg Satoru Nakajima Tyrrell-Ford 1:41.208 1:41.078 +4.082
15 12 Flag of the United Kingdom.svg Johnny Herbert Lotus-Lamborghini 1:43.111 1:41.558 +4.562
16 15 Flag of Brazil.svg Maurício Gugelmin Leyton House-Judd 1:42.049 1:41.698 +4.702
17 29 Francia Éric Bernard Lola-Lamborghini 1:42.141 1:41.709 +4.713
18 25 Italia Nicola Larini Ligier-Ford 1:43.396 1:42.339 +5.343
19 21 Italia Emanuele Pirro Dallara-Ford 1:40.230 1:42.361 +5.365
20 24 Italia Gianni Morbidelli Minardi-Ford 1:42.858 1:42.364 +5.368
21 26 Francia Philippe Alliot Ligier-Ford 1:44.106 1:42.593 +5.597
22 8 Italia Stefano Modena Brabham-Judd 1:42.617 +5.621
23 7 Australia David Brabham Brabham-Judd 1:43.156 +6.160
24 10 Italia Alex Caffi Arrows-Ford 1:43.270 1:43.887 +6.274
25 9 Italia Michele Alboreto Arrows-Ford 1:43.304 1:43.610 +6.308
26 22 Italia Andrea de Cesaris Dallara-Ford 1:43.601 1:43.647 +6.605
27 14 Francia Olivier Grouillard Osella-Ford 1:43.993 1:43.782 +6.786
28 17 Italia Gabriele Tarquini AGS-Ford 1:44.281 29:56.038 +7.285
29 18 Francia Yannick Dalmas AGS-Ford 1:44.410 1:46.326 +7.414
30 31 Bélxica Bertrand Gachot Coloni-Ford 20:22.535 1:45.393 +8.397

Carreira[editar | editar a fonte]

Pos Piloto Construtor Voltas Tempo/Retirada Grella Puntos
1 20 Flag of Brazil.svg Nelson Piquet Benetton-Ford 53 1:34:36.824 6 9
2 19 Flag of Brazil.svg Roberto Moreno Benetton-Ford 53 +7.223 8 6
3 30 Flag of Japan.svg Aguri Suzuki Lola-Lamborghini 53 +22.469 9 4
4 6 Italia Riccardo Patrese Williams-Renault 53 +36.258 7 3
5 5 Bélxica Thierry Boutsen Williams-Renault 53 +46.884 5 2
6 3 Flag of Japan.svg Satoru Nakajima Tyrrell-Ford 53 +1:12.350 14 1
7 25 Italia Nicola Larini Ligier-Ford 52 +1 volta 17
8 23 Italia Pierluigi Martini Minardi-Ford 52 +1 volta 10
9 10 Italia Alex Caffi Arrows-Ford 52 +1 volta 23
10 26 Francia Philippe Alliot Ligier-Ford 52 +1 volta 25
Ret 11 Flag of the United Kingdom.svg Derek Warwick Lotus-Lamborghini 38 Caixa de cambios 11
Ret 12 Flag of the United Kingdom.svg Johnny Herbert Lotus-Lamborghini 31 Motor 12
Ret 9 Italia Michele Alboreto Arrows-Ford 28 Motor 24
Ret 2 Flag of the United Kingdom.svg Nigel Mansell Ferrari 26 Transmisión 3
Ret 21 Italia Emanuele Pirro Dallara-Ford 24 Alternador 19
Ret 29 Francia Éric Bernard Lola-Lamborghini 24 Motor 18
Ret 24 Italia Gianni Morbidelli Minardi-Ford 18 Trompo 20
Ret 16 Italia Ivan Capelli Leyton House-Judd 16 Encendido 13
Ret 22 Italia Andrea de Cesaris Dallara-Ford 13 Trompo 26
Ret 15 Flag of Brazil.svg Maurício Gugelmin Leyton House-Judd 5 Motor 16
Ret 7 Australia David Brabham Brabham-Judd 5 Embrague 21
Ret 28 Austria Gerhard Berger McLaren-Honda 1 Trompo 4
Ret 27 Flag of Brazil.svg Ayrton Senna McLaren-Honda 0 Colisión 1
Ret 1 Francia Alain Prost Ferrari 0 Colisión 2
Ret 8 Italia Stefano Modena Brabham-Judd 0 Colisión 22
NTS 4 Francia Jean Alesi Tyrrell-Ford Piloto enfermo 7
NSC 14 Francia Olivier Grouillard Osella-Ford
NSC 17 Italia Gabriele Tarquini AGS-Ford
NSC 18 Francia Yannick Dalmas AGS-Ford
NSC 31 Bélxica Bertrand Gachot Coloni-Ford
Fonte:[7]

Líderes por volta[editar | editar a fonte]

Posicións logo da carreira[editar | editar a fonte]

  • Texto en negra indica Campión do Mundo.
  • Nota: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación.

Footnotes[editar | editar a fonte]

Referencias[editar | editar a fonte]

  1. https://www.youtube.com/watch?v=WuO9F-OUzf8 – Video: Soichiro Honda meet Ayrton Senna.
  2. "Senna Journalists Special". SpySportsF1. Consultado o 1 de maio de 2014. 
  3. http://www.prostfan.com/hk/specials/suzuka3-4.htm – Prost-biased review and discussion of the incident.
  4. http://www.prostfan.com/hk/specials/suzuka.htm – Prost-biased exploration of the events.
  5. http://www.farzadsf1gallery.com/features/adel93.html – Adelaide Grand Prix review featuring images of Senna and Prost on the podium.
  6. http://www.statsf1.com/pt/statistiques/nation/podium/double-detail.aspx?idNation=7 - Estatísticas Nações - Podiums - Por dobradinha - Brasil • STATS F1
  7. "1990 Japanese Grand Prix". formula1.com. Arquivado dende o orixinal o 22 de decembro de 2014. Consultado o 23 de decembro de 2015. 

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]

Carreira anterior:
Gran Premio de España de 1990
Campionato Mundial de Fórmula 1 da FIA
Temporada 1990
Carreira seguinte:
Gran Premio de Australia de 1990
Carreira anterior:
Gran Premio do Xapón de 1989
Gran Premio do Xapón Carreira seguinte:
Gran Premio do Xapón de 1991