Gran Premio de Suráfrica de 1980
| Nome na lingua orixinal | (en) XXVIth Nashua Grand Prix of South Africa |
|---|---|
| Tipo | Gran Premio de Suráfrica |
| Deporte | automobilismo |
| Parte de | Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1980 |
| Distancia do evento | 78 |
| Localización e Datas | |
| Localización | Circuíto de Kyalami (Midrand) 25°59′53″S 28°04′08″L / -25.99803, 28.06892 |
| País | Suráfrica |
| Data | 1 de marzo de 1980 |
| Competición | |
| Primeiro posto | René Arnoux |
| Pole position | Jean-Pierre Jabouille |
| Volta máis rápida | René Arnoux |
O Gran Premio de Suráfrica de Fórmula 1 de 1980, celebrouse no Circuíto de Kyalami Kyalami, Gauteng, o 1 de marzo de 1980. Foi a terceira rolda da tempada de Fórmula Un de 1980. Foi o 26º Gran Premio de Suráfrica desde o primeiro Gran Premio disputado en 1934 e o décimo terceiro que se celebrou en Kyalami, nos arredores de Xohanesburgo. Levouse a cabo sobre 78 voltas ao circuíto de catro quilómetros para unha distancia de carreira de 320 quilómetros.
Resumo da carreira
[editar | editar a fonte]A carreira foi gañada polo piloto francés René Arnoux pilotando un Renault RE20. Foi a segunda vitoria no Campionato Mundial de Arnoux logo da súa vitoria na carreira anterior de Brasil. Arnoux gañou por 34 segundos sobre o seu compatriota francés, o piloto Jacques Laffite que pilotaba un Ligier JS11/15. O compañeiro de Laffite no equipo Ligier, Didier Pironi, foi terceiro, completando un podio totalmente francés. Esta foi a primeira carreira desde o Gran Premio dos Estados Unidos de 1968 en ter un podio formado por pilotos dun só país. Os tres pilotos tamén pilotaban coches franceses.
A carreira foi, ademais, notable debido a dous accidentes durante a cualificación. O piloto francés Alain Prost rompeuse a boneca cando estrelou o seu McLaren M29 nas Esses logo dun fallo na suspensión. O piloto suízo Marc Surer resultou ferido moi grave cando estrelou o novo ATS D4 na curva Crowthorne ao final da recta. Surer sufriu graves feridas nas súas pernas. Ningún comezou a carreira, Prost tamén faltou na seguinte carreira, e Surer nas seguintes tres carreiras.[1][2] O novo ATS D4 estaba demasiado danado para ser reparado e con Surer lesionado, deixaron ao piloto holandés Jan Lammers un ATS D3 para tratar de cualificar.
Do mesmo xeito que na anterior carreira no Brasil, a altitude deu os Renault sobrealimentados unha vantaxe dominante en velocidade. En terceiro lugar na grella, Nelson Piquet estaba case dous segundos por detrás na clasificación no seu Brabham BT49. Jean-Pierre Jabouille e Arnoux lideraron durante gran parte da carreira ata que Jabouille sufriu unha picada na roda. Os Ligiers subiron ao podio e Alan Jones perdeu o liderado no campionato co seu Williams FW07B. Piquet terminou cuarto por diante de Carlos Reutemann no segundo Williams. O último punto foi para Jochen Mass no seu Arrows A3.
Trece coches terminaron a carreira malia que o Alfa Romeo 179 de Patrick Depailler quedou demasiado lonxe para clasificarse. Geoff Les clasificouse 13º aínda que estrelou o seu Shadow DN11 ao final da carreira.
Arnoux converteuse no novo líder por puntos do campionato, cinco puntos máis que Jones e nove por diante de Piquet. Do mesmo xeito Renault pasou a liderar o campionato de construtores por diante de Williams.
Clasificación
[editar | editar a fonte]| Pos | Nº | Piloto | Construtor | Voltas | Tempo/Retirada | Grella | Puntos |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| 1 | 16 | Renault | 78 | 1:36:52.54 | 2 | 9 | |
| 2 | 26 | Ligier-Ford | 78 | +34.07 | 4 | 6 | |
| 3 | 25 | Ligier-Ford | 78 | +52.49 | 5 | 4 | |
| 4 | 5 | Brabham-Ford | 78 | +1:01.02 | 3 | 3 | |
| 5 | 28 | Williams-Ford | 77 | +1 volta | 6 | 2 | |
| 6 | 30 | Arrows-Ford | 77 | +1 volta | 19 | 1 | |
| 7 | 3 | Tyrrell-Ford | 77 | +1 volta | 13 | ||
| 8 | 20 | Fittipaldi-Ford | 77 | +1 volta | 18 | ||
| 9 | 14 | Ensign-Ford | 77 | +1 volta | 20 | ||
| 10 | 6 | Brabham-Ford | 77 | +1 volta | 17 | ||
| 11 | 7 | McLaren-Ford | 76 | +2 voltas | 21 | ||
| 12 | 11 | Lotus-Ford | 76 | +2 voltas | 15 | ||
| 13 | 17 | Shadow-Ford | 70 | Suspensión | 24 | ||
| Ret | 23 | Alfa Romeo | 69 | Motor | 12 | ||
| Ret | 15 | Renault | 61 | Picada | 1 | ||
| Ret | 4 | Tyrrell-Ford | 61 | Picada | 16 | ||
| Ret | 21 | Fittipaldi-Ford | 58 | Accidente | 23 | ||
| NC | 22 | Alfa Romeo | 53 | Non clasificado | 7 | ||
| Ret | 27 | Williams-Ford | 34 | Caixa de cambios | 8 | ||
| Ret | 2 | Ferrari | 31 | Transmisión | 10 | ||
| Ret | 1 | Ferrari | 14 | Motor | 9 | ||
| Ret | 29 | Arrows-Ford | 10 | Trompo | 11 | ||
| Ret | 31 | Osella-Ford | 8 | Trompo | 22 | ||
| Ret | 12 | Lotus-Ford | 1 | Trompo | 14 | ||
| NTS | 8 | McLaren-Ford | Accidente | ||||
| NTS | 9 | ATS-Ford | Accidente | ||||
| NSC | 18 | Shadow-Ford | |||||
| NSC | 10 | ATS-Ford |
Posicións logo da carreira
[editar | editar a fonte]
|
|
- Nota: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación.
| Carreira anterior: Gran Premio do Brasil de 1980 |
Campionato Mundial de Fórmula 1 da FIA Temporada 1980 |
Carreira seguinte: Gran Premio do oeste dos Estados Unidos de 1980 |
| Carreira anterior: Gran Premio de Suráfrica de 1979 |
Gran Premio de Suráfrica | Carreira seguinte: Gran Premio de Suráfrica de 1981 |
Notas
[editar | editar a fonte]- ↑ "History of McLaren - Timeline - The 1980s". Arquivado dende o orixinal o 17 de abril de 2008. Consultado o 03 de agosto de 2014.
- ↑ "Grand Prix Results: South African GP, 1980". GP Encyclopedia. Inside F1, Inc. Consultado o 2008-10-11.
Véxase tamén
[editar | editar a fonte]| Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Gran Premio de Suráfrica de 1980 |
Ligazóns externas
[editar | editar a fonte]| A Galipedia ten un portal sobre: Fórmula 1 |
