Gran Premio de San Marino de 1991

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Flag of San Marino.svg Gran Premio de San Marino de 1991
Detalles da carreira
Carreira 3 de 16 no Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1991.
Trazado do circuíto de Imola.
Trazado do circuíto de Imola.
Data 28 de abril de 1991
Nome oficial XI Gran Premio Kronenbourg di San Marino
Localización Autódromo Enzo e Dino Ferrari
Imola, Emilia-Romagna, Italia
Percorrido Circuíto permanente
5´040 km
Distancia 61 voltas, 307´440 km
ClimaChuvia no inicio, seco no final
Pole position
Piloto Flag of Brazil.svg Ayrton Senna McLaren-Honda
Tempo 1:21.877
Volta rápida
Piloto Austria Gerhard Berger McLaren-Honda
Tempo 1:26.531 na volta 55
Podio
Primeiro Flag of Brazil.svg Ayrton Senna McLaren-Honda
Segundo Austria Gerhard Berger McLaren-Honda
Terceiro Finlandia JJ Lehto Dallara-Judd

O Gran Premio de San Marino de 1991 foi unha carreira de Fórmula Un celebrada o 28 de abril de 1991 no Autódromo Enzo e Dino Ferrari en Imola, Italia. Foi a terceira carreira do Campionato do Mundo de pilotos de 1991 e o undécimo Gran Premio de San Marino disputouse sobre 61 voltas ao circuíto de cinco quilómetros para unha distancia da carreira de 307 quilómetros. Foi gañado desde a pole position por Ayrton Senna, pilotando un McLaren - Honda , co seu compañeiro de equipo Gerhard Berger, segundo e JJ Lehto, terceiro co Dallara-Judd.

Antecedentes[editar | editar a fonte]

Co equipo baixo nova dirección vendido por Cyril De Rouvre, Stefan Johansson foi substituído en AGS polo debutante na F1 Fabrizio Barbazza.

Resumo de carreira[editar | editar a fonte]

Ayrton Senna logrou a súa 55ª pole position diante de Riccardo Patrese, Alain Prost, Nigel Mansell e Gerhard Berger. Con todo, a volta de formación presenciou dous incidentes dramáticos: Prost saíuse da pista na Curva Rivazza, seguido de Berger, que puido continuar. Con todo, Prost detivo o motor e non tomou a saída.

Nas luces, Patrese tomou a dianteira por diante de Senna, mentres que Mansell, que xa se ralentizara con problemas na caixa de cambios, retirouse ao final da primeira volta logo dunha colisión con Martin Brundle. Foi seguido por Nelson Piquet quen trompeou na segunda volta e Jean Alesi quen se saíu na terceira volta intentando un adiantamento bastante temerario a Stefano Modena.

Cunha gran vantaxe, Patrese entrou en boxes ao que orixinalmente parecía ser unha parada temprana para cambiar aos slicks que resultou ser máis grave: un fallo de encendido cun sensor de árbore de levas defectuoso. Reincorporouse último antes de retirarse 9 voltas máis tarde.

Berger estaba atrapando a Senna, marchando 1´5 segundos máis rápido que o seu compañeiro de equipo. A vantaxe baixou pronto a 5 segundos, con Modena nun excelente terceiro posto diante de Satoru Nakajima e os dous Minardi de Pierluigi Martini e Gianni Morbidelli.

Ambos McLarens entraron en boxes a cambiar pneumáticos con Senna mantendo a súa vantaxe. Xusto logo de marcar a volta máis rápida, Berger atrasouse no tráfico, sostido polo trío de Maurício Gugelmin, Julian Bailey e Thierry Boutsen. O propio Bailey superou a Andrea de Cesaris no sexto lugar, mentres que Nakajima retirouse con problemas de transmisión.

Ivan Capelli retirouse do 4º lugar para entregalo a JJ Lehto no Dallara. Modena retirouse con problemas de transmisión, o que significaba que detrás dos dous McLarens dominantes, a orde era agora Roberto Moreno, Lehto, Eric van de Poele do pequeno equipo Modena Team e o Minardi de Martini.

A caixa de cambios de Moreno rompeuse na volta 52 causando a súa retirada, mentres que Senna tiña problemas coa presión do aceite causada polo alto par motor do Honda V12. Berger realizou unha serie de voltas rápidas para reducir a vantaxe de Senna a só 1´7s na meta.

Lehto estaba encantado de lograr o seu primeiro podio da súa carreira para Dallara, con Martini cuarto. A carreira de Van de Poele terminou cando rompeu a bomba de combustible na última volta: clasificouse noveno na xeral. Os pilotos de Lotus de Mika Häkkinen e Bailey obtiveron o quinto e o sexto posto, ambos logrando os seus primeiros puntos no campionato mundial, un resultado inesperado para un equipo con problemas xa que os seus autos apenas lograron entrar á grella con Häkkinen 25º e Bailey 26º.

Clasificación[editar | editar a fonte]

Cualificación previa[editar | editar a fonte]

Pos Piloto Construtor Tempo Diferenza
1 33 Italia Andrea de Cesaris Jordan-Ford 1:25.535
2 22 Finlandia JJ Lehto Dallara-Judd 1:25.923 +0.388
3 32 Bélxica Bertrand Gachot Jordan-Ford 1:25.980 +0.445
4 35 Bélxica Eric van de Poele Lambo-Lamborghini 1:26.117 +0.582
5 21 Italia Emanuele Pirro Dallara-Judd 1:26.305 +0.770
6 14 Francia Olivier Grouillard Fondmetal-Ford 1:26.789 +1.254
7 34 Italia Nicola Larini Lambo-Lamborghini 1:26.886 +1.351
8 31 Portugal Pedro Chaves Coloni-Ford 1:31.239 +5.704

Cualificación[editar | editar a fonte]

Pos Piloto Construtor Q1 Q2 Diferenza
1 1 Flag of Brazil.svg Ayrton Senna McLaren-Honda 1:21.877 1:43.633
2 6 Italia Riccardo Patrese Williams-Renault 1:21.957 1:42.455 +0.080
3 27 Francia Alain Prost Ferrari 1:22.195 1:42.429 +0.318
4 5 Flag of the United Kingdom.svg Nigel Mansell Williams-Renault 1:22.366 1:41.878 +0.489
5 2 Austria Gerhard Berger McLaren-Honda 1:22.567 1:40.322 +0.690
6 4 Italia Stefano Modena Tyrrell-Honda 1:23.511 1:44.613 +1.634
7 28 Francia Jean Alesi Ferrari 1:23.945 1:41.149 +2.068
8 24 Italia Gianni Morbidelli Minardi-Ferrari 1:24.762 no time +2.885
9 23 Italia Pierluigi Martini Minardi-Ferrari 1:24.807 no time +2.930
10 3 Flag of Japan.svg Satoru Nakajima Tyrrell-Honda 1:25.345 1:42.063 +3.468
11 33 Italia Andrea de Cesaris Jordan-Ford 1:25.491 1:44.118 +3.614
12 32 Bélxica Bertrand Gachot Jordan-Ford 1:25.531 1:44.897 +3.654
13 19 Flag of Brazil.svg Roberto Moreno Benetton-Ford 1:25.655 1:45.216 +3.778
14 20 Flag of Brazil.svg Nelson Piquet Benetton-Ford 1:25.809 1:42.911 +3.932
15 15 Flag of Brazil.svg Maurício Gugelmin Leyton House-Ilmor 1:25.841 no time +3.964
16 22 Finlandia JJ Lehto Dallara-Judd 1:25.974 1:43.397 +4.097
17 29 Francia Éric Bernard Lola-Ford 1:25.983 sen tempo +4.106
18 7 Flag of the United Kingdom.svg Martin Brundle Brabham-Yamaha 1:26.055 sen tempo +4.178
19 26 Francia Érik Comas Ligier-Lamborghini 1:26.207 1:46.667 +4.330
20 30 Flag of Japan.svg Aguri Suzuki Lola-Ford 1:26.356 sen tempo +4.479
21 35 Bélxica Eric van de Poele Lambo-Lamborghini 1:26.550 1:47.619 +4.673
22 18 Italia Ivan Capelli Leyton House-Ilmor 1:26.602 1:52.949 +4.725
23 8 Flag of the United Kingdom.svg Mark Blundell Brabham-Yamaha 1:26.778 1:49.539 +4.901
24 25 Bélxica Thierry Boutsen Ligier-Lamborghini 1:26.998 1:44.125 +5.121
25 11 Finlandia Mika Häkkinen Lotus-Judd 1:27.324 1:47.444 +5.447
26 12 Flag of the United Kingdom.svg Julian Bailey Lotus-Judd 1:27.976 1:45.931 +6.099
27 17 Italia Gabriele Tarquini AGS-Ford 1:28.175 sen tempo +6.298
28 18 Italia Fabrizio Barbazza AGS-Ford 1:29.665 sen tempo +7.788
29 10 Italia Alex Caffi Footwork-Porsche 1:30.280 2:06.589 +8.403
30 9 Italia Michele Alboreto Footwork-Porsche 1:30.762 19:39.741 +8.885

Carreira[editar | editar a fonte]

Pos Piloto Construtor Voltas Tempo/Retirada Grella Puntos
1 1 Flag of Brazil.svg Ayrton Senna McLaren-Honda 61 1:35:14.750[1] 1 10
2 2 Austria Gerhard Berger McLaren-Honda 61 + 1.675 5 6
3 22 Finlandia JJ Lehto Dallara-Judd 60 + 1 volta 16 4
4 23 Italia Pierluigi Martini Minardi-Ferrari 59 + 2 voltas 9 3
5 11 Finlandia Mika Häkkinen Lotus-Judd 58 + 3 voltas 25 2
6 12 Flag of the United Kingdom.svg Julian Bailey Lotus-Judd 58 + 3 voltas 26 1
7 25 Bélxica Thierry Boutsen Ligier-Lamborghini 58 + 3 voltas 24
8 8 Flag of the United Kingdom.svg Mark Blundell Brabham-Yamaha 58 + 3 voltas 23
9 35 Bélxica Eric van de Poele Lambo-Lamborghini 57 Bomba gasolina 21
10 26 Francia Érik Comas Ligier-Lamborghini 57 + 4 voltas 19
11 7 Flag of the United Kingdom.svg Martin Brundle Brabham-Yamaha 57 + 4 voltas 18
12 15 Flag of Brazil.svg Maurício Gugelmin Leyton House-Ilmor 55 Motor 15
13 19 Flag of Brazil.svg Roberto Moreno Benetton-Ford 54 Motor 13
Ret 4 Italia Stefano Modena Tyrrell-Honda 41 Transmisión 6
Ret 33 Italia Andrea de Cesaris Jordan-Ford 37 Caixa de cambios 11
Ret 32 Bélxica Bertrand Gachot Jordan-Ford 37 Suspensión 12
Ret 16 Italia Ivan Capelli Leyton House-Ilmor 24 Trompo 22
Ret 29 Francia Éric Bernard Lola-Ford 17 Motor 17
Ret 6 Italia Riccardo Patrese Williams-Renault 17 Eléctrico/Fallo 2
Ret 3 Flag of Japan.svg Satoru Nakajima Tyrrell-Honda 15 Transmisión 10
Ret 24 Italia Gianni Morbidelli Minardi-Ferrari 10 Caixa de cambios 8
Ret 28 Francia Jean Alesi Ferrari 2 Trompo 7
Ret 30 Flag of Japan.svg Aguri Suzuki Lola-Ford 2 Trompo 20
Ret 20 Flag of Brazil.svg Nelson Piquet Benetton-Ford 1 Trompo 14
Ret 5 Flag of the United Kingdom.svg Nigel Mansell Williams-Renault 0 Colisión 4
NTS 27 Francia Alain Prost Ferrari 0 Trompo 3
NSC 17 Italia Gabriele Tarquini AGS-Ford
NSC 18 Italia Fabrizio Barbazza AGS-Ford
NSC 10 Italia Alex Caffi Footwork-Porsche
NSC 9 Italia Michele Alboreto Footwork-Porsche
NSCP 21 Italia Emanuele Pirro Dallara-Judd
NSCP 14 Francia Olivier Grouillard Fondmetal-Ford
NSCP 34 Italia Nicola Larini Lambo-Lamborghini
NSCP 31 Portugal Pedro Chaves Coloni-Ford
Source:[2]

Notas[editar | editar a fonte]

Posicións logo da carreira[editar | editar a fonte]

  • Nota: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Henry, Alan (1991). AUTOCOURSE 1991-92. Hazleton Publishing. p. 125. ISBN 0-905138-87-2. 
  2. "1991 San Marino Grand Prix". formula1.com. Arquivado dende o orixinal o 3 de novembro de 2014. Consultado o 23 de decembro de 2015. 

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]


Carreira anterior:
Gran Premio do Brasil de 1991
Campionato Mundial de Fórmula 1 da FIA
Temporada 1991
Carreira seguinte:
Gran Premio de Mónaco de 1991
Carreira anterior:
Gran Premio de San Marino de 1990
Gran Premio de San Marino Carreira seguinte:
Gran Premio de San Marino de 1992