Gran Premio de Australia de 1985

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Australia Gran Premio de Australia de 1985
Detalles da carreira
Carreira 16 de 16 no Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1985.
Trazado do circuíto de Adelaide.
Trazado do circuíto de Adelaide.
Data 3 de novembro 1985
Localización Circuíto urbano de Adelaidet
Adelaide, Australia do Sur, Australia
Percorrido Circuíto urbano
3´780 km
Distancia 82 voltas, 309´960 km
Clima Asollado
Pole position
Piloto Flag of Brazil.svg Ayrton Senna Lotus-Renault
Tempo 1:19.843
Volta rápida
Piloto Finlandia Keke Rosberg Williams-Honda
Tempo 1:23.758 na volta 57
Podio
Primeiro Finlandia Keke Rosberg Williams-Honda
Segundo Francia Jacques Laffite Ligier-Renault
Terceiro Francia Philippe Streiff Ligier-Renault

O Gran Premio de Australia de 1985 foi unha carreira de Fórmula 1 celebrada o 3 de novembro de 1985 nun circuíto urbano na cidade de Adelaida. Foi a 50º carreira na historia combinada do Gran Premio de Australia, que remontase ás 100 Miles Road Race de 1928 e a primeira que se celebrou nas rúas de Adelaida nunha presentación deseñada especificamente para o debut do Campionato do Mundo en Australia. O Gran Premio de Australia foi a décimo sexta e última carreira da tempada de 1985. A carreira disputouse sobre 82 voltas aos 3´780 quilómetros do circuíto para unha distancia total de carreira de 310 quilómetros.

Antes da carreira[editar | editar a fonte]

O novo circuíto foi recibido moi positivamente con boas críticas por parte dos participantes malia a natureza temporal do circuíto, xa que serpenteaba polas rúas, zonas verdes e polo Hipódromo Vitoria Park inmediatamente adxacente ao distrito central de negocios de Adelaida, os pilotos gozaron dun circuíto urbano que se parecía a Mónaco e Detroit coas súas curtas rectas, estradas estreitas e curvas en ángulo recto. O circuíto de Adelaida era amplo e rápido nalgúns lugares, e incluía unha longa recta de 900 metros (nomeada a "recta Brabham" polo tres veces Campión do Mundo australiano Sir Jack Brabham), onde os coches máis rápidos alcanzaban sobre 322 km/h. A acollida do circuíto, e o xeito profesional no que o evento foi organizado e executado foi suficientemente positivo para que os promotores recibiran o Trofeo Promocional da Fórmula 1 do ano 1985.

O dobre Campión do Mundo Nelson Piquet confirmou a visión positiva dos pilotos sobre o circuíto cando dixo a principios de semana da carreira "Despois de Dallas e Las Vegas, todos esperabamos outro circuíto urbano malo", mentres que o seu xefe no equipo Brabham e xefe da Asociación de Construtores de Fórmula Un Bernie Ecclestone dixo aos medios reunidos que el cría que o nivel da organización e o propio circuíto eran unha boa noticia para a Fórmula Un, e explicou que Adelaida elevara os estándares do que cabería esperar no futuro e que varias pistas en Europa xa no calendario, e algunhas que esperaban estar, terían que elevar os seus propios estándares co fin de igualar a Adelaida. No transcurso do fin de semana, a única queixa dos pilotos foi a falta de agarre da superficie recentemente asfaltada (xunto coa nova estrada construída no Hipódromo Vitoria Park, que é onde se atopaban os boxes, todo o circuíto agás a recta Brabham fora re asfaltado uns meses antes da carreira para evitar os problemas cos que a miúdo enfrontábanse nos circuítos urbanos de América, onde a superficie da pista rompía baixo a presión dos coches de alta potencia). A nova superficie causou graining nos pneumáticos de cualificación e de carreira. Agás dunha fochanca na pista ao final da recta Brabham, o propio circuíto recibiu a aprobación por aqueles aos que realmente importaba, os equipos e os seus pilotos.

O único piloto australiano na pista, o campión do mundo de 1980 Alan Jones que pilotaba o Lola THL1 - Hart do equipo Haas Lola, tivo a honra de pilotar o primeiro coche de Fórmula Un no novo circuíto cando abriuse a primeira práctica ás 10 a.m. na mañá do venres. Bernie Ecclestone dispuxo que Jones fixera unha volta á pista antes de que os outros coches saíran dos boxes. Jones tamén tivo o honor de contar cunha sección da pista que leva o seu nome, a sección de Rundle Road, unha recta de 350 metros entre as curvas 9 e 10, rebautizada como a "Jones Straight" cando o circuíto estaba en uso. A recta Jones conduce directamente á rápida recta Brabham.

Cualificación[editar | editar a fonte]

A clasificación oficial converteuse nunha batalla real entre os Williams - Honda de 1982 do Campión do Mundo Keke Rosberg e o seu compañeiro de equipo Nigel Mansell e o Lotus-Renault de Ayrton Senna. Rosberg levouse os honores o venres cunha volta de 1:22.402, só 0.001 máis rápido que Senna, con Mansell a de máis 0.161 en terceira posición. Durante a cualificación final, Mansell parecía ter no se u peto a pole position cunha volta de 1:20.537 no seu Williams FW10, con Senna segundo e Rosberg outras tres décimas máis atrás no terceiro. Senna estaba no seu terceiro intento con poucos minutos antes do final da cualificación do seu Lotus 97T ouro e negro, impulsado por un motor especial de cualificación de Renault do cal se rumoreaba que daba uns 1.150 bhp (858 kW; 1,166 PS), e sorprendeu a todos cun tempo de 1:19.843, sete décimas máis rápido que Mansell, logrando a súa sétima pole da tempada. Como tal, Senna foi o único piloto en rexistrar un tempo inferior a 1:20.

O xa Campión Mundial Alain Prost foi cuarto na grella no seu McLaren TAG - Porsche, o Ferrari de 1985 do subcampión Michele Alboreto quinto, e Marc Surer no seu Brabham - BMW completaron os seis primeiros clasificados. Niki Lauda foi décimo sexto na grella no seu seu McLaren. Alan Jones terminou décimo noveno na grella logo de problemas co motor e o turbo durante toda a práctica e a cualificación.

O peor cualificado da carreira, Huub Rothengatter no Osella - Alfa Romeo, foi 10.473 segundos máis lento que Senna cun tempo de 1:30.319. Con só 25 coches na carreira (os equipos RAM e Zakspeed non disputaron as dúas últimas carreiras da tempada), todos os coches que se inscribiron cualificaron para a carreira.

Carreira[editar | editar a fonte]

A carreira de alto desgaste, que se disputou a 35º C de temperatura, foi gañada polo piloto finlandés Keke Rosberg pilotando o Williams-Honda, e resultaría ser a última vitoria (e última volta rápida) da súa carreira na Fórmula Un. Rosberg foi o único piloto líder para terminar con forza e ser un dos oito coches que remataron a carreira. Foi a quinta vitoria de Rosberg nun Gran Premio e confirmou a súa condición de especialista en carreiras urbanas, tres das súas catro vitorias anteriores foron nas rúas de Mónaco (1983), Dallas (1984), e Detroit a principios da tempada de 1985.

Na penúltima volta, o piloto de Ligier - Renault Philippe Streiff tratou de superar ao seu compañeiro de equipo Jacques Laffite polo segundo lugar, e como resultado desta manobra, o eixe da roda dianteira de Streiff quedou severamente danado. Co cuarto clasificado, Ivan Capelli unha volta atrás no seu Tyrrell - Renault, Streiff logrou chegar co seu ranquéante Ligier JS25 a meta e manter o terceiro lugar malia ter só tres rodas firmemente unidas ao coche, coa roda dianteira esquerda saltando arriba e abaixo ao longo da última volta, pero dalgún xeito logrou permanecer unida ao coche. Foi o único podio nunha carreira para Streiff. O xefe do equipo Ligier Guy Ligier, impresionado de que Streiff case sacara os dous coches do equipo ao final da carreira cando ambos estaban seguros de subir ao podio, non ofreceu ao francés unha unidade para 1986.

Un atrasado Stefan Johansson terminou quinto no seu Ferrari por diante de Gerhard Berger no seu Arrows - BMW. Berger, que nesa etapa da súa carreira era tamén piloto de turismos para BMW, realizou unha dobre función durante o fin de semana, e tamén pilotou un BMW 635 CSi durante a carreira de apoio de Grupo A. Isto foi unha violación das regras dos pilotos da Fórmula Un que din que un piloto non debe participar en ningunha carreira de coches dentro das 24 horas antes do inicio dun Gran Premio. A carreira do grupo A fora programada para a última hora do sábado pola tarde logo de que terminase a clasificación da F1, Berger tivo que obter o permiso da FIA, da FOCA e do seu equipo Arrows para correr co BMW (a súa carreira de coches de turismo durou 3 voltas antes de que quedara chantado na trampa de grava ao final da recta de boxes). Os únicos outros finalistas da carreira foron Huub Rothengatter (Osella) e Pierluigi Martini (Minardi), ambos quedaron catro voltas detrás de Rosberg. O Tyrrel de Martin Brundle estaba na pista correndo ao final, pero Brundle estaba 33 voltas detrás de Rosberg e non se clasificou como finalista.

Os 25 coches presentados clasificáronse para a carreira. Como RAM Racing (que se retirou da F1 por completo logo do Gran Premio de Europa) e Zakspeed (que só correu as carreiras europeas en 1985) non fixeron a viaxe a Australia, non houbo corte baseado no número de participantes. Ao principio da carreira Elio de Angelis, pilotando na súa última carreira para Lotus, foi descualificado por recuperar a súa posición orixinal na grella logo de quedar atrasado na volta de formación. de Angelis confesou máis tarde que na calor do momento, simplemente esqueceuse das regras.

Foi a centésima carreira do Campionato do Mundo desde 1980, para o campión do mundo Alan Jones. Jones (xunto con Alain Prost) foi un dos dous pilotos que gañara previamente o Gran Premio de Australia (Jones en 1980 e Prost en 1982). O Lola de Jones retirouse na volta 20 por fallas eléctricas, mentres que Prost retirouse cun fallo de motor na volta 26. Tamén foi a última carreira do campión do mundo saínte Niki Lauda. O seu McLaren terminou nas vallas con danos na parte dianteira esquerda logo dun fallo nos freos ao final da longa recta Brabham.

Tanto Alfa Romeo como Renault disputaron o seu último Gran Premio como construtores na era turbo. Ata 2015 Alfa nunca regresou aos Grandes Premios (o equipo Alfa que competiu na F1 1982-1.985 era en realidade un equipo de pseudo-fábrica en realidade dirixido por Euroracing co apoio da fábrica Alfa). Renault volvería en 2002 logo de comprar o equipo Benetton. Tamén foi o último Gran Premio do equipo Toleman baixo o nome de Toleman. O equipo seguiría en 1986 pero sería rebautizado como Benetton logo de ser adquirido polos seus principais patrocinadores, o italiano Benetton Group. Os seis coches (os Alfa Romeo 184TB de Riccardo Patrese e Eddie Cheever, o Renault RE60 de Patrick Tambay e Derek Warwick e o Toleman TG185 con motor HART de Teo Fabi e Piercarlo Ghinzani) non puideron terminar a última carreira de F1 para os seus equipos.

Posibilidades no Campionato[editar | editar a fonte]

McLaren-TAG Porsche e Ferrari chegaron a esta carreira con posibilidades de gañar o Campionato de Construtores

  • Porsche McLaren-TAG (90 pts) necesitaba ser
    • Segundo (ou terceiro e sexto) ou mellor
    • Cuarto (ou quinto e sexto) cos Ferraris primeiro e terceiro ou peor
    • Quinto cos Ferrari primeiro e cuarto ou peor
    • Sexto cos Ferrari primeiro e quinto ou peor
    • Os Ferrari puntuando 1º e 6º ou peor
  • Ferrari (80pts) necesitaban ser
    • Primeiro e segundo cos McLaren anotando menos de 5 puntos
    • Primeiro e terceiro cos McLaren anotando menos de 3 puntos
    • Primeiro e cuarto co McLaren sexto ou peor
    • Primeiro e quinto co McLaren sétimo ou peor

Clasificación[editar | editar a fonte]

Cualificación[editar | editar a fonte]

Pos Piloto Construtor Q1 Q2 Diferenza
1 12 Flag of Brazil.svg Ayrton Senna Lotus-Renault 1:22.403 1:19.843
2 5 Flag of the United Kingdom.svg Nigel Mansell Williams-Honda 1:22.564 1:20.537 +0.704
3 6 Finlandia Keke Rosberg Williams-Honda 1:22.402 1:21.877 +2.044
4 2 Francia Alain Prost McLaren-TAG 1:23.943 1:21.889 +2.056
5 27 Italia Michele Alboreto Ferrari 1:24.666 1:22.337 +2.504
6 8 Suíza Marc Surer Brabham-BMW 1:24.404 1:22.561 +2.728
7 17 Austria Gerhard Berger Arrows-BMW 1:25.362 1:22.592 +2.759
8 15 Francia Patrick Tambay Renault 1:25.173 1:22.683 +2.850
9 7 Flag of Brazil.svg Nelson Piquet Brabham-BMW 1:23.018 1:22.718 +2.885
10 11 Italia Elio de Angelis Lotus-Renault 1:24.543 1:23.077 +3.244
11 18 Bélxica Thierry Boutsen Arrows-BMW 1:23.943 1:23.196 +3.363
12 16 Flag of the United Kingdom.svg Derek Warwick Renault 1:24.372 1:23.426 +3.593
13 23 Flag of the United States.svg Eddie Cheever Alfa Romeo 1:23.597 1:24.295 +3.764
14 22 Italia Riccardo Patrese Alfa Romeo 1:23.758 1:24.128 +3.925
15 28 Flag of Sweden.svg Stefan Johansson Ferrari 1:24.732 1:23.902 +4.069
16 1 Austria Niki Lauda McLaren-TAG 1:24.691 1:23.941 +4.108
17 3 Flag of the United Kingdom.svg Martin Brundle Tyrrell-Renault 1:25.646 1:24.241 +4.408
18 25 Francia Philippe Streiff Ligier-Renault 1:26.618 1:24.266 +4.433
19 33 Australia Alan Jones Lola-Hart 1:25.780 1:24.369 +4.536
20 26 Francia Jacques Laffite Ligier-Renault 1:26.972 1:24.830 +4.997
21 20 Italia Piercarlo Ghinzani Toleman-Hart 1:25.021 1:26.630 +5.188
22 4 Italia Ivan Capelli Tyrrell-Renault 1:27.120 +7.287
23 29 Italia Pierluigi Martini Minardi-Motori Moderni 1:27.196 1:27.402 +7.363
24 19 Italia Teo Fabi Toleman-Hart 1:28.261 1:28.110 +8.277
25 24 Flag of the Netherlands.svg Huub Rothengatter Osella-Alfa Romeo 1:30.319 +10.486

Carreira[editar | editar a fonte]

Pos Piloto Construtor Voltas Tempo/Retirada Grella Puntos
1 6 Finlandia Keke Rosberg Williams-Honda 82 2:00:40.473[1] 3 9
2 26 Francia Jacques Laffite Ligier-Renault 82 + 43.130 20 6
3 25 Francia Philippe Streiff Ligier-Renault 82 + 1:28.536 18 4
4 4 Italia Ivan Capelli Tyrrell-Renault 81 + 1 volta 22 3
5 28 Flag of Sweden.svg Stefan Johansson Ferrari 81 + 1 volta 15 2
6 17 Austria Gerhard Berger Arrows-BMW 81 + 1 volta 7 1
7 24 Flag of the Netherlands.svg Huub Rothengatter Osella-Alfa Romeo 78 + 4 voltas 25
8 29 Italia Pierluigi Martini Minardi-Motori Moderni 78 + 4 voltas 23
Ret 12 Flag of Brazil.svg Ayrton Senna Lotus-Renault 62 Motor 1
Ret 27 Italia Michele Alboreto Ferrari 61 Transmisión 5
Ret 1 Austria Niki Lauda McLaren-TAG 57 Freos 16
Ret 16 Flag of the United Kingdom.svg Derek Warwick Renault 57 Transmisión 12
NC 3 Flag of the United Kingdom.svg Martin Brundle Tyrrell-Renault 49 Non clasificado 17
Ret 8 Suíza Marc Surer Brabham-BMW 42 Motor 6
Ret 22 Italia Riccardo Patrese Alfa Romeo 42 Escape 14
Ret 19 Italia Teo Fabi Toleman-Hart 40 Motor 24
Ret 18 Bélxica Thierry Boutsen Arrows-BMW 37 Fuga aceite 11
Ret 20 Italia Piercarlo Ghinzani Toleman-Hart 28 Embrague 21
Ret 2 Francia Alain Prost McLaren-TAG 26 Motor 4
Ret 15 Francia Patrick Tambay Renault 20 Transmisión 8
Ret 33 Australia Alan Jones Lola-Hart 20 Eléctrico 19
DSC 11 Italia Elio de Angelis Lotus-Renault 18 Descualificado[2] 10
Ret 7 Flag of Brazil.svg Nelson Piquet Brabham-BMW 14 Lume 9
Ret 23 Flag of the United States.svg Eddie Cheever Alfa Romeo 5 Motor 13
Ret 5 Flag of the United Kingdom.svg Nigel Mansell Williams-Honda 1 Transmisión 2

Líderes por volta[editar | editar a fonte]

  • Lóderes por volta: Keke Rosberg 71 (1-41, 44-52, 62-82); Ayrton Senna 9 (42-43, 53-55, 58-61); Niki Lauda 2 (56-57)

Posicións logo da carreira[editar | editar a fonte]

  • Nota: só se inclúen as cinco primeiras posicións en ambas as clasificacións.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Hamilton, Maurice (ed.) (1985). AUTOCOURSE 1985-86. Hazleton Publishing. p. 260. ISBN 0-905138-38-4. 
  2. Joining grid position after delay on warming up lap instead of starting from back of grid. According to Anthony, Pritchard (March 2006). Lotus: The Competition Cars. Haynes Publishing. p. 245. ISBN 1-84425-006-7. 
  3. 1985 Australian Grand Prix @ StatsF1

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]

A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tómanse de "The Official Formula 1 website". Consultado o 2007-06-17. 


Carreira anterior:
Gran Premio de Suráfrica de 1985
Campionato Mundial de Fórmula 1 da FIA
Temporada 1985
Carreira seguinte:
Gran Premio de Brasil de 1986
Carreira anterior:
Gran Premio de Australia de 1984
Gran Premio de Australia Carreira seguinte:
Gran Premio de Australia de 1986