Gran Premio de San Marino de 1990

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Flag of San Marino.svg Gran Premio de San Marino de 1990
Detalles da carreira
Carreira 3 de 16 no Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1990.
Trazado do circuíto de Imola.
Trazado do circuíto de Imola.
Data 13 de maio de 1990
Nome oficial X Gran Premio Kronenbourg di San Marino
Localización Autódromo Enzo e Dino Ferrari
Imola, Emilia-Romagna, Italia
Percorrido Circuíto permanente
5´040 km
Distancia 61 voltas, 307´440 km
Clima Asollado, cálido
Pole position
Piloto Flag of Brazil.svg Ayrton Senna McLaren-Honda
Tempo 1:23.220
Volta rápida
Piloto Italia Alessandro Nannini Benetton-Ford
Tempo 1:27.156 na volta 60
Podio
Primeiro Italia Riccardo Patrese Williams-Renault
Segundo Austria Gerhard Berger McLaren-Honda
Terceiro Italia Alessandro Nannini Benetton-Ford

O Gran Premio de San Marino de 1990 foi unha carreira de Fórmula Un celebrada o 13 de maio de 1990 no Autódromo Enzo e Dino Ferrari en Imola, Italia. Foi a terceira carreira do Campionato do Mundo de pilotos de 1990 e o décimo Gran Premio de San Marino disputouse sobre 61 voltas ao circuíto de cinco quilómetros para unha distancia da carreira de 307 quilómetros.

A carreira foi gañada polo piloto italiano Riccardo Patrese pilotando un Williams FW13B. Foi a terceira vitoria de Patrese nun Gran Premio, a súa primeira desde 1983 e a súa primeira con Williams. Patrese logrou a vitoria con cinco segundos sobre o piloto austríaco Gerhard Berger que pilotaba un McLaren MP4/5B. O terceiro foi o piloto italiano Alessandro Nannini pilotando un Benetton B190.

Informe[editar | editar a fonte]

Pre carreira[editar | editar a fonte]

No período previo á primeira rolda europea do campionato mundial houbo algúns cambios na grella. Brabham despediu ao piloto suízo propenso a accidentes Gregor Foitek e o substituíu polo australiano David Brabham, o fillo máis novo do fundador do equipo Sir Jack Brabham. Foitek trasladouse ao inquedo equipo Onyx para substituír a Stefan Johansson, quen non estaba contento coa forma en que o equipo era dirixido. O irmán maior de David Brabham, Gary Brabham, recuperou o sentido e abandonou desesperado o equipo Life, e foi substituído polo veterano italiano Bruno Giacomelli que non competera desde o ano 1983. Como era previsto fallou na pre-cualificación. Mentres tanto, Emanuele Pirro regresou ao equipo Dallara, logo de estar fóra de acción con hepatite. O Tyrrell 019, deseñado por Harvey Postlethwaite, foi o primeiro na F1 cun deseño de "morro alto" con soportes que se estenden cara abaixo a á dianteira.

Práctica e cualificación[editar | editar a fonte]

Gabriele Tarquini non fixou un tempo de pre-cualificación porque o seu coche perdeu presión de combustible na súa primeira volta. O seu compañeiro de equipo Yannick Dalmas retirouse debido a unha lesión na boneca sufrida a semana anterior durante a proba. Bruno Giacomelli logrou a marca da volta máis lenta da historia da Fórmula Un nunha pre-cualificación. Giacomelli estableceu un tempo de volta de 7:16, unha media de pouco máis de 35´40 km/h nun Life L190 enganchado na 3ª marcha. Na práctica Alessandro Nannini tivo un accidente bastante grande no seu novo Benetton B190, pero non foi nada comparado coa deriva xigantesca de Pierluigi Martini no seu Minardi. Facendo que o italiano perdérase o resto do fin de semana cun tacón gretado.

A cualificación viu ás tres primeiras filas divididas por equipos con Ayrton Senna na pole, xunto ao seu compañeiro de equipo en McLaren-Honda Gerald Berger. A segunda fila foi toda Williams - Renault con Patrese diante de Boutsen. A terceira fila estaba formada polos Ferrari, Nigel Mansell diante de Alain Prost. Os dez primeiros foron completados por Jean Alesi (Tyrrell), Nelson Piquet e Nannini (Benetton), e Derek Warwick no Lotus-Lamborghini.

Carreira[editar | editar a fonte]

Emanuele Pirro partiu desde a parte posterior da grella debido a que o seu coche non saíu para a volta de formación. O comezo da carreira foi axitado con Senna e Berger escapando seguidos por Boutsen e Patrese. Detrás deles houbo un caos, Mansell cometeu un erro causando que Ivan Capelli trompeara e se estrelara, e Satoru Nakajima chocara con el. En Tosa Martin Donnelly trompeou no seu Lotus, evitando por pouco golpear a ninguén. Mentres tanto, Boutsen superou a Berger pero non puido acercarse a Senna. A orde seguiu sendo a mesma ata a volta 3 cando Senna rompeu a llanta da roda, un problema mecánico raro de McLaren. Isto permitiu a Boutsen tomar a dianteira, pero con Berger nos seus talóns. Máis atrás Alesi chocou con Piquet mentres o pasaba en Tosa, Piquet trompeou pero continuou.

Boutsen conduciu ata que o seu motor Renault V10 explotou na volta 17, o que deixou Berger diante dun agresivo Patrese, que estaba baixo a seria presión de Mansell. O inglés pasou ao seu ex compañeiro de equipo Williams en Tosa, para o deleite dos afeccionados italianos. Mansell continuou atacando, malia ser golpeado por Andrea de Cesaris mentres que trataba de dobralo e desafiou a Berger para o liderado. Na carreira captura de Villeneuve, Mansell tratou de adiantalo polo exterior, pero Berger pechou a porta, facendo que Mansell trompeara dramaticamente. O inglés evitou golpear nada e terminou apuntando na dirección correcta, seguiu no segundo lugar, con todo, entrou sucidade e restos no motor de Mansell, facendo que se quentara e rebentara algunhas voltas máis tarde.

O abandono de Mansell deixou a Berger por diante de Patrese, que pasou á cabeza na volta 51. Nannini e Prost loitaron polo terceiro lugar, gañando Nannini. Patrese gañou a súa primeira carreira desde o Gran Premio de Suráfrica de 1983 liderando na meta diante de Berger, Nannini, Prost, Piquet, e Alesi. En 2017, a marca de Patrese de 98 carreiras entre dúas vitorias segue en pe.

Clasificación[editar | editar a fonte]

Pre Cualificación[editar | editar a fonte]

Pos Piloto Construtor Tempo Diferenza
1 29 Francia Éric Bernard Lola-Lamborghini 1:26.475
2 30 Flag of Japan.svg Aguri Suzuki Lola-Lamborghini 1:27.344 +0.869
3 14 Francia Olivier Grouillard Osella-Ford 1:28.155 +1.680
4 33 Flag of Brazil.svg Roberto Moreno EuroBrun-Judd 1:28.178 +1.703
5 31 Bélxica Bertrand Gachot Coloni-Subaru 1:33.554 +7.079
6 34 Italia Claudio Langes EuroBrun-Judd 1:34.272 +7.797
7 39 Italia Bruno Giacomelli Life 7:16.212 +5:50.737
8 17 Italia Gabriele Tarquini AGS-Ford
9 18 Francia Yannick Dalmas AGS-Ford

Cualificación[editar | editar a fonte]

Pos Piloto Construtor Q1 Q2 diferenza
1 27 Flag of Brazil.svg Ayrton Senna McLaren-Honda 1:24.079 1:23.220
2 28 Austria Gerhard Berger McLaren-Honda 1:24.027 1:23.781 +0.561
3 6 Italia Riccardo Patrese Williams-Renault 1:24.486 1:24.444 +1.224
4 5 Bélxica Thierry Boutsen Williams-Renault 1:25.832 1:25.039 +1.819
5 2 Flag of the United Kingdom.svg Nigel Mansell Ferrari 1:25.539 1:25.095 +1.875
6 1 Francia Alain Prost Ferrari 1:26.080 1:25.179 +1.959
7 4 Francia Jean Alesi Tyrrell-Ford 1:26.138 1:25.230 +2.010
8 20 Flag of Brazil.svg Nelson Piquet Benetton-Ford 1:26.316 1:25.761 +2.541
9 19 Italia Alessandro Nannini Benetton-Ford 1:26.889 1:26.042 +2.822
10 11 Flag of the United Kingdom.svg Derek Warwick Lotus-Lamborghini 1:28.055 1:26.682 +3.462
11 12 Flag of the United Kingdom.svg Martin Donnelly Lotus-Lamborghini 1:27.151 1:26.714 +3.494
12 15 Flag of Brazil.svg Maurício Gugelmin Leyton House-Judd 1:29.339 1:26.836 +3.616
13 29 Francia Éric Bernard Lola-Lamborghini 1:26.988 1:26.838 +3.618
14 8 Italia Stefano Modena Brabham-Judd 1:28.763 1:27.008 +3.788
15 30 Flag of Japan.svg Aguri Suzuki Lola-Lamborghini 1:27.211 1:27.068 +3.848
16 26 Francia Philippe Alliot Ligier-Ford 1:27.533 1:27.214 +3.994
17 22 Italia Andrea de Cesaris Dallara-Ford 1:27.570 1:27.217 +3.997
18 16 Italia Ivan Capelli Leyton House-Judd 1:29.904 1:27.521 +4.301
19 3 Flag of Japan.svg Satoru Nakajima Tyrrell-Ford 1:27.746 1:27.532 +4.312
20 25 Italia Nicola Larini Ligier-Ford 1:27.642 1:27.564 +4.344
21 21 Italia Emanuele Pirro Dallara-Ford 1:27.849 1:27.613 +4.393
22 14 Francia Olivier Grouillard Osella-Ford 1:28.590 1:28.009 +4.789
23 35 Suíza Gregor Foitek Onyx-Ford 1:28.111 1:28.435 +4.891
24 33 Flag of Brazil.svg Roberto Moreno EuroBrun-Judd 1:28.603 1:31.653 +5.383
25 36 Finlandia JJ Lehto Onyx-Ford 1:28.625 Enfermo +5.405
26 24 Italia Paolo Barilla Minardi-Ford 1:29.566 1:28.667 +5.447
27 10 Italia Alex Caffi Arrows-Ford 1:29.242 1:28.699 +5.479
28 9 Italia Michele Alboreto Arrows-Ford 1:29.615 1:28.797 +5.577
29 7 Australia David Brabham Brabham-Judd 1:31.282 1:28.927 +5.707
WD 23 Italia Pierluigi Martini Minardi-Ford 1:26.466 +3.246

Carreira[editar | editar a fonte]

Pos Piloto Construtor Voltas Tempo/Retirada Grella Puntos
1 6 Italia Riccardo Patrese Williams-Renault 61 1:30:55.478 3 9
2 28 Austria Gerhard Berger McLaren-Honda 61 +5.117 2 6
3 19 Italia Alessandro Nannini Benetton-Ford 61 +6.240 9 4
4 1 Francia Alain Prost Ferrari 61 +6.843 6 3
5 20 Flag of Brazil.svg Nelson Piquet Benetton-Ford 61 +53.112 8 2
6 4 Francia Jean Alesi Tyrrell-Ford 60 +1 volta 7 1
7 11 Flag of the United Kingdom.svg Derek Warwick Lotus-Lamborghini 60 +1 volta 10
8 12 Flag of the United Kingdom.svg Martin Donnelly Lotus-Lamborghini 60 +1 volta 11
9 26 Francia Philippe Alliot Ligier-Ford 60 +1 volta 16
10 25 Italia Nicola Larini Ligier-Ford 59 +2 voltas 20
11 24 Italia Paolo Barilla Minardi-Ford 59 +2 voltas 26
12 36 Finlandia JJ Lehto Onyx-Ford 59 +2 voltas 25
13 29 Francia Éric Bernard Lola-Lamborghini 56 Embrague 13
Ret 14 Francia Olivier Grouillard Osella-Ford 52 Roda 22
Ret 2 Flag of the United Kingdom.svg Nigel Mansell Ferrari 38 Motor 5
Ret 35 Suíza Gregor Foitek Onyx-Ford 35 Motor 23
Ret 8 Italia Stefano Modena Brabham-Judd 31 Freos 14
Ret 22 Italia Andrea de Cesaris Dallara-Ford 29 Roda 17
Ret 15 Flag of Brazil.svg Maurício Gugelmin Leyton House-Judd 24 Eléctrico 12
Ret 5 Bélxica Thierry Boutsen Williams-Renault 17 Motor 4
Ret 30 Flag of Japan.svg Aguri Suzuki Lola-Lamborghini 17 Embrague 15
Ret 27 Flag of Brazil.svg Ayrton Senna McLaren-Honda 3 roda 1
Ret 21 Italia Emanuele Pirro Dallara-Ford 2 Trompo 21
Ret 16 Italia Ivan Capelli Leyton House-Judd 0 Colisión 18
Ret 3 Flag of Japan.svg Satoru Nakajima Tyrrell-Ford 0 Colisión 19
Ret 33 Flag of Brazil.svg Roberto Moreno EuroBrun-Judd 0 Acelerador 24
NTS 23 Italia Pierluigi Martini Minardi-Ford Accidente
NSC 10 Italia Alex Caffi Arrows-Ford
NSC 9 Italia Michele Alboreto Arrows-Ford
NSC 7 Australia David Brabham Brabham-Judd
NSCP 31 Bélxica Bertrand Gachot Coloni-Subaru
NSCP 34 Italia Claudio Langes EuroBrun-Judd
NSCP 39 Italia Bruno Giacomelli Life
NSCP 17 Italia Gabriele Tarquini AGS-Ford
NSCP 18 Francia Yannick Dalmas AGS-Ford
Fonte:[1]

Posicións logo da carreira[editar | editar a fonte]

  • Nota: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. "1990 San Marino Grand Prix". formula1.com. Arquivado dende o orixinal o 21 de decembro de 2014. Consultado o 23de decembro de 2015. 

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]


Carreira anterior:
Gran Premio do Brasil de 1990
Campionato Mundial de Fórmula 1 da FIA
Temporada 1990
Carreira seguinte:
Gran Premio de Mónaco de 1990
Carreira anterior:
Gran Premio de San Marino de 1989
Gran Premio de San Marino Carreira seguinte:
Gran Premio de San Marino de 1991