Gran Premio de Francia de 1987

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á busca
Francia Gran Premio de Francia de 1987
Detalles da carreira
Carreira 6 de 16 no Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1987.
Trazado do Circuíto de Paul Ricard
Trazado do Circuíto de Paul Ricard
Data 5 de xullo de 1987
Nome oficial Grand Prix de l'A.C.F.
Localización Paul Ricard, Le Castellet, Francia
Percorrido Circuíto permanente
3´813 km. km
Distancia 80 voltas, 305´04 km
ClimaAsollado e cálido
Pole position
Piloto Flag of the United Kingdom.svg Nigel Mansell Williams-Honda
Tempo 1:06.454
Volta rápida
Piloto Flag of Brazil.svg Nelson Piquet Williams-Honda
Tempo 1:09.548 na volta 68
Podio
Primeiro Flag of the United Kingdom.svg Nigel Mansell Williams-Honda
Segundo Flag of Brazil.svg Nelson Piquet Williams-Honda
Terceiro Francia Alain Prost McLaren-TAG

O Gran Premio de Francia de fórmula 1 de 1987 celebrouse no Circuíto Paul Ricard en Francia o 5 de xullo de 1987. Foi a sexta proba da tempada de Fórmula Un de 1987, o 65º Gran Premio de Francia, ou o 73º Gran Prix de l'ACF e o undécimo que tivo lugar no circuíto de Paul Ricard, e o segundo, que se celebrou na versión curta do circuíto. A carreira disputouse sobre 80 voltas ao circuíto de 3´81 quilómetros para unha distancia total de carreira de 305 quilómetros.

A carreira foi gañada polo piloto británico Nigel Mansell pilotando un Williams FW11B. Foi a segunda vitoria de Mansell do ano e a súa segunda vitoria no Gran Premio de Francia. Mansell terminou sete segundos por diante do seu compañeiro de equipo o brasileiro e dúas veces campión do mundo Nelson Piquet. O vixente campión francés Alain Prost pilotando un McLaren MP4/3 terminou terceiro.

O piloto brasileiro de Lotus Ayrton Senna quedou no cuarto lugar e mantivo o liderado do campionato por un só punto sobre Prost e tres por diante de Piquet.

Resumo da carreira[editar | editar a fonte]

Cualificación[editar | editar a fonte]

Por primeira vez desde o Gran Premio de México de 1986, un coche sen motor Honda motor estaba na primeira fila, o McLaren - TAG de Alain Prost, que se cualificou segundo. A pole position logrouna de novo Nigel Mansell no seu Williams - Honda, mentres que a segunda fila foi ocupada por Ayrton Senna no Lotus Honda e Nelson Piquet no Williams. A natureza rápida do circuíto era claramente adecuada para os coches con turbo: o piloto sen turbo mellor situado foi Ivan Capelli no March 871 no 22º lugar, a uns seis segundos do líder e 50 km/h máis lento na recta Mistral que os Williams-Honda.

Mostrando os avances no desenvolvemento do motor, a aerodinámica e os pneumáticos, na súa volta da pole Mansell púxoo a 325 km/h na Mistral. Malia que a Mistral utilizada en 1987 era uns 800 metros máis curta que cando a Fórmula Un utilizou por última vez o circuíto completo de Paul Ricard en 1985, a pura aceleración e a velocidade dos Williams-Honda foi comparable ás velocidades máximas vistos no circuíto nos coches da tempada 1985.

Durante a cualificación o piloto de Arrows Derek Warwick deu unha visión da potencia do turbo do Honda RA167E V6 e a vantaxe de aceleración que Williams tiña na pista desde a primeira rolda de Brasil. Observou que nunha volta chegou á recta Mistral aproximadamente 50 metros por diante do Williams de Piquet. Malia a coñecida potencia do Megatron (anteriormente BMW) turbo, Warwick contou que no momento en que chegaron a Signes pouco máis dun quilómetro, a aceleración do Honda colocara a Piquet uns 100 metros por diante do Arrows A10.

Carreira[editar | editar a fonte]

No semáforo, Michele Alboreto adiantouse na saída, mentres que o seu compañeiro en Ferrari Gerhard Berger quedou parado. Nigel Mansell liderou e o seu compañeiro de equipo Nelson Piquet uníuselle na parte dianteira logo de pasar a Prost na recta Mistral. Eddie Cheever retirouse no seu Arrows A10 na primeira volta logo de abrir accidentalmente o extintor de incendios cando se dispoñía a axustar a presión do turbo. Andrea de Cesaris (Brabham BT56) e logo chocou con Stefan Johansson, o McLaren tivo que facer unha parada en boxes para cambiar o morro danado, os restos do seu coche causaron certa molestia a Mansell que se atopou con eles.

Mansell, Piquet e Prost estaban involucrados nunha batalla para lograr o liderado, separados por só dous segundos. Na volta 19, Piquet trompeou e Prost pasoulle para poñerse segundo. Mentres tanto, Senna aguantaba nunha meritoria cuarta posición. Na volta 30, Piquet entrou en boxes para poñer pneumáticos novos, seguido dúas voltas máis tarde por Senna. Mentres tanto, Thierry Boutsen (Benetton B187) retirouse cunha falla eléctrica. Tanto Mansell como Prost puxeron novos pneumáticos na volta 36, dándolle o liderado a Piquet. Mansell terminou a súa parada e acercouse rapidamente a Piquet, rompendo marcas de volta rápida. Na volta 46, na curva de Le Beausset, Piquet tivo un erro e Mansell pasouno polo interior para tomar un liderado que non perdería. Na volta 65 Piquet fixo unha segunda parada que saíu mal porque o motor parouse, e atrasoulle outros oito segundos adicionais. Logo de saír dos pits, atrapou e pasou a Prost (que tiña un problema eléctrico) na volta 67.

Piquet estaba uns 20 segundos por detrás de Mansell, pero nas últimas voltas gañaba dous segundos por volta. A falta de sete voltas para o final, a brecha reduciuse a tan só 13 segundos, pero Mansell dependía de se mesmo e gañou por 7,7 segundos. Johansson combatera con valor ata o sexto lugar logo de dúas paradas en boxes para reparar danos no seu McLaren, pero retirouse a cinco voltas da bandeira a cadros.

Na súa carreira de casa, Prost acadou un lugar no podio final a 48 segundos por detrás de Piquet. Senna terminou cuarto por diante de Teo Fabi no Benetton B187 que foi quinto. Philippe Streiff fixo unha carreira excelente para lograr o seu primeiro punto no Campionato Mundial e a vitoria para o trofeo Jim Clark no seu Tyrrell - Ford.

Clasificación[editar | editar a fonte]

Os números entre parénteses refírense ás posicións dos participantes con motores normalmente aspirados que competían polo Jim Clark Trophy.

Pos Piloto Construtor Voltas Tempo/Retirada Grella Puntos
1 5 Flag of the United Kingdom.svg Nigel Mansell Williams-Honda 80 1:37:03.839 1 9
2 6 Flag of Brazil.svg Nelson Piquet Williams-Honda 80 + 7.711 4 6
3 1 Francia Alain Prost McLaren-TAG 80 + 55.255 2 4
4 12 Flag of Brazil.svg Ayrton Senna Lotus-Honda 79 + 1 volta 3 3
5 19 Italia Teo Fabi Benetton-Ford 77 + 3 voltas 7 2
6 (1) 4 Francia Philippe Streiff Tyrrell-Ford 76 + 4 voltas 25 1
7 (2) 3 Flag of the United Kingdom.svg Jonathan Palmer Tyrrell-Ford 76 + 4 voltas 24
8 2 Flag of Sweden.svg Stefan Johansson McLaren-TAG 74 + 6 voltas 9
9 (3) 14 Francia Pascal Fabre AGS-Ford 74 + 6 voltas 26
Ret 28 Austria Gerhard Berger Ferrari 71 Suspensión 6
NC 11 Flag of Japan.svg Satoru Nakajima Lotus-Honda 71 Non Clasificado 16
Ret 27 Italia Michele Alboreto Ferrari 64 Motor 8
Ret 17 Flag of the United Kingdom.svg Derek Warwick Arrows-Megatron 62 Turbo 10
Ret 30 Francia Philippe Alliot Lola-Ford 57 Caixa de cambios 23
Ret 16 Italia Ivan Capelli March-Ford 52 Motor 22
Ret 23 España Adrián Campos Minardi-Motori Moderni 52 Turbo 21
Ret 25 Francia René Arnoux Ligier-Megatron 33 Escape 13
Ret 20 Bélxica Thierry Boutsen Benetton-Ford 31 Motor 5
Ret 10 Alemaña Christian Danner Zakspeed 26 Temperatura 19
Ret 26 Italia Piercarlo Ghinzani Ligier-Megatron 24 Motor 17
Ret 24 Italia Alessandro Nannini Minardi-Motori Moderni 23 Turbo 15
Ret 7 Italia Riccardo Patrese Brabham-BMW 19 Diferencial 12
Ret 9 Flag of the United Kingdom.svg Martin Brundle Zakspeed 18 Roda 18
Ret 21 Italia Alex Caffi Osella-Alfa Romeo 11 Motor 20
Ret 8 Italia Andrea de Cesaris Brabham-BMW 2 Turbo 11
Ret 18 Flag of the United States.svg Eddie Cheever Arrows-Megatron 0 Eléctrico 14
Fonte:[1]

Posicións logo da carreira[editar | editar a fonte]

  • Nota: Só están incluídos os cinco primeiros postos nos catro grupos de clasificación.


Carreira anterior:
Gran Premio de Detroit de 1987
Campionato Mundial de Fórmula 1 da FIA
Temporada 1987
Carreira seguinte:
Gran Premio do Reino Unido de 1987
Carreira anterior:
Gran Premio de Francia de 1986
Gran Premio de Francia Carreira seguinte:
Gran Premio de Francia de 1988

Notas[editar | editar a fonte]

  1. "1987 French Grand Prix". formula1.com. Arquivado dende o orixinal o 3 de novembro de 2014. Consultado o 23 de decembro de 2015. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]