Bruno Giacomelli

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Bruno Giacomelli
1982 Alfa Romeo 182.jpg
Carreira na Fórmula 1
Nacionalidade Italia Italia
Anos en activo 8 (19771983, 1990)
Escudería(s) McLaren, Alfa Romeo, Toleman, Life
Grandes Premios disputados 82 (69 saídas)
Campionatos 0
Vitorias 0
Podios 1
Pole positions 1
Voltas rápidas 0
Primeiro GP Gran Premio de Italia de 1977
Derradeiro GP Gran Premio de España de 1990

Bruno Giacomelli (nado o 10 de setembro de 1952) é un ex piloto de carreiras de Italia.

Gañou un dos dous Campionato Británico de Fórmula 3 de 1976 e o campionato de Fórmula 2 de 1978. Participou en 82 Grandes Premios de Fórmula Un, debutando o 11 de setembro de 1977. Logrou 1 podio e anotou un total de 14 puntos de campionato.

Naceu en Poncarale, Brescia, Italia.

Inicios[editar | editar a fonte]

Giacomelli comezou a súa carreira na Fórmula Italia, participou na Fórmula 3 en 1976 cun March e terminou segundo na súa primeira tempada, para Rupert Keegan,[1] no Campionato B.A.R.C e gañou o título B.R.D.C.. Tamén liderou de principio a fin nun March-Toyota na carreira de apoio de 1976 do Gran Premio de Fórmula 3 de Mónaco. A súa velocidade media foi de 120´44 km. por hora.[2]

Giacomelli pasou á Fórmula 2 en 1977 en estreita asociación con Robin [Robin Herd] e a fábrica de March.[1] Retirouse do Gran Premio de Pau de Fórmula 2 en maio de 1977, despois de que o seu automóbil chocase cun coche pilotado por Jacques Laffite. Con todo, logrou anotar tres vitorias na F2 en 1977, en Vallelunga, Mugello e Donington Park e terminou quinto no campionato. Tamén fixo o seu debut no Campionato Mundial de Fórmula Un en 1977 no terceiro McLaren M23-Cosworth no Gran Premio de Italia de 1977 en Monza retirouse cun problema no motor que o fixo trompear.[1]

Giacomelli dominou a seguinte tempada de F2, gañando oito das 12 carreiras[1] no seu camiño cara ao título e derrotando ao segundo Marc Surer por 29 puntos. Giacomelli retivo a súa vantaxe de puntos na Fórmula 2 cun terceiro posto no Gran Premio de Mugello en maio de 1978. A carreira gañouna Derek Daly nun Chevron Cars Ltd.[3] En 1978 no Gran Premio de Rouen, Giacomelli consolidou o seu liderado no Campionato de Fórmula 2. Pilotou un March á vitoria logo de comezar desde a pole position.[4]. Giacomelli converteuse no primeiro italiano en gañar o Campionato de Europa de Fórmula 2.

Fórmula Un[editar | editar a fonte]

Logo da súa única carreira na F1 en 1977, Giacomelli participou en cinco carreiras da tempada 1978 con McLaren, cando os seus compromisos na Fórmula 2 permitírono. Logrou o seu mellor resultado, sétimo, no Gran Premio do Reino Unido de 1978. Logo de gañar o título europeo de F2, cambiou a Alfa Romeo no regreso da marca á construción de autos de F1 en 1979. Alfa só presentou os seus autos 177 e 179 nun puñado de eventos ese ano, e Giacomelli só puido lograr o mellor lugar, 17°, no Gran Premio de Francia de 1979. Con todo, o seguinte ano o equipo parecía máis prometedor. Giacomelli obtivo unha sorpresiva sexta posición na clasificación para Alfa Romeo en Brands Hatch para o Gran Premio do Reino Unido de 1980.[5] Giacomelli logrou un terceiro lugar na clasificación para o Gran Premio de Italia de 1980 en Imola. Tres dos seus seis mecánicos sufriron lesións o venres antes da carreira, cando o seu helicóptero estrelouse de camiño á pista.[6] Logrou a pole position do Gran Premio dos Estados Unidos de 1980 en Watkins Glen, Nova York no seu Alfa Romeo. Giacomelli mellorou o seu tempo o día da saída en 1.25 segundos, cun tempo de 1 minuto 33.29 segundos na pista de 4´828 km.[7] Con todo, malia estes escintileos de velocidade, Giacomelli só logrou terminar tres das catorce carreiras da tempada debido a choques ou avarías mecánicas, aínda que dous dúa das súa chegadas a meta foron o quinto lugar no Gran Premio de Arxentina de 1980 e o Gran Premio de Alemaña de 1980, o que lle valeu catro puntos e colocouno no 16º posto do Campionato de Pilotos. En 1981 o coche era algo máis fiable, con Giacomelli clasificado en oito das 15 carreiras da tempada, con todo, loitou para lograr bos resultados ao final de ano, cun cuarto e un terceiro no final da tempada nos Grandes Premios de Canadá e Caesars Palace respectivamente, este último foi o único podio de Giacomelli na F1, e logrou o seu mellor resultado no campionato terminando no 15º posto na clasificación de pilotos. Para a tempada de Fórmula 1 de 1982 Alfa presentou o seu novo Alfa Romeo 182 para substituír o envellecido 179, con todo, o novo chasis demostrou ser pouco fiable na primeira metade da tempada. Na segunda metade foi o suficientemente fiable como para permitir a Giacomelli terminar todas menos dúas das carreiras, con todo, só logrou un punto no campionato, cun quinto posto en Alemaña. Giacomelli foi eliminado no comezo do Gran Premio de Bélxica de 1982 en Zolder cando o seu Alfa Romeo colisionou cos dous ATS de Eliseo Salazar e Manfred Winkelhock.[8] Alfa fichou a Mauro Baldi como compañeiro de Andrea de Cesaris para a 1983 e Giacomelli uniuse a Toleman. Giacomelli foi superado polo seu compañeiro de equipo Derek Warwick, aínda que logrou anotar un último punto na F1 no Gran Premio de Europa de 1983 en Brands Hatch.

Sete anos despois, en 1990, Giacomelli regresou á F1 co equipo Life, substituíndo a Gary Brabham que deixou o equipo logo das dúas primeiras carreiras da tempada. O auto, cargado cun ineficaz e fráxil motor W12, tivo problemas para quedar a menos de 20 segundos da pole position en moitos circuítos e Giacomelli nin sequera puido pasar da precualificación en ningún dos 12 Grandes Premios nos que competiu co equipo. No Gran Premio de Italia, o equipo volveu utilizar un motor Judd V8 máis convencional, pero o coche non fora adaptado para o novo motor e o equipo non puido adaptar correctamente á cuberta do motor,[9] o que lles levou a retirarse do evento sen completar unha soa volta. Cando Giacomelli puido conducir o auto con motor Judd en España, atopouse a 18 segundos do ritmo a pesar do novo motor. Co diñeiro escaso e poucas esperanzas de mellorar o seu paquete desesperadamente non competitivo, o equipo retirouse antes das dúas últimas carreiras da tempada, poñendo fin á carreira na F1 de Giacomelli.

CART[editar | editar a fonte]

Realizou 11 saídas na CART en 1984 e 1985, 10 das cales foron pilotando para Patrick Racing. O seu mellor resultado foi un quinto lugar no circuíto urbano de Meadowlands en 1985. Intentou pero non puido clasificar para as 500 Millas de Indianápolis de 1984

Rexistro de carreiras[editar | editar a fonte]

Resultados completos no campionato de Europa de Fórmula 2[editar | editar a fonte]

(chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.

Ano Equipo Chasis Motor 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 Pos. Pts
1977 AFMP Euroracing March 772 Hart SIL
Ret
THR
Ret
HOC
Ret
NÜR[10] 32
March Engineering March 772P BMW VAL
1
PAU
Ret
MUG
1
ROU
Ret
NOG
4
PER
7
MIS
10
EST
14
March 782 DON
1
1978 Polifac BMW Junior Team March 782 BMW THR
1
HOC
1
NÜR
Ret
PAU
1
MUG
3
VAL
2
ROU
1
DON
Ret
NOG
1
PER
1
MIS
1
HOC
1
78

Resultados Completos na Fórmula Un[editar | editar a fonte]

(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.

Ano Equipo Chasis Motor 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 Pos. Pts
1977 Marlboro Team McLaren McLaren M23 Ford Cosworth DFV 3.0 V8 ARX BRA RSA USW ESP MON BEL SWE FRA GBR ALE AUT NED ITA
Ret
USA CAN XPN NC 0
1978 Marlboro Team McLaren McLaren M26 Ford Cosworth DFV 3.0 V8 ARX BRA RSA USW MON BEL
8
ESP SWE FRA
Ret
GBR
7
ALE AUT NED
Ret
ITA
14
USA CAN NC 0
1979 Autodelta Alfa Romeo 177 Alfa Romeo 115-12 3.0 F12 ARX BRA RSA USW ESP BEL
Ret
MON FRA
17
GBR ALE AUT NED NC 0
Alfa Romeo 179 Alfa Romeo 1260 3.0 V12 ITA
Ret
CAN USA
Ret
1980 Marlboro Team Alfa Romeo Alfa Romeo 179 Alfa Romeo 1260 3.0 V12 ARX
5
BRA
13
RSA
Ret
USW
Ret
BEL
Ret
MON
Ret
FRA
Ret
GBR
Ret
ALE
5
AUT
Ret
NED
Ret
ITA
Ret
CAN
Ret
USA
Ret
16º 4
1981 Marlboro Team Alfa Romeo Alfa Romeo 179C Alfa Romeo 1260 3.0 V12 USW
Ret
BRA
NC
ARX
10
SMR
Ret
BEL
9
MON
Ret
ESP
10
FRA
15
GBR
Ret
ALE
15
NED
Ret
ITA
8
CAN
4
CPL
3
15º 7
Alfa Romeo 179B AUT
Ret
1982 Marlboro Team Alfa Romeo Alfa Romeo 179D Alfa Romeo 1260 3.0 V12 RSA
11
22º 2
Alfa Romeo 182 BRA
Ret
USW
Ret
SMR
Ret
BEL
Ret
MON
Ret
DET
Ret
CAN
Ret
NED
11
GBR
7
FRA
9
ALE
5
AUT
Ret
SUI
12
ITA
Ret
CPL
10
1983 Candy Toleman Motorsport Toleman TG183B Hart 415T 1.5 L4t BRA
Ret
USW
Ret
FRA
13
SMR
Ret
MON
NSC
BEL
8
DET
9
CAN
Ret
GBR
Ret
ALE
Ret
AUT
Ret
NED
13
ITA
7
EUR
6
RSA
Ret
19º 1
1990 Life Racing Engines Life F190 Life F35 3.5 W12 USA BRA SMR
NSCP
MON
NSCP
CAN
NSCP
MEX
NSCP
FRA
NSCP
GBR
NSCP
ALE
NSCP
HUN
NSCP
BEL
NSCP
ITA
NSCP
NC 0
Judd CV 3.5 V8 POR
NSCP
ESP
NSCP
XPN AUS

Resultados completos na BMW M1 Procar[editar | editar a fonte]

(clave)

Ano Equipo Coche 1 2 3 4 5 6 7 8 Pos. Pts
1979 Osella Squadra Corse BMW M1 ZOL
Ret
MON
Ret
DIJ
10
SIL
Ret
HOC
8
ÖST
9
ZAN MNZ
Ret
19º 6

Resultados completos no campionato do mundo de Touring Car[editar | editar a fonte]

(clave) (As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida)

Ano Equipo Coche 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 Pos. Pts
1987 Pro Team Italia Maserati Biturbo MNZ
17
JAR
NTS
DIJ
Ret
NÜR
Ret
SPA BRN
24
SIL BAT CLD WEL FUJ 31º 43

American Open-Wheel racing[editar | editar a fonte]

(clave) (Carreiras en grosa indican pole position)

CART PPG Indy Car World Series[editar | editar a fonte]

Ano Equipo Chasis Motor 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 Pos. Pts.
1984 Theodore Racing Theodore T83 Cosworth DFX V8t LBH
27
PHX
NTS
32º 5
Theodore T84 INDY
NSC
MIL POR MEA CLE MCH ROA POC MDO SAN MCH PHX
Patrick Racing March 84C LAG
8
CPL
1985 Patrick Racing March 85C Cosworth DFX V8t LBH
18
INDY MIL POR
10
MEA
5
CLE
10
MCH ROA
22
POC MDO
6
SAN
16
MCH LAG
6
PHX MIA
14
19º 32

Resultados completos no campionato do mundo do Endurance/World Sports Protype[editar | editar a fonte]

(clave) (Carreiras en grosa indican pole position) (Carreiras en itálica indican volta rápida)

Ano Equipo Clase Coche 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 Pos. Pts
1985 Porsche Kremer Racing C1 Porsche 956B MUG MNZ
8
SIL LMS HOC MOS SPA BRH FUJ SHA NC 0‡
1986 Sponsor Guest Team C1 Lancia LC2 MNZ SIL LMS NOR
Ret
BRH
Ret
XER NÜR 44º 10
Porsche Kremer Racing Porsche 962C SPA
12
FUJ
4
1987 Britten – Lloyd Racing C1 Porsche 962C GTi JAR XER MNZ
Ret
SIL LMS NC 0
Mussato Action Car Lancia LC2 NOR
DSC
BRH NÜR SPA FUJ
1988 Porsche Kremer Racing C1 Porsche 962C XER JAR MNZ
6
SIL 37º 20
Porsche 962-CK6 LMS
9
BRN BRH NÜR
10
SPA FUJ
16
SAN
1989 Porsche Kremer Racing C1 Porsche 962-CK6 SUZ
Ret
DIJ
18
JAR NC 0
Mussato Action Car Lancia LC2 BRH
Ret
NÜR
NC
DON
Ret
SPA
DSC
MEX
Ret
1990 Spice Engineering C Spice SE90C SUZ
Ret
SIL
3
SPA DIJ NÜR DON
5
MNT MEX 17º 6
Team Lee-Davey Porsche 962C MNZ
DSC

Non elixible para puntuar no campionato

Resultados nas 24 Horas de Le Mans[editar | editar a fonte]

Ano Equipo Co-Pilotos Coche Clase Voltas Pos. Pos. clase
1988 Alemaña Kenwood Kremer Racing Flag of Japan.svg Kunimitsu Takahashi
Flag of Japan.svg Hideki Okada
Porsche 962CK6 C1 370
1989 Alemaña Porsche Kremer Racing Flag of Japan.svg Kunimitsu Takahashi
Italia Giovanni Lavaggi
Porsche 962C C1 303 Ret Ret
1990 Flag of the United Kingdom.svg Richard Lloyd Racing Flag of the United Kingdom.svg John Watson
Flag of Canada.svg Allen Berg
Porsche 962C C1 335 11º 11º
Fonte:[11]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Small, Steve (1994). The Guinness Complete Grand Prix Who's Who. Guinness. p. 156. ISBN 0851127029. 
  2. Auto Racing, Syracuse Herald Journal, 30 de maio de 1976, Page 72.
  3. Auto Racing, Syracuse Herald Journal, 29 de maio de 1978, Page 21.
  4. Sports Briefs, Syracuse Herald Journal, 19 de xuño de 1978, Page 25.
  5. French teams dominate, Syracuse Herald Journal, 13 de xullo de 1980, Page 46.
  6. Andretti May Drive for a New Team, Syracuse Post Standard, Page 15.
  7. A Fórmula 1vólvese tola en, Syracuse Herald-American, 5 de outubro de 1980, Page D13.
  8. Watson Wins Grand Prix, Syracuse Post Standard, 10 de maio de 1982, Page 25.
  9. "Life - Profile". f1rejects.com. 2001-01-13. Arquivado dende o orixinal o 26 de setembro de 2011. Consultado o 2011-11-20. 
  10. Recibiu 2 puntos de campionato xa que Jochen Mass que terminou por diante non era elixible para puntos
  11. "Bruno Giacomelli, Italy". racingsportscars.com. Consultado o 22 de setembro de 2017. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]