Gran Premio de Alemaña de 1990

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Alemaña Gran Premio de Alemaña de 1990
Detalles da carreira
Carreira 9 de 16 no Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1990.
Trazado do circuíto de Hockenheimring.
Trazado do circuíto de Hockenheimring.
Data 29 de xullo de 1990
Nome oficial LI Grosser Mobil 1 Preis von Deutschland
Localización Hockenheimring, Hockenheim, Alemaña
Percorrido Percorrido permanente de carreira
6´802 km
Distancia 45 voltas, 306´090 km
Clima Cálido, seco, asollado
Pole position
Piloto Flag of Brazil.svg Ayrton Senna McLaren-Honda
Tempo 1:40.198
Volta rápida
Piloto Bélxica Thierry Boutsen Williams-Renault
Tempo 1:45.602 na volta 31
Podio
Primeiro Flag of Brazil.svg Ayrton Senna McLaren-Honda
Segundo Italia Alessandro Nannini Benetton-Ford
Terceiro Austria Gerhard Berger McLaren-Honda

O Gran Premio de Alemaña de Fórmula 1 de 1990 (oficialmente o LI Grosser Mobil 1 Preis von Deutschland) foi unha carreira de Fórmula 1 que celebrouse en Hockenheimring o 29 de xullo de 1990. Foi a novena rolda da tempada de 1990, o 52º Gran Premio de Alemaña e o décimo cuarto que se celebrou no circuíto de Hockenheim. Foi o 39º e último Gran Premio de Fórmula Un que se celebrou en Alemaña Occidental antes da súa reunificación con Alemaña Oriental. A carreira disputouse sobre 45 voltas do circuíto de sete quilómetros para unha distancia de carreira de 306 quilómetros.

A carreira gañouna o Campión do Mundo de 1988, o piloto brasileiro Ayrton Senna pilotando un McLaren MP4 / 5B. Logrou a vitoria por seis segundos sobre o italiano Alessandro Nannini que pilotaba un Benetton B190 que estaba só dous segundos diante do compañeiro de equipo de Senna, o austríaco Gerhard Berger.

A vitoria de Senna púxoo de novo no liderado de puntos do campionato, catro por diante do piloto de Ferrari Alain Prost.

Pre-cualificación[editar | editar a fonte]

O equipo Coloni terminou a súa relación co pouco competitivo motor Subaru. O Coloni C3C modificado chegou ao circuíto cun Cosworth DFR V8 (que segundo o equipo pesaba uns 100 kg menos que o Subaru) e permanecería co V8 ata o final da tempada.

Cualificación[editar | editar a fonte]

Logo de tres vitorias consecutivas de Alain Prost, McLaren-Honda demostrou que estaban de volta á loita. Honda prometera a McLaren un motor V10 máis potente en Hockenheim e entregaron a pole a Senna e o segundo posto a Berger (só 0,2 segundos máis lento), os únicos pilotos que rodaron no 1:40 e fixérono durante a primeira sesión de cualificación. O Ferrari 641 de Prost e Nigel Mansell foron máis de 1,5 segundos máis lento (co inglés queixándose dunha caída de potencia no motor en comparación co seu compañeiro de equipo), e o Williams-Renault de Riccardo Patrese e Thierry Boutsen ocupando a terceira fila. McLaren estaba tan confiado que os seus tempos non ían ser superados, que Senna e Berger fixeron máis de 20 voltas cada un e pasaron toda a segunda sesión de cualificación traballando na preparación da carreira sen establecer ningún tempo de cualificación, os seus tempos máis rápidos foron 6 segundos máis lentos que o día anterior.[1] McLaren tamén presentou unha nova cuberta aerodinámica do carenado para o MP4 / 5B en Hockenheim deseñado para diminuír o efecto de buffeting (zarandeo) nas cabezas dos pilotos desviando o aire aos lados do coche. Isto permanecería no coche para o resto da tempada.

Completaron os 10 primeiros Nelson Piquet (Benetton-Ford), Jean Alesi (Tyrrell-Ford), Alessandro Nannini (Benetton-Ford), quen sufriu un forte choque durante a cualificación do venres na Bremsschikane 2 logo de montar unha beirarrúa e golpear a barreira o suficientemente forte como para lanzar o coche ao aire e de novo caer na pista facendo deter a sesión. Nannini sobreviviu ao choque con pouco máis que o orgullo mallado. O décimo mellor cualificador foi Ivan Capelli no Leyton House-Judd. Tal foi a diferenza en tempos que Capelli foi uns 4.151 segundos máis lento que Senna.[2]

Informe da carreira[editar | editar a fonte]

A natureza rápida do circuíto deu como resultado varios fallos de motor, aínda que os catro equipos grandes tomaron os seis postos de puntos.

Ambos compañeiros do equipo Onyx Grand Prix JJ Lehto e Gregor Foitek conseguiron meter o seu renomeado Monteverdi ORE-2 na carreira, foi a última vez que calquera dos coches cualificaría para unha carreira antes da disolución do equipo en agosto.

Philippe Alliot foi descualificado porque os comisarios axudaron ao seu Ligier JS33B a reincorporarse á carreira logo de ser bloqueado polo Dallara 190 de Emanuele Pirro. A volta rápida da carreira logrouna Thierry Boutsen no seu Williams, por primeira vez na súa carreira.

Clasificación[editar | editar a fonte]

Pre Cualificación[editar | editar a fonte]

Pos Piloto Construtor Tempo Diferenza
1 26 Francia Philippe Alliot Ligier-Ford 1:45.513
2 25 Italia Nicola Larini Ligier-Ford 1:46.186 +0.673
3 14 Francia Olivier Grouillard Osella-Ford 1:46.828 +1.315
4 18 Francia Yannick Dalmas AGS-Ford 1:47.125 +1.612
5 17 Italia Gabriele Tarquini AGS-Ford 1:48.127 +2.614
6 33 Flag of Brazil.svg Roberto Moreno EuroBrun-Judd 1:48.983 +3.470
7 31 Bélxica Bertrand Gachot Coloni-Ford 1:50.460 +4.947
8 34 Italia Claudio Langes EuroBrun-Judd 1:50.897 +5.384
9 39 Italia Bruno Giacomelli Life 2:10.786 +25.273

Cualificación[editar | editar a fonte]

Pos Piloto Construtor Q1 Q2 diferenza
1 27 Flag of Brazil.svg Ayrton Senna McLaren-Honda 1:40.198 1:46.843
2 28 Austria Gerhard Berger McLaren-Honda 1:40.434 1:46.628 +0.236
3 1 Francia Alain Prost Ferrari 1:41.732 1:42.590 +1.532
4 2 Flag of the United Kingdom.svg Nigel Mansell Ferrari 1:42.313 1:42.057 +1.859
5 6 Italia Riccardo Patrese Williams-Renault 1:43.736 1:42.195 +1.997
6 5 Bélxica Thierry Boutsen Williams-Renault 1:43.620 1:42.380 +2.182
7 20 Flag of Brazil.svg Nelson Piquet Benetton-Ford 1:42.926 1:42.872 +2.674
8 4 Francia Jean Alesi Tyrrell-Ford 1:43.255 1:44.652 +3.057
9 19 Italia Alessandro Nannini Benetton-Ford 1:43.594 1:44.559 +3.396
10 16 Italia Ivan Capelli Leyton House-Judd 1:45.025 1:44.349 +4.151
11 30 Flag of Japan.svg Aguri Suzuki Lola-Lamborghini 1:45.382 1:44.363 +4.165
12 29 Francia Éric Bernard Lola-Lamborghini 1:44.998 1:44.496 +4.298
13 3 Flag of Japan.svg Satoru Nakajima Tyrrell-Ford 1:44.873 1:44.650 +4.452
14 15 Flag of Brazil.svg Maurício Gugelmin Leyton House-Judd 1:45.193 +4.995
15 23 Italia Pierluigi Martini Minardi-Ford 1:45.736 1:45.237 +5.039
16 11 Flag of the United Kingdom.svg Derek Warwick Lotus-Lamborghini 1:45.364 1:45.244 +5.046
17 8 Italia Stefano Modena Brabham-Judd 1:45.547 1:47:269 +5.349
18 10 Italia Alex Caffi Arrows-Ford 1:46.201 1:45.604 +5.406
19 9 Italia Michele Alboreto Arrows-Ford 1:45.871 1:45.755 +5.557
20 12 Flag of the United Kingdom.svg Martin Donnelly Lotus-Lamborghini 1:47.723 1:45.790 +5.592
21 7 Australia David Brabham Brabham-Judd 1:46.110 1:46.518 +5.912
22 25 Italia Nicola Larini Ligier-Ford 1:47.068 1:46.187 +5.989
23 21 Italia Emanuele Pirro Dallara-Ford 1:46.904 1:46.506 +6.308
24 26 Francia Philippe Alliot Ligier-Ford 1:46.596 1:57.287 +6.398
25 36 Finlandia JJ Lehto Onyx-Ford 1:48.856 1:46.867 +6.669
26 35 Suíza Gregor Foitek Onyx-Ford 1:47.209 1:47.726 +7.011
27 14 Francia Olivier Grouillard Osella-Ford 1:47.429 1:48.172 +7.231
28 24 Italia Paolo Barilla Minardi-Ford 1:47.747 1:47.958 +7.549
29 18 Francia Yannick Dalmas AGS-Ford 1:47.789 1:47.874 +7.591
30 22 Italia Andrea de Cesaris Dallara-Ford 1:48.118 1:48.032 +7.834

Carreira[editar | editar a fonte]

Pos Piloto Construtor Voltas Tempo/Retirada Grella Puntos
1 27 Flag of Brazil.svg Ayrton Senna McLaren-Honda 45 1:20:47.164 1 9
2 19 Italia Alessandro Nannini Benetton-Ford 45 + 6.520 9 6
3 28 Austria Gerhard Berger McLaren-Honda 45 + 8.553 2 4
4 1 Francia Alain Prost Ferrari 45 + 45.270 3 3
5 6 Italia Riccardo Patrese Williams-Renault 45 + 48.028 5 2
6 5 Bélxica Thierry Boutsen Williams-Renault 45 + 1:21.491 6 1
7 16 Italia Ivan Capelli Leyton House-Judd 44 + 1 volta 10  
8 11 Flag of the United Kingdom.svg Derek Warwick Lotus-Lamborghini 44 + 1 volta 16  
9 10 Italia Alex Caffi Arrows-Ford 44 + 1 volta 18  
10 25 Italia Nicola Larini Ligier-Ford 43 + 2 voltas 22  
11 4 Francia Jean Alesi Tyrrell-Ford 40 Transmisión 8  
NC 36 Finlandia JJ Lehto Onyx-Ford 39 +6 voltas 25  
Ret 29 Francia Éric Bernard Lola-Lamborghini 35 Bomba combustible 12  
Ret 30 Flag of Japan.svg Aguri Suzuki Lola-Lamborghini 33 Embrague 11  
Ret 3 Flag of Japan.svg Satoru Nakajima Tyrrell-Ford 24 Motor 13  
Ret 20 Flag of Brazil.svg Nelson Piquet Benetton-Ford 23 Motor 7  
Ret 23 Italia Pierluigi Martini Minardi-Ford 20 Motor 15  
Ret 35 Suíza Gregor Foitek Onyx-Ford 19 Trompo 26  
Ret 2 Flag of the United Kingdom.svg Nigel Mansell Ferrari 15 Á rota 4  
Ret 15 Flag of Brazil.svg Maurício Gugelmin Leyton House-Judd 12 Motor 14  
Ret 7 Australia David Brabham Brabham-Judd 12 Motor 21  
Ret 9 Italia Michele Alboreto Arrows-Ford 10 Motor 19  
Ret 12 Flag of the United Kingdom.svg Martin Donnelly Lotus-Lamborghini 1 Embrague 20  
Ret 8 Italia Stefano Modena Brabham-Judd 0 Embrague 17  
Ret 21 Italia Emanuele Pirro Dallara-Ford 0 Colisión 23  
DSC 26 Francia Philippe Alliot Ligier-Ford 0 Descualificado 24  
NSC 14 Francia Olivier Grouillard Osella-Ford    
NSC 24 Italia Paolo Barilla Minardi-Ford    
NSC 18 Francia Yannick Dalmas AGS-Ford    
NSC 22 Italia Andrea de Cesaris Dallara-Ford    
NSCP 17 Italia Gabriele Tarquini AGS-Ford    
NSCP 33 Flag of Brazil.svg Roberto Moreno EuroBrun-Judd    
NSCP 31 Bélxica Bertrand Gachot Coloni-Ford    
NSCP 34 Italia Claudio Langes EuroBrun-Judd    
NSCP 39 Italia Bruno Giacomelli Life    
Fonte:[3]

Posicións logo da carreira[editar | editar a fonte]

  • Nota: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación.


Carreira anterior:
Gran Premio do Reino Unido de 1990
Campionato Mundial de Fórmula 1 da FIA
Temporada 1990
Carreira seguinte:
Gran Premio de Hungría de 1990
Carreira anterior:
Gran Premio de Alemaña de 1989
Gran Premio de Alemaña Carreira seguinte:
Gran Premio de Alemaña de 1991

Notas[editar | editar a fonte]

  1. 1990 German Grand Prix 1st Qualifying Session
  2. 1990 German Grand Prix 2nd Qualifying Session
  3. "1990 German Grand Prix". formula1.com. Arquivado dende o orixinal o 21 de decembro de 2014. Consultado o 23 de decembro de 2015. 

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]