Gran Premio de Portugal de 1991

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Portugal Gran Premio de Portugal de 1991
Detalles da carreira
Carreira 13 de 16 no Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1991.
Trazado do circuíto de Estoril
Trazado do circuíto de Estoril
Data 22 de setembro de 1991
Nome oficial XX Grande Prémio de Portugal
Localización Estoril
Estoril, Portugal
Percorrido Circuíto permanente
4´350 km
Distancia 71 voltas, 308´850 km
ClimaAsollado e cálido
Pole position
Piloto Italia Riccardo Patrese Williams-Renault
Tempo 1:13.001
Volta rápida
Piloto Flag of the United Kingdom.svg Nigel Mansell {{{equipo_rápido}}}
Tempo 1:18.179 na volta 43
Podio
Primeiro Italia Riccardo Patrese Williams-Renault
Segundo Flag of Brazil.svg Ayrton Senna McLaren-Honda
Terceiro Francia Jean Alesi Ferrari


O Gran Premio de Portugal de 1991 foi unha carreira de Fórmula 1 que tivo lugar o 22 de setembro de 1991 no Autódromo do Estoril. Foi a décimo terceira rolda da tempada de Fórmula Un de 1991. A carreira foi o 20º Gran Premio de Portugal e o oitavo en Estoril. Disputáronse 71 voltas ao circuíto de catro quilómetros para unha distancia de carreira de 309 quilómetros. Foi gañada polo piloto de Williams Riccardo Patrese despois de comezar na pole position. Ayrton Senna terminou en segundo lugar para o equipo McLaren co piloto de Ferrari Jean Alesi en terceiro lugar.

Informe[editar | editar a fonte]

O único cambio na aliñación de pilotos foi que Johnny Herbert regresou a Lotus e logrou clasificarse, algo que Michael Bartels non lograra nas súas tres saídas no equipo. A asollada Estoril era un lugar popular entre os pilotos e a cualificación viu un cambio de roles cos segundos pilotos dos mellores equipos superando aos contendentes do campionato con Riccardo Patrese na pole xunto a Gerhard Berger, con Ayrton Senna e Nigel Mansell terceiros e cuartos respectivamente. O top ten foi completado por Alain Prost, Jean Alesi, Maurício Gugelmin, Pierluigi Martini, Ivan Capelli, e Michael Schumacher, o equipo Benetton estaba un pouco fóra do seu ritmo habitual.

O domingo pola mañá, o Ferrari de Prost tivo unha explosión bastante espectacular no quecemento, e o francés tivo que comezar a carreira no auto de reposto. O inicio foi moi axitado: Patrese escapouse e Mansell cortou agresivamente diante de Senna. Sen impresionarse, intentou volver pasar a Mansell ao entrar na primeira curva, pero Nigel mantivo a súa liña e logo procedeu a pasar a Berger para tomar o segundo lugar na segunda curva. Logo da 1ª volta, a orde era Patrese, Mansell, Berger, Senna e Alesi. Mansell pareceu contentarse con seguir a Patrese ata a volta 18 cando pasou ao seu compañeiro de equipo na recta principal e procedeu a afastarse. As cousas víanse ben para Williams ata que Mansell entrou para a súa parada na volta 29 e as cousas saíron terriblemente mal. Os homes do pneumático traseiro dereito confundíronse e un mecánico levantou a súa man cando o outro non conseguira encaixar a roda perfectamente. Mansell foise polo pitlane pero o seu pneumático non quería cumprir, perdeu o pneumático e o frustrado inglés quedou varado no medio do pit lane con tres rodas. O equipo correu pola pista e puxo unha cuarta roda no auto, rompendo moitas regras no proceso.

Mansell saíu no posto 17 e comezou un furioso ataque pola pista. Estaba no sexto posto cando inevitablemente mostráronlle a bandeira negra na volta 51, con esta descualificación, as súas esperanzas de campionato colgaron dun fío. Todo o incidente deixou a Patrese comodamente á cabeza diante de Berger e Senna, e Senna quedou en segundo lugar cando o motor de Berger explotou na volta 37, foi seguido polo Ferrari de Prost, que tamén decidiu que tiña suficiente. Na volta 40 a orde era Patrese, Senna, Alesi, Martini e Capelli, e os últimos tres participaban nunha emocionante batalla polo terceiro posto. Alesi non cometeu erros malia estar baixo a presión do Minardi, polo que a orde mantívose sen cambios ata as últimas voltas, cando o Capelli, no quinto lugar sufriu un problema no alerón dianteiro e terminou nas barreiras. Patrese chegou a meta para a súa segunda vitoria da tempada e a quinta da súa carreira. Senna foi segundo e apertou deu un gran paso para lograr o seu terceiro título de pilotos. Alesi, Martini, Piquet e Schumacher completaron os seis primeiros. Con tres carreiras por diante, Senna lideraba diante de Mansell por 24 puntos.

Clasificación[editar | editar a fonte]

Cualificación Previa[editar | editar a fonte]

Pos Piloto Construtor Tempo Diferenza
1 7 Flag of the United Kingdom.svg Martin Brundle Brabham-Yamaha 1:17.739
2 8 Flag of the United Kingdom.svg Mark Blundell Brabham-Yamaha 1:17.788 +0.049
3 17 Italia Gabriele Tarquini AGS-Ford 1:18.020 +0.281
4 9 Italia Michele Alboreto Footwork-Ford 1:18.371 +0.583
5 18 Italia Fabrizio Barbazza AGS-Ford 1:19.292 +1.553
6 14 Francia Olivier Grouillard Fondmetal-Ford 1:19.500 +1.761
7 10 Italia Alex Caffi Footwork-Ford 1:19.521 +1.782
8 31 Portugal Pedro Chaves Coloni-Ford 1:23.858 +6.119

Cualificación[editar | editar a fonte]

Pos Piloto Construtor Q1 Q2 Diferenza
1 6 Italia Riccardo Patrese Williams-Renault 1:14.041 1:13.001
2 2 Austria Gerhard Berger McLaren-Honda 1:13.221 1:13.430 +0.220
3 1 Flag of Brazil.svg Ayrton Senna McLaren-Honda 1:13.752 1:13.444 +0.443
4 5 Flag of the United Kingdom.svg Nigel Mansell Williams-Renault 1:13.944 1:13.667 +0.666
5 27 Francia Alain Prost Ferrari 1:15.018 1:14.352 +1.351
6 28 Francia Jean Alesi Ferrari 1:15.572 1:14.852 +1.851
7 15 Flag of Brazil.svg Maurício Gugelmin Leyton House-Ilmor 1:17.214 1:15.266 +2.265
8 23 Italia Pierluigi Martini Minardi-Ferrari 1:15.394 1:16.982 +2.393
9 16 Italia Ivan Capelli Leyton House-Ilmor 1:15.481 1:15.827 +2.480
10 19 Alemaña Michael Schumacher Benetton-Ford 1:16.477 1:15.578 +2.577
11 20 Flag of Brazil.svg Nelson Piquet Benetton-Ford 1:16.241 1:15.666 +2.665
12 4 Italia Stefano Modena Tyrrell-Honda 1:16.018 1:15.707 +2.706
13 24 Italia Gianni Morbidelli Minardi-Ferrari 1:16.540 1:15.749 +2.748
14 33 Italia Andrea de Cesaris Jordan-Ford 1:15.972 1:15.936 +2.935
15 8 Flag of the United Kingdom.svg Mark Blundell Brabham-Yamaha 1:16.567 1:16.038 +3.037
16 32 Flag of Brazil.svg Roberto Moreno Jordan-Ford 1:16.956 1:16.080 +3.079
17 21 Italia Emanuele Pirro Dallara-Judd 1:16.725 1:16.135 +3.134
18 22 Finlandia JJ Lehto Dallara-Judd 1:16.724 1:16.532 +3.531
19 7 Flag of the United Kingdom.svg Martin Brundle Brabham-Yamaha 1:17.298 1:16.536 +3.535
20 25 Bélxica Thierry Boutsen Ligier-Lamborghini 1:18.005 1:16.757 +3.756
21 3 Flag of Japan.svg Satoru Nakajima Tyrrell-Honda 1:16.926 1:17.035 +3.925
22 12 Flag of the United Kingdom.svg Johnny Herbert Lotus-Judd 1:17.713 1:17.015 +4.014
23 26 Francia Érik Comas Ligier-Lamborghini 1:18.192 1:17.226 +4.225
24 9 Italia Michele Alboreto Footwork-Ford 1:18.389 1:17.330 +4.329
25 30 Flag of Japan.svg Aguri Suzuki Lola-Ford 1:17.434 1:17.537 +4.433
26 11 Finlandia Mika Häkkinen Lotus-Judd 1:18.947 1:17.714 +4.713
27 29 Francia Éric Bernard Lola-Ford 1:18.186 1:17.825 +4.824
28 17 Italia Gabriele Tarquini AGS-Ford 1:18.295 1:18.022 +5.021
29 34 Italia Nicola Larini Lambo-Lamborghini 1:21.612 1:18.139 +5.138
30 35 Bélxica Eric van de Poele Lambo-Lamborghini 1:20.411 1:18.266 +5.265

carreira[editar | editar a fonte]

Pos Piloto Construtor Voltas Tempo/Retirada Grella Puntos
1 6 Italia Riccardo Patrese Williams-Renault 71 1:35:42.304 1 10
2 1 Flag of Brazil.svg Ayrton Senna McLaren-Honda 71 + 20.941 3 6
3 28 Francia Jean Alesi Ferrari 71 + 53.554 6 4
4 23 Italia Pierluigi Martini Minardi-Ferrari 71 + 1:03.498 8 3
5 20 Flag of Brazil.svg Nelson Piquet Benetton-Ford 71 + 1:10.033 11 2
6 19 Alemaña Michael Schumacher Benetton-Ford 71 + 1:16.582 10 1
7 15 Flag of Brazil.svg Maurício Gugelmin Leyton House-Ilmor 70 + 1 volta 7
8 33 Italia Andrea de Cesaris Jordan-Ford 70 + 1 volta 14
9 24 Italia Gianni Morbidelli Minardi-Ferrari 70 + 1 volta 13
10 32 Flag of Brazil.svg Roberto Moreno Jordan-Ford 70 + 1 volta 21
11 26 Francia Érik Comas Ligier-Lamborghini 70 + 1 volta 23
12 7 Flag of the United Kingdom.svg Martin Brundle Brabham-Yamaha 69 + 2 voltas 19
13 3 Flag of Japan.svg Satoru Nakajima Tyrrell-Honda 68 + 3 voltas 17
14 11 Finlandia Mika Häkkinen Lotus-Judd 68 + 3 voltas 24
15 9 Italia Michele Alboreto Footwork-Ford 68 + 3 voltas 22
16 25 Bélxica Thierry Boutsen Ligier-Lamborghini 68 + 3 voltas 20
17 16 Italia Ivan Capelli Leyton House-Ilmor 64 Trompo 9
Ret 4 Italia Stefano Modena Tyrrell-Honda 56 Motor 12
DSC 5 Flag of the United Kingdom.svg Nigel Mansell Williams-Renault 51 Descalificado 4
Ret 30 Flag of Japan.svg Aguri Suzuki Lola-Ford 40 Transmisión 25
Ret 27 Francia Alain Prost Ferrari 39 Motor 5
Ret 2 Austria Gerhard Berger McLaren-Honda 37 Motor 2
Ret 21 Italia Emanuele Pirro Dallara-Judd 18 Motor 16
Ret 22 Finlandia JJ Lehto Dallara-Judd 14 Caixa de cambios 18
Ret 8 Flag of the United Kingdom.svg Mark Blundell Brabham-Yamaha 12 Suspensión 15
Ret 12 Flag of the United Kingdom.svg Johnny Herbert Lotus-Judd 1 Motor 26
NSC 29 Francia Éric Bernard Lola-Ford
NSC 17 Italia Gabriele Tarquini AGS-Ford
NSC 34 Italia Nicola Larini Lambo-Lamborghini
NSC 35 Bélxica Eric van de Poele Lambo-Lamborghini
NSCP 18 Italia Fabrizio Barbazza AGS-Ford
NSCP 14 Francia Olivier Grouillard Fondmetal-Ford
NSCP 10 Italia Alex Caffi Footwork-Ford
NSCP 31 Portugal Pedro Chaves Coloni-Ford
Fonte:[1]

Notas[editar | editar a fonte]

  • Nigel Mansell foi descalificado por un pit stop ilegal. Entrou en boxes con vantaxe, pero un dos mecánicos da roda traseira dereita indicou que o seu traballo terminara mentres o seu compañeiro mecánico aínda estaba arranxando a roda que se caeu do auto a menos de 9 metros máis tarde. O automóbil de Mansell foi arranxado coa 4ª roda no medio do pit lane e levantado manualmente polos mecánicos, pero isto ía contra as regras e causou a súa descualificación. Mansell reincorporouse no posto 17, pero estaba de volta no sexto lugar cando amosáronlle a bandeira negra. Malia isto, a súa volta rápida mantívose.
  • Derradeira carreira: Pedro Chaves
  • Esta foi a última carreira para Olivier Grouillard con Fondmetal en 1991. Despedirono do equipo o luns seguinte desta carreira.

Posicións logo da carreira[editar | editar a fonte]

  • Texto en negra indica quen aínda ten unha oportunidade teórica de converterse en Campión do Mundo.
  • Nota: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación..

Referencias[editar | editar a fonte]

  1. "1991 Portuguese Grand Prix". formula1.com. Arquivado dende o orixinal o 3 de novembro de 2014. Consultado o 23 de decembro de 2015. 


Carreira anterior:
Gran Premio de Italia de 1991
Campionato Mundial de Fórmula 1 da FIA
Temporada 1991
Carreira seguinte:
Gran Premio de España de 1991
Carreira anterior:
Gran Premio de Portugal de 1990
Gran Premio de Portugal Carreira seguinte:
Gran Premio de Portugal de 1992

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]