Gran Premio do Brasil de 1987

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Flag of Brazil.svg Gran Premio de Brasil de 1987
Detalles da carreira
Carreira 1 de 16 no Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1987.
Trazado do circuíto de Jacarepaguá.
Trazado do circuíto de Jacarepaguá.
Data 12 de abril 1987
Nome oficial XVI Grande Prêmio do Brasil
Localización Circuíto de Jacarepaguá
Jacarepaguá, Río de Xaneiro
Percorrido Percorrido permanente de carreira
5´031 km
Distancia 61 voltas, 306´891 km
ClimaAsollado
Pole position
Piloto Flag of the United Kingdom.svg Nigel Mansell Williams-Honda
Tempo 1:26.128
Volta rápida
Piloto Flag of Brazil.svg Nelson Piquet Williams-Honda
Tempo 1:33.861 na volta 41
Podio
Primeiro Francia Alain Prost McLaren-TAG
Segundo Flag of Brazil.svg Nelson Piquet Williams-Honda
Terceiro Flag of Sweden.svg Stefan Johansson McLaren-TAG

O Gran Premio do Brasil de 1987 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula 1, celebrada o 12 de abril de 1987 no circuíto de Jacarepaguá de Río de Xaneiro. Foi a primeira carreira da tempada de 1987 e tamén foi o décimo sexto Gran Premio do Brasil e o oitavo que se celebrou en Jacarepaguá do Río de Xaneiro. A carreira disputouse sobre 61 voltas ao circuíto de cinco quilómetros para unha distancia da carreira de 307 quilómetros.

A carreira foi gañada polo campión do mundo, o francés Alain Prost pilotando un McLaren MP4/3. Foi a cuarta vitoria de Prost no Gran Premio do Brasil, ampliando a súa propia marca. Prost gañou a carreira por 40 segundos sobre o heroe local Nelson Piquet pilotando un Williams FW11B. O terceiro lugar foi para novo compañeiro de equipo de Prost o sueco Stefan Johansson.

Clasificación[editar | editar a fonte]

En case unha repetición do ocorrido en 1982, antes da carreira falouse dun boicot dos pilotos debido ás taxas da nova Super Licenza para o ano 1987. Anteriormente o custo dunha Super licenza de piloto era 825 US $. Pero, desde 1987 os pilotos que puntuaran no Campionato Mundial de 1986 pagarían máis (é dicir, cantos máis puntos lograra un piloto, máis pagaría pola súa licenza) pilotos como o Campión do Mundo Alain Prost e os pilotos de Williams Nigel Mansell e Nelson Piquet estaban todos obrigados a pagar ao redor de 12.000 $ (mentres que outros como o novato de Lotus Satoru Nakajima só tiña que pagar a tarifa fixa). De acordo cos pilotos, non era polos cartos, era o principio de que unha licenza é unha licenza e que a cota debía ser a mesma para todos. Con todo, no momento en que os coches estaban listos para a primeira sesión de adestramentos do venres pola mañá, todo o mundo (ou nalgúns casos os equipos) pagaran a tarifa de licenza requirida.

A cualificación foi dominada polos motores Honda do Williams, con Mansell diante de Piquet. En terceiro lugar quedou Ayrton Senna co seu Lotus. O Lotus 99T, agora coas cores amarelo e azul dos novos patrocinadores Camel Cigarettes, por primeira vez usaron o ordenador para controlar suspensión activa coa esperanza de que as súa vantaxe (mantendo o coche á altura óptima) daríalles unha vantaxe sobre o resto dos participantes. O número total de automóbiles participantes no evento foi de 23, pero no día da carreira o equipo March, presentouse na carreira cun coche de Fórmula 3000 modificado para o novato na F1 Ivan Capelli debido a que o seu coche novo non estaba listo, pero no último warm-up do domingo pola mañá o motor rebentou, e só había 22 pilotos na saída.

A cualificación tamén viu as controvertidas válvulas pop-off da FIA utilizadas por primeira vez nos coches turboalimentados. As válvulas limitaban a presión de soprado do turbo a 4,0 bar, onde previamente limitábase a potencia ao que os enxeñeiros consideraban que podían aguantar os motores. As válvulas estaban lonxe de ser populares entre os equipos e pilotos, algúns pilotos queixáronse durante todo o fin de semana que cortaban demasiado cedo e non permitían suficiente potencia. O piloto de Arrows Derek Warwick dixo que ás veces a válvula abríase apenas a 2,6 bar (unha perda de aproximadamente 280 CV (209 kW; 284 PS)) mentres o piloto de Benetton Thierry Boutsen dixo que as dúas válvulas do seu Ford V6 abrían en momentos diferentes e ambas moi por baixo do límite de 4 bar. McLaren conseguiu solucionar o problema da válvula pop-off mediante a limitación do turbo nos seus motores TAG - Porsche a só 3,6 bar de presión en todo o fin de semana, e polo tanto non permitindo nunca que as válvulas entrasen en xogo.[1] Un mecánico dun equipo describiunas de forma anónima dicindo que as válvulas eran a única peza en bruto na enxeñería dun coche de Gran Premio moderno.

O equipo Ligier ausentouse en Río, faltando á súa primeira carreira desde o boicot francés ao Gran Premio de Suráfrica de 1985. O equipo deseñárase para utilizar un novo motor Alfa Romeo de 4 cilindros, turboalimentado para a tempada e ían a utilizar o Alfa Romeo 890T V8 turbo para a primeira carreira, mentres que debutarían co novo Alfa 415T na segunda rolda en San Marino. Con todo, durante as primeiras probas de pretempada René Arnoux comparou o novo 415T cun alimento caducado. Isto deulle á empresa matriz de Alfa Fiat a escusa que querían saír da súa asociación co equipo Ligier, deixándoo sen motor para a tempada, aínda que Ligier foi capaz de asegurar o fornecemento do Megatron turbo a través do patrocinador do equipo Arrows USF&G e usaríanos desde San Marino ata o final da tempada.

Carreira[editar | editar a fonte]

Na saída Piquet foi o máis rápido, por diante de Senna, mentres que Mansell fixo un mal comezo, os Benetton B187 de Boutsen e Teo Fabi obstaculizaron a Mansell e Prost. Adrián Campos foi descualificado por un procedemento de arranque incorrecto. A vantaxe de Piquet non durou moito, na volta 7, tivo que entrar en boxes co motor sobre quentado causado polos confetis e restos espallados na pista que entraron nos pontóns laterais do radiador. Reincorporouse de novo na undécima posición, deixando a Senna liderando sobre Mansell (que mentres tanto recuperou a segunda posición), aínda que tamén entrou en boxes para limpar os seus radiadores. Reincorporouse detrás de Piquet e ambos comezaron a avanzar a través da pista.

Senna parou en boxes debido a problemas de dirección no seu Lotus 99T e así Prost tomou a dianteira. Cando Prost detívose a cambiar pneumáticos novos o liderado pasou brevemente a Thierry Boutsen, que corría admirablemente co seu Benetton-Ford, pero a súa vantaxe durou menos da metade dunha volta antes de que Piquet colocárase primeiro antes da súa segunda parada, na volta 21. A continuación Prost púxose primeiro de novo e liderou durante o resto da carreira, sen verse ameazado mentres conserva os seus pneumáticos para facer só dúas paradas, mentres que os seus rivais Senna e Piquet facían tres.

A carreira de Mansell viuse comprometida ao final da carreira por unha picada, que o enviou de novo á sétima posición. Na volta 51 Senna sufriu un fallo de motor, provocando que se retirara cando ía na segunda posición que ocupara durante gran parte da carreira malia os problemas coa suspensión activa do seu Lotus. Senna, aparcou fóra da pista fronte aos boxes, informou que o seu motor non en realidade non explotara, pero que podía sentir como fallaba e pensaba que sería mellor retirarse en lugar de destruír o motor.

Prost gañou por diante de Piquet, o seu compañeiro de equipo Stefan Johansson, Gerhard Berger (que loitou durante toda a carreira con problemas na dirección do seu Ferrari F1 / 87), Boutsen e Mansell, quen logrou o ultimo punto. Primeiro Gran Premio de Satoru Nakajima, terminou xusto fóra dos puntos no sétimo lugar no seu Lotus. Esta foi a 26º vitoria de Prost, que o converteu no segundo gañador máis exitoso Gran Premio da historia, por diante de Jim Clark e só a unha vitoria de empatar con Jackie Stewart como o máis exitoso.

Clasificación[editar | editar a fonte]

Os números entre parénteses refírense ás posicións dos participantes con motores aspirados que competían polo trofeo Jim Clark.

Pos Piloto Construtor Voltas Tempo/Retirada Grella Puntos
1 1 Francia Alain Prost McLaren-TAG 61 1:39:45.141 5 9
2 6 Flag of Brazil.svg Nelson Piquet Williams-Honda 61 + 40.547 2 6
3 2 Flag of Sweden.svg Stefan Johansson McLaren-TAG 61 + 56.758 10 4
4 28 Austria Gerhard Berger Ferrari 61 + 1:39.235 7 3
5 20 Bélxica Thierry Boutsen Benetton-Ford 60 + 1 volta 6 2
6 5 Flag of the United Kingdom.svg Nigel Mansell Williams-Honda 60 + 1 volta 1 1
7 11 Flag of Japan.svg Satoru Nakajima Lotus-Honda 59 + 2 voltas 12
8 27 Italia Michele Alboreto Ferrari 58 Trompo 9
9 10 Alemaña Christian Danner Zakspeed 58 + 3 voltas 17
10 (1) 3 Flag of the United Kingdom.svg Jonathan Palmer Tyrrell-Ford 58 + 3 voltas 18
11 (2) 4 Francia Philippe Streiff Tyrrell-Ford 57 + 4 voltas 20
12 (3) 14 Francia Pascal Fabre AGS-Ford 55 + 6 voltas 22
Ret 18 Flag of the United States.svg Eddie Cheever Arrows-Megatron 52 Temperatura 14
Ret 12 Flag of Brazil.svg Ayrton Senna Lotus-Honda 50 Motor 3
Ret 7 Italia Riccardo Patrese Brabham-BMW 48 Eléctrico 11
Ret 8 Italia Andrea de Cesaris Brabham-BMW 21 Diferencial 13
Ret 17 Flag of the United Kingdom.svg Derek Warwick Arrows-Megatron 20 Motor 8
Ret 21 Italia Alex Caffi Osella-Alfa Romeo 20 Retirouse 21
Ret 24 Italia Alessandro Nannini Minardi-Motori Moderni 17 Suspensión 15
Ret 9 Flag of the United Kingdom.svg Martin Brundle Zakspeed 15 Turbo 19
Ret 19 Italia Teo Fabi Benetton-Ford 9 Turbo 4
DSC 23 España Adrián Campos Minardi-Motori Moderni 3 Dexcualificado 16
NTS 16 Italia Ivan Capelli March-Ford 0 Non saíu 23
Fonte:[2]

Posicións logo da carreira[editar | editar a fonte]

  • Nota: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Roebuck, Nigel; Henry, Alan (1987). Naismith, Barry, ed. "Round 1:Brazil The More Things Change...". Grand Prix (Glen Waverly, Victoria: Garry Sparke & Associates) 3: 40. ISBN 0-908081-27-8. 
  2. "1987 Brazilian Grand Prix". formula1.com. Arquivado dende o orixinal o 3 November 2014. Consultado o 23 December 2015. 


Carreira anterior:
Gran Premio de Australia de 1986
Campionato Mundial de Fórmula 1 da FIA
Temporada 1987
Carreira seguinte:
Gran Premio de San Marino de 1987
Carreira anterior:
Gran Premio do Brasil de 1986
Gran Premio do Brasil Carreira seguinte:
Gran Premio do Brasil de 1988

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]