Gran Premio do oeste dos Estados Unidos de 1983

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Flag of the United States.svg Gran Premio de Estados Unidos de 1983
Detalles da carreira
Carreira 2 de 15 no Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1983.
Trazado do circuíto de Long Beach.
Trazado do circuíto de Long Beach.
Data 27 de marzo 1983
Nome oficial Gran Premio do oeste dos Estados Unidos
Localización Long Beach, California, Estados Unidos
Percorrido Circuíto urbano
3´275 km
Distancia 75 voltas, 245´625 km
Clima Asollado, cálido
Pole position
Piloto Francia Patrick Tambay Ferrari
Tempo 1:26.117
Volta rápida
Piloto Austria Niki Lauda McLaren-Ford
Tempo 1:28.330 na volta 42
Podio
Primeiro Flag of the United Kingdom.svg John Watson McLaren-Ford
Segundo Austria Niki Lauda McLaren-Ford
Terceiro Francia René Arnoux Ferrari

O Gran Premio do oeste dos Estados Unidos de 1983 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula 1, celebrada o 27 de marzo de 1983 no circuíto de Long Beach en California. Foi a segunda carreira da tempada de 1983. A carreira foi o oitavo Gran Premio do oeste dos Estados Unidos e a novena carreira que se celebrou nas rúas de Long Beach.

Resumo[editar | editar a fonte]

Logo de loitar duramente para poder cualificar, o equipo McLaren, como xa fixera en 1982, atoparon o camiño no día da carreira, John Watson e Niki Lauda escalaron desde as posicións 22 e 23 da grella para terminar primeiro e segundo na meta do Gran Premio do oeste dos Estados Unidos en Long Beach.

Unha vez máis, o circuíto foi lixeiramente modificado, principalmente para liberar Ocean Boulevard, unha das principais avenidas da cidade. Elixiron unha ruta alternativa pola liña costeira incluído un túnel baixo o centro de convencións de Long Beach, os pits foron trasladados á longa sección de Shoreline Drive, onde se uniron as liñas de saída e meta, por primeira vez desde 1977.

As prácticas comezaron o venres, dúas fochancas no trazado do circuíto ao final da curva da costa causaban problemas. Algúns equipos estaban preocupados porque a suspensión nos seus coches non ía durar máis dun par de voltas en condicións de carreira. René Arnoux ( Ferrari) foi o primeiro en pasar a través das fochancas a toda velocidade e co seu 1:26.935 liderou sobre Alain Prost ( Renault), Patrick Tambay (Ferrari) e Riccardo Patrese ( Brabham) no gráfico de tempos do día, mentres que Nelson Piquet (Brabham), Lauda e Watson atoparon que os seus pneumáticos Michelin de cualificación eran practicamente inútiles e estableceron tempos pobres.

Os traballos de reparación durante a noite alisaron as problemáticas fochancas. Tambay logrou a súa primeira pole cun tempo de 1:26.117, para vencer ao seu compañeiro de equipo Arnoux. Keke Rosberg ( Williams) foi terceiro con 1:27.145, por diante do seu compañeiro de equipo Jacques Laffite. O americano Danny Sullivan ( Tyrrell), na súa única tempada na Fórmula Un, logrou o noveno posto, mentres que o outro americano na F1, Eddie Cheever (pilotando o vello Renault RE30C) foi décimo quinto, 7 postos por detrás do seu compañeiro de equipo Prost no modelo RE40 máis moderno. Os McLaren de Watson e Lauda nunca foron capaces de chegar a unha configuración equilibrada, e comezarían nos postos 22º e 23º.

A carreira tivo lugar en condicións cálidas e asolladas. Tambay mantivo o liderado na primeira curva. Rosberg, inmediatamente detrás de el, tratou de pasar entre os dous Ferrari. Tocouse con Arnoux pero ambos continuaron, con Rosberg segundo, seguido por Laffite e Arnoux. Rosberg trompeou máis tarde ao intentar adiantar, pero continuou sen sufrir danos.

Logo dunha volta, Sullivan era sexto, por detrás de Arnoux, e Cheever noveno, inmediatamente detrás de Prost. Sullivan foi pasado por Patrese na segunda volta, e logo por Prost e Cheever na terceira volta. Pero en pouco tempo, Prost empezou caer de novo cun fallo no encendido que lle estivo afectando todo o fin de semana, e finalmente tivo que entrar en boxes na volta 16. Cheever foi capaz de alcanzar a Arnoux e Patrese cando Arnoux empezou a perder agarre cos seus Goodyears, e estaba no quinto lugar. Cando Cheever entrou nos boxes de Renault para cambiar pneumáticos, atopouse con que os mecánicos seguían traballando no coche de Prost e viuse obrigado a continuar. O problema de Prost foi finalmente resolto e continuou, aínda que tres voltas atrás.

Mentres tanto, Rosberg recuperara o segundo lugar detrás de Tambay e, na volta 20, de novo foi a por el. Os seis primeiros coches estaban todos correndo moi xuntos, e Rosberg pronto se atopou baixo unha crecente presión de Laffite, quen á súa vez estaba sendo perseguido por Jean-Pierre Jarier co Ligier e Patrese co Brabham.

Na volta 26, Rosberg intentou tomar a iniciativa de novo, pero chocou con Tambay, que fixo un trompo e se detivo. Rosberg continuou de novo, pilotando o ranqueante coche. Ao entrar na chicane antes da liña de meta, atopou ao seu compañeiro de equipo Laffite e con Jarier case tocando a súa caixa de cambios atrás. Os dous monoprazas de Williams tocáronse brevemente, e Jarier chocou coa parte posterior de Rosberg, que golpeou a parede, rebotou e golpeouna de novo antes quedar parado. Jarier continuou, pero só brevemente, co alerón dianteiro danado era imposible manexalo, e retirouse a boxes.

Laffite estaba agora á cabeza, con Patrese segundo. Na volta 28, os McLaren eran terceiro e cuarto, pasaran a Marc Surer, Sullivan e Johnny Cecotto. Cando Watson conseguiu pasar a Lauda ao final de Shoreline Drive, estaba 20 segundos por detrás dos dous líderes. Watson pechaba a brecha na parte dianteira e os pneumáticos de Laffite apagábanse rapidamente, Patrese desafiaba a Laffite polo liderado. Derrapou, e tanto Watson como Lauda pasárono antes de que se reincorporara á pista. Pouco despois, os McLaren pasaron a Laffite, así, e, partindo dos postos 22º e 23º da grella, eran agora primeiro e segundo.

Laffite seguía loitando cos seus pneumáticos, Patrese foi capaz de atrapalo de novo e púxose terceiro na volta 52. Arnoux remontaba a través da pista logo dunha segunda parada para cambiar pneumáticos, e estaba librando batalla con Cheever polo quinto lugar, cando se atoparon con Laffite na volta 67, de novo ao final de Shoreline Drive. Na horquilla, o Williams e Ferrari intercambian lugares. Na seguinte volta, Cheever perdeu o quinto lugar cando rompéuselle a caixa de cambios. A só tres voltas para o final, Patrese retirouse da terceira posición co distribuidor roto.

Lauda, que sufría unha cambra na perna dereita, non puido desafiar a Watson nas voltas posteriores, e o norirlandés chegou a meta con case medio minuto de vantaxe na súa quinta vitoria. Arnoux chegou terceiro, e Laffite no cuarto lugar, por diante de Surer e Cecotto, que logrou un punto na súa segunda carreira na F1. Era a primeira vez que puntuaba un piloto de Venezuela, e o último, ata que Pastor Maldonado terminou décimo no Gran Premio de Bélxica de 2011.

Persistiron rumores todo o fin de semana de que o organizador da carreira Chris Pook, a figura principal no intento de crear un "Monte Carlo dos Estados Unidos" en Long Beach, decidira que a Fórmula Uno era demasiado custosa e arriscada, e, de feito, logo da carreira, anunciou que planeaba disputar unha carreira de Champ Car en Long Beach en 1984 en lugar da F1. A pesar do enorme éxito desde o inicio da carreira en 1976, e o impacto observable da exposición global que trouxo á cidade, os organizadores consideraron que o campionato CART menos custoso e máis popular (nos Estados Unidos polo menos), dominado por pilotos estadounidenses, sería un investimento máis prometedor.

Clasificación[editar | editar a fonte]

Cualificación[editar | editar a fonte]

Pos Piloto Construtor Q1 Q2 Diferenza
1 27 Francia Patrick Tambay Ferrari 1:28.598 1:26.117
2 28 Francia René Arnoux Ferrari 1:26.935 1:27.628 +0.818
3 1 Finlandia Keke Rosberg Williams-Ford 1:29.577 1:27.145 +1.028
4 2 Francia Jacques Laffite Williams-Ford 1:30.529 1:27.818 +1.701
5 11 Italia Elio de Angelis Lotus-Renault 1:31.624 1:27.982 +1.865
6 35 Flag of the United Kingdom.svg Derek Warwick Toleman-Hart 1:28.130 +2.013
7 3 Italia Michele Alboreto Tyrrell-Ford 1:29.066 1:28.425 +2.308
8 15 Francia Alain Prost Renault 1:28.558 1:29.765 +2.441
9 4 Flag of the United States.svg Danny Sullivan Tyrrell-Ford 1:31.271 1:28.833 +2.716
10 25 Francia Jean-Pierre Jarier Ligier-Ford 1:29.600 1:28.913 +2.796
11 6 Italia Riccardo Patrese Brabham-BMW 1:28.958 1:29.467 +2.841
12 30 Australia Alan Jones Arrows-Ford 1:30.451 1:29.112 +2.995
13 12 Flag of the United Kingdom.svg Nigel Mansell Lotus-Ford 1:31.728 1:29.167 +3.050
14 36 Italia Bruno Giacomelli Toleman-Hart 1:29.266 +3.149
15 16 Flag of the United States.svg Eddie Cheever Renault 1:30.597 1:29.422 +3.305
16 29 Suíza Marc Surer Arrows-Ford 1:30.067 1:29.521 +3.404
17 34 Flag of Venezuela.svg Johnny Cecotto Theodore-Ford 1:29.559 1:30.258 +3.442
18 33 Flag of Colombia.svg Roberto Guerrero Theodore-Ford 1:29.585 1:28.528† +3.468
19 22 Italia Andrea de Cesaris Alfa Romeo 1:33.336 1:29.603 +3.486
20 5 Flag of Brazil.svg Nelson Piquet Brabham-BMW 1:30.173 1:30.034 +3.917
21 23 Italia Mauro Baldi Alfa Romeo 1:31.924 1:30.070 +3.953
22 7 Flag of the United Kingdom.svg John Watson McLaren-Ford 1:32.439 1:30.100 +3.983
23 8 Austria Niki Lauda McLaren-Ford 1:30.262 1:30.188 +4.071
24 9 Alemaña Manfred Winkelhock ATS-BMW 1:31.599 1:30.220 +4.103
25 17 Flag of Chile.svg Eliseo Salazar RAM-Ford 1:32.597 1:31.126 +5.009
26 26 Flag of Brazil.svg Raul Boesel Ligier-Ford 1:31.759 1:31.765 +6.642
27 31 Italia Corrado Fabi Osella-Ford 1:33.896 1:31.901 +6.784
28 32 Italia Piercarlo Ghinzani Osella-Ford 1:32.182 +7.065
Fonte:[1]
  • † — tempo anulado

Carreira[editar | editar a fonte]

Pos Piloto Construtor Voltas Tempo/Retirada Grella Puntos
1 7 Flag of the United Kingdom.svg John Watson McLaren-Ford 75 1:53:34.889 22 9
2 8 Austria Niki Lauda McLaren-Ford 75 + 27.993 23 6
3 28 Francia René Arnoux Ferrari 75 + 1:13.638 2 4
4 2 Francia Jacques Laffite Williams-Ford 74 + 1 volta 4 3
5 29 Suíza Marc Surer Arrows-Ford 74 + 1 volta 16 2
6 34 Flag of Venezuela.svg Johnny Cecotto Theodore-Ford 74 + 1 volta 17 1
7 26 Flag of Brazil.svg Raul Boesel Ligier-Ford 73 + 2 voltas 26
8 4 Flag of the United States.svg Danny Sullivan Tyrrell-Ford 73 + 2 voltas 9
9 3 Italia Michele Alboreto Tyrrell-Ford 73 + 2 voltas 7
10 6 Italia Riccardo Patrese Brabham-BMW 72 Distribuidor 11
11 15 Francia Alain Prost Renault 72 + 3 voltas 8
12 12 Flag of the United Kingdom.svg Nigel Mansell Lotus-Ford 72 + 3 voltas 13
13 16 Flag of the United States.svg Eddie Cheever Renault 67 Caixa de cambios 15
Ret 30 Australia Alan Jones Arrows-Ford 58 Piloto indisposto 12
Ret 5 Flag of Brazil.svg Nelson Piquet Brabham-BMW 51 Acelerador 20
Ret 22 Italia Andrea de Cesaris Alfa Romeo 48 Caixa de cambios 19
Ret 11 Italia Elio de Angelis Lotus-Renault 29 Dirección 5
Ret 33 Flag of Colombia.svg Roberto Guerrero Theodore-Ford 27 Caixa de cambios 18
Ret 25 Francia Jean-Pierre Jarier Ligier-Ford 26 Colisión 10
Ret 36 Italia Bruno Giacomelli Toleman-Hart 26 Batería 14
Ret 23 Italia Mauro Baldi Alfa Romeo 26 Trompo 21
Ret 27 Francia Patrick Tambay Ferrari 25 Colisión 1
Ret 1 Finlandia Keke Rosberg Williams-Ford 25 Colisión 3
Ret 17 Flag of Chile.svg Eliseo Salazar RAM-Ford 25 Caixa de cambios 25
Ret 35 Flag of the United Kingdom.svg Derek Warwick Toleman-Hart 11 Trompo 6
Ret 9 Alemaña Manfred Winkelhock ATS-BMW 3 Trompo 24
NSC 31 Italia Corrado Fabi Osella-Ford
NSC 32 Italia Piercarlo Ghinzani Osella-Ford

Posicións logo da carreira[editar | editar a fonte]

  • Nota: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación.


Carreira anterior:
Gran Premio de Brasil de 1983
Campionato Mundial de Fórmula 1 da FIA
Temporada 1983
Carreira seguinte:
Gran Premio de Francia de 1983
Carreira anterior:
Gran Premio do oeste dos Estados Unidos de 1982
Gran Premio do oeste dos Estados Unidos Carreira seguinte:
Non houbo

Referencias[editar | editar a fonte]

  1. Hamilton, Maurice (ed.) (1983). AUTOCOURSE 1983–84. Hazleton Publishing Ltd. p. 106. ISBN 0-905138-25-2. 
  • Rob Walker (July, 1983). "8th United States Grand Prix West: Whiz Kids". Road & Track, 144-149.
  • Mike S. Lang (1992). Grand Prix!: Race-by-race account of Formula 1 World Championship motor racing. Volume 4: 1981 to 1984. Haynes Publishing Group. ISBN 0-85429-733-2

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]