Gran Premio do Reino Unido de 1992

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Flag of the United Kingdom.svg Gran Premio de Reino Unido de 1992
Detalles da carreira
Carreira 9 de 16 no Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1992.
Trazado do circuíto de silverstone
Trazado do circuíto de silverstone
Data 12 de xullo de 1992
Nome oficial XLV Foster´s British Grand Prix
Localización Circuíto de Silverstone, Silverstone, Reino Unido
Percorrido Percorrido permanente de carreira
5´226 km
Distancia 59 voltas, 308´334 km
ClimaSeco
Pole position
Piloto Flag of the United Kingdom.svg Nigel Mansell Williams-Renault
Tempo 1:18.965
Volta rápida
Piloto Flag of the United Kingdom.svg Nigel Mansell Williams-Renault
Tempo 1:22.539 na volta 57
Podio
Primeiro Flag of the United Kingdom.svg Nigel Mansell Williams-Renault
Segundo Italia Riccardo Patrese Williams-Renault
Terceiro Flag of the United Kingdom.svg Martin Brundle Benetton-Ford

O Gran Premio do Reino Unido de 1992 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula Un, celebrada o 12 de xullo de 1992 no circuíto de Circuíto de Silverstone en Silverstone, Reino Unido. Foi a novena carreira do Campionato do Mundo da tempada de 1992. Foi o 47º Gran Premio do Reino Unido e o 28º celebrado en Silverstone. A carreira disputouse sobre 59 voltas ao circuíto de máis de cinco quilómetros para unha distancia de carreira de 308 quilómetros. Foi gañada por Nigel Mansell para o equipo Williams - Renault, o inglés comezou desde a pole position, liderando todas as voltas e marcando a volta rápida da carreira. Riccardo Patrese terminou segundo no outro Williams, con Martin Brundle terceiro nun Benetton - Ford.

Despois de que Mansell gañase o seu Gran Premio de casa, os espectadores británicos invadiron a pista de carreiras para felicitar ao seu heroe. O auto de Mansell foi bloqueado pola multitude, o que lle impediu conducir de regreso aos boxes. Eventualmente Mansell foi devolto aos boxes polos comisarios de pista para asistir á cerimonia do podio. O triunfo foi o 28º da carreira de Mansell, converténdoo no exitoso piloto británico de Fórmula 1 ata ese momento en términos de vitorias (superando a Jackie Stewart, 27).

O futuro Campión do Mundo Damon Hill fixo a súa primeira aparición, co equipo Brabham. Outros dous futuros campións, Michael Schumacher e Mika Häkkinen, anotaron puntos.

Informe[editar | editar a fonte]

Práctica e cualificación[editar | editar a fonte]

Nigel Mansell dominou a cualificación, logrando a súa oitava pole position do ano en case dous segundos do seu compañeiro de equipo en Williams Riccardo Patrese con outros 0.8 segundos de volta a Ayrton Senna no McLaren en terceiro lugar. Xunto a Senna na segunda fila estaba Michael Schumacher no Benetton Formula, cos seus respectivos compañeiros Gerhard Berger e Martin Lutund na terceira fila. Johnny Herbert foi sétimo no seu Lotus, diante de Jean Alesi Ferrari, con Mika Häkkinen no outro Lotus e Érik Comas no Ligier completando os dez primeiros. Damon Hill clasificou por primeira vez, tomando a posición 26 e a última no seu Brabham.

Carreira[editar | editar a fonte]

Aínda que Patrese liderou na primeira curva, Mansell pronto pasou ao seu compañeiro de equipo e afastouse do resto, gañando finalmente por 39 segundos. Brundle fixo un rápido comezo para quedar terceiro, loitando contra o seu vello rival de Fórmula 3 Senna ata que o brasileiro sufriu unha falla na transmisión a sete voltas do final. Brundle eventualmente terminou nove segundos por detrás de Patrese e cinco por diante do seu compañeiro de equipo Schumacher, quen perdera tempo logo dunha colisión co Jordan de Stefano Modena cando intentaba pasalo. Berger terminou xusto detrás de Schumacher malia un problema no motor nas últimas voltas, mentres que Häkkinen levouse o último punto no sexto lugar. Hill terminou 16°, catro voltas detrás de Mansell, el e outros pilotos aínda circulaban cando os espectadores invadiron a pista para celebrar a vitoria de Mansell.

Post-carreira[editar | editar a fonte]

A vitoria, a sétima de Mansell na tempada, moveuno a 76 puntos no Campionato de Pilotos, Patrese con 40 e Schumacher con 29. No Campionato de Construtores, Williams tiña 116 puntos, con Benetton un distante segundo lugar con 42 e McLaren con 38.

Clasificación[editar | editar a fonte]

Cualificación[editar | editar a fonte]

Mika Häkkinen finished sixth in his Lotus 107.
Pos Piloto Construtor Q1 Q2 diferenza
1 5 Flag of the United Kingdom.svg Nigel Mansell Williams-Renault 1:18.965 Pole
2 6 Italia Riccardo Patrese Williams-Renault 1:20.884 +1.919
3 1 Flag of Brazil.svg Ayrton Senna McLaren-Honda 1:21.706 +2.741
4 19 Alemaña Michael Schumacher Benetton-Ford 1:22.066 +3.101
5 2 Austria Gerhard Berger McLaren-Honda 1:22.296 +3.331
6 20 Flag of the United Kingdom.svg Martin Brundle Benetton-Ford 1:23.489 +4.524
7 12 Flag of the United Kingdom.svg Johnny Herbert Lotus-Ford 1:23.605 +4.640
8 27 Francia Jean Alesi Ferrari 1:23.723 +4.758
9 11 Finlandia Mika Häkkinen Lotus-Ford 1:23.813 +4.848
10 26 Francia Érik Comas Ligier-Renault 1:23.957 +4.992
11 29 Francia Bertrand Gachot Larrousse-Lamborghini 1:24.065 +5.100
12 9 Italia Michele Alboreto Footwork-Mugen-Honda 1:24.198 +5.233
13 25 Bélxica Thierry Boutsen Ligier-Renault 1:24.545 +5.580
14 28 Italia Ivan Capelli Ferrari 1:24.558 +5.593
15 15 Italia Gabriele Tarquini Fondmetal-Ford 1:24.761 +5.796
16 30 Flag of Japan.svg Ukyo Katayama Larrousse-Lamborghini 1:24.851 +5.886
17 10 Flag of Japan.svg Aguri Suzuki Footwork- Mugen-Honda 1:24.924 +5.959
18 4 Italia Andrea de Cesaris Tyrrell-Ilmor 1:24.984 +6.019
19 21 Finlandia JJ Lehto Dallara-Ferrari 1:25.037 +6.072
20 3 Francia Olivier Grouillard Tyrrell-Ilmor 1:25.096 +6.131
21 16 Austria Karl Wendlinger March-Ilmor 1:25.123 +6.131
22 22 Italia Pierluigi Martini Dallara-Ferrari 1:25.221 +6.256
23 32 Italia Stefano Modena Jordan-Yamaha 1:25.362 +6.397
24 33 Flag of Brazil.svg Maurício Gugelmin Jordan-Yamaha 1:25.988 +7.023
25 24 Italia Gianni Morbidelli Minardi-Lamborghini 1:25.998 +7.033
26 8 Flag of the United Kingdom.svg Damon Hill Brabham-Judd 1:26.378 +7.413
NSC 23 Italia Alessandro Zanardi Minardi-Lamborghini 1:26.458 +7.493
NSC 17 Francia Paul Belmondo March-Ilmor 1:27.995 +9.030
NSC 14 Suíza Andrea Chiesa Fondmetal-Ford 1:28.452 +9.487
NSC 7 Bélxica Eric van de Poele Brabham-Judd 1:28.719 +9.754
NSCP 34 Flag of Brazil.svg Roberto Moreno Andrea Moda-Judd 1:30.592 +11.627
NSCP 35 Flag of the United Kingdom.svg Perry McCarthy Andrea Moda-Judd 1:46.719 +27.754

Carreira[editar | editar a fonte]

Fans invading the track at Copse Corner following Nigel Mansell's victory.
Pos Piloto Construtor Voltas Tempo/Retirada Grella Puntos
1 5 Flag of the United Kingdom.svg Nigel Mansell Williams-Renault 59 1:25:42.991 1 10
2 6 Italia Riccardo Patrese Williams-Renault 59 + 39.094 2 6
3 20 Flag of the United Kingdom.svg Martin Brundle Benetton-Ford 59 + 48.395 6 4
4 19 Alemaña Michael Schumacher Benetton-Ford 59 + 53.267 4 3
5 2 Austria Gerhard Berger McLaren-Honda 59 + 55.795 5 2
6 11 Finlandia Mika Häkkinen Lotus-Ford 59 + 1:20.138 9 1
7 9 Italia Michele Alboreto Footwork-Mugen-Honda 58 + 1 volta 12
8 26 Francia Érik Comas Ligier-Renault 58 + 1 volta 10
9 28 Italia Ivan Capelli Ferrari 58 + 1 volta 14
10 25 Bélxica Thierry Boutsen Ligier-Renault 57 + 2 voltas 13
11 3 Francia Olivier Grouillard Tyrrell-Ilmor 57 + 2 voltas 20
12 10 Flag of Japan.svg Aguri Suzuki Footwork-Mugen-Honda 57 + 2 voltas 17
13 21 Finlandia JJ Lehto Dallara-Ferrari 57 + 2 voltas 19
14 15 Italia Gabriele Tarquini Fondmetal-Ford 57 + 2 voltas 15
15 22 Italia Pierluigi Martini Dallara-Ferrari 56 + 3 voltas 22
16 8 Flag of the United Kingdom.svg Damon Hill Brabham-Judd 55 + 4 voltas 26
17 24 Italia Gianni Morbidelli Minardi-Lamborghini 53 Motor 25
Ret 1 Flag of Brazil.svg Ayrton Senna McLaren-Honda 52 Transmisión 3
Ret 4 Italia Andrea de Cesaris Tyrrell-Ilmor 46 Trompo 18
Ret 27 Francia Jean Alesi Ferrari 43 Mecánica 8
Ret 32 Italia Stefano Modena Jordan-Yamaha 43 Motor 23
Ret 33 Flag of Brazil.svg Maurício Gugelmin Jordan-Yamaha 37 Motor 24
Ret 29 Francia Bertrand Gachot Larrousse-Lamborghini 32 Roda 11
Ret 12 Flag of the United Kingdom.svg Johnny Herbert Lotus-Ford 31 Transmisión 7
Ret 16 Austria Karl Wendlinger March-Ilmor 27 Caixa de cambios 21
Ret 30 Flag of Japan.svg Ukyo Katayama Larrousse-Lamborghini 27 Transmisión 16
NSC 23 Italia Alessandro Zanardi Minardi-Lamborghini
NSC 17 Francia Paul Belmondo March-Ilmor
NSC 14 Suíza Andrea Chiesa Fondmetal-Ford
WD 7 Bélxica Eric van de Poele Brabham-Judd
NSCP 34 Flag of Brazil.svg Roberto Moreno Andrea Moda-Judd
NSCP 35 Flag of the United Kingdom.svg Perry McCarthy Andrea Moda-Judd
Fonte:[1]

Posicións logo da carreira[editar | editar a fonte]

  • Nota:Só están incluídos os cinco primeiros postos na clasificación.


Carreira anterior:
Gran Premio de Francia de 1992
Campionato Mundial de Fórmula 1 da FIA
Temporada 1992
Carreira seguinte:
Gran Premio de Alemaña de 1992
Carreira anterior:
Gran Premio do Reino Unido de 1991
Gran Premio do Reino Unido Carreira seguinte:
Gran Premio do Reino Unido de 1993

Notas[editar | editar a fonte]

  1. "1992 British Grand Prix". formula1.com. Arquivado dende o orixinal o 3 de novembro de 2014. Consultado o 23 de decembro de 2015. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]