Gran Premio de Detroit de 1987

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Flag of the United States.svg Gran Premio de Estados Unidos de 1987
Detalles da carreira
Carreira 5 de 16 no Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1987.
Trazado do circuíto de Detroit.
Trazado do circuíto de Detroit.
Data 21 de xuño de 1987
Nome oficial VI Gran Premio de Detroit
Localización Circuíto urbano de Detroit
Detroit, Michigan
Percorrido Circuíto urbano
4´023 km
Distancia 63 voltas, 253´449 km
Clima Despexado e logo chuvia
Pole position
Piloto Flag of the United Kingdom.svg Nigel Mansell Williams-Honda
Tempo 1:39.264
Volta rápida
Piloto Flag of Brazil.svg Ayrton Senna Lotus-Honda
Tempo 1:40.464 na volta 39
Podio
Primeiro Flag of Brazil.svg Ayrton Senna Lotus-Honda
Segundo Flag of Brazil.svg Nelson Piquet Williams-Honda
Terceiro Francia Alain Prost McLaren-TAG

O Gran Premio de Detroit de 1987 foi unha carreira de Fórmula Un celebrada o 21 de xuño de 1987 en Detroit, Michigan. Foi a quinta carreira da tempada de Fórmula Un de 1987 e o sexto Gran Premio de Detroit. A carreira disputouse sobre 63 voltas ao circuíto de catro quilómetros para unha distancia total da carreira de 253 quilómetros.

A carreira foi gañada por Ayrton Senna no Lotus 99T con suspensión activa controlada por ordenador. Foi a segunda vitoria seguida de Senna logo da súa vitoria en Mónaco. O Lotus rodou no circuíto urbano cheo de fochancas moito mellor que a competencia, permitindo a Senna coidar os seus pneumáticos e lograr a vitoria 33 segundos por diante do Williams FW11B de Nelson Piquet co actual campión do mundo Alain Prost terminando terceiro no seu McLaren MP4 / 3.

O pole Nigel Mansell, o único piloto en facer a volta dos 4.023 km circuíto de Detroit en menos de 1:40 durante a cualificación, liderou a carreira ata a súa parada para cambiar os pneumáticos, pero pouco despois comezou a perder posicións debido a unha cambra na perna dereita polo que apenas podía pisar o pedal do freo. Máis tarde dixo que case se retirou debido á dor, pero logrou terminar en quinto lugar, cunha volta menos que Senna.

Prost tratou de convencer a McLaren a través da radio que os seus pneumáticos estaban ben e que non necesitaba deterse, pero finalmente acatou ás ordes e entrou en boxes para poñer pneumáticos novos. Foi alí onde os técnicos de Goodyear descubriron que o diagnóstico de Prost era correcto e que non tiña necesidade de parar, aínda que isto non alterou a chamada a Piquet para deterse, xa que Prost tiña fama de ser máis coidadoso cos seus pneumáticos que a maioría.

As vitorias consecutivas de Senna déronlle unha vantaxe de dous puntos no campionato sobre Prost, pero foi momentánea. Senna non ía gañar de novo este ano. Tamén sería a última vitoria na longa historia de Team Lotus, que logrou a súa primeira vitoria no Gran Premio dos Estados Unidos de 1961. A seguinte ocasión na que un coche co nome de Lotus gañaría un Gran Premio foi o Gran Premio de Abu Dabi de 2012, gañado por Kimi Räikkönen pilotando para o equipo Lotus F1.

Resumo[editar | editar a fonte]

Clasificación[editar | editar a fonte]

Ayrton Senna repetiu a súa vitoria en Detroit de 1986 e gañou a súa segunda carreira de 1987 seguida, as primeiras vitorias para un coche con suspensión activa. A vitoria en Mónaco tres semanas antes demostrou que o novo sistema de Lotus funcionaba, e no circuíto de Detroit cheo de fochancas, a vantaxe aínda foi maior. O desgaste dos pneumáticos permitiu a Senna correr toda a carreira sen parar, e chegou a meta máis de medio minuto por diante do Williams FW11B do eventual Campión de pilotos Nelson Piquet.

Normalmente, a carreira de Detroit era inmediatamente precedida ou seguida polo Gran Premio do Canadá. Pero en 1987, a FISA esixira melloras ao circuíto de Montreal, incluíndo novos boxes. Cando se determinou que estes cambios non se puideran completar a tempo, a carreira foi cancelada, e non houbo ningunha carreira en Canadá por segunda vez desde 1967.

O venres, o Williams de Nigel Mansell foi o máis rápido nas dúas sesións de cualificación, por diante dos Lotus de Senna e de Piquet no segundo Williams. Choveu a noite do venres, pero a pista estaba seca para a sesión da tarde do sábado. Na sesión final, Senna tomou brevemente o primeiro lugar, pero Mansell recuperouno de novo e terminou máis dun segundo máis rápido para lograr a súa cuarta pole nas cinco primeiras carreiras da tempada. O americano Eddie Cheever foi sexto para Arrows, xusto detrás de Alain Prost no McLaren MP4/3.

Carreira[editar | editar a fonte]

Choveu outra vez na noite do sábado e o domingo pola mañá, pero, logo dun chuvioso quecemento na mañá da carreira, a saída foi en seco. Os tres primeiros saíron da grella en orde, mentres que Cheever saltou ao cuarto e Teo Fabi foi do oitavo ao quinto lugar no Benetton B187, seguido de Michele Alboreto (Ferrari F1 / 87), Prost, Thierry Boutsen (Benetton B187) e Stefan Johansson (McLaren MP4/3). Na terceira volta, Piquet saíuse nunha curva e colleu residuos que provocáronlle unha pequena picada. Cheever e Fabi pasaron a Piquet antes de que verase obrigado a entrar en boxes. Tres voltas máis tarde, logo de repetidos intentos de pasar a Cheever, Fabi tocou co seu alerón dianteiro no pneumático traseiro de Cheever, perforando e rompendo o morro do seu Benetton B187. Fabi volveu a boxes, pilotando sen morro, pero retirouse. Fabi confirmou que o único problema era que faltaba un á. Cheever chegou aos pits no mesmo momento, perdendo unha volta e volvendo na 19ª posición.

Na décima volta, Mansell estaba cinco segundos por diante de Senna, con Alboreto outros 23 segundos atrás no terceiro. De súpeto, Senna sentiu que o seu pedal de freo ir suave ao entrar nunha curva e evitou chocar contra o muro. Decidiu perder posicións e permitir que os freos arrefriaran, perdendo tres segundos por volta dos seus tempos. Preocupado principalmente por manterse diante de Alboreto, Senna tivo un respiro cando a caixa de cambios do Ferrari F1/do 87 rompeu na volta 25, entregando o terceiro lugar para Prost. Na seguinte volta, Senna comezou a perseguir a Mansell.

Na volta 26, a vantaxe de Mansell era de 18,8 segundos sobre Senna, pero empezaba a experimentar cambras na perna dereita. Fixo unha parada de pneumáticos na volta 34, tardou 18 segundos cando a porca da roda traseira dereita negouse a asentar correctamente. O uso dos freos moito máis tempo do normal fixo que as cambras do inglés foran a peor. Prost, agora en segundo lugar, loitaba con problemas nos freos e na caixa de cambios cando se detivo para cambiar pneumáticos.

Senna fixo a volta rápida da carreira na volta 39 en 1:40.464, máis rápido que o seu tempo de cualificación. Ao darse conta de que era máis rápido cos seus pneumáticos vellos que os demais cos novos, decidiu terminar a carreira sen deterse a cambiar pneumáticos. Os mecánicos de Lotus saíron no pit lane durante un tempo coma se prepararanse para unha parada, pero era evidente que o brasileiro, de feito, non entraría. Nese momento, tiña case un minuto de vantaxe.

Mansell, nese momento, esgotouse, a súa cabeza rebotaba de lado a lado na cabina. Logo da carreira dixo que cada vez que pasaba polos boxes, pensaba en parar. Na volta 53, Piquet e Prost adiantárono, e na volta 56, tamén Gerhard Berger. A súa perseveranza deulle dous puntos no quinto lugar, cunha volta perdida, mentres que Cheever logrou o punto final.

Senna relaxouse cara ao final, e con tres voltas para o final os ceos ameazaban choiva. Nunca chegou a ser un problema, xa que a choiva comezou a caer logo da chegada, Senna cruzou a meta trinta e tres segundos por diante. Foi a sexta vitoria da súa carreira, pero a súa última no ano 1987 e a última para o equipo Lotus, que finalmente pechou en 1994. Senna dixo que os seus pneumáticos duraran toda a carreira por dúas razóns: as voltas que que fixo máis lentas para arrefriar os freos, e o correcto funcionamento da suspensión activa.

Clasificación[editar | editar a fonte]

Pos Piloto Construtor Tempo
1 5 Flag of the United Kingdom.svg Nigel Mansell Williams-Honda 1:39.264
2 12 Flag of Brazil.svg Ayrton Senna Lotus-Honda 1:40.607
3 6 Flag of Brazil.svg Nelson Piquet Williams-Honda 1:40.942
4 20 Bélxica Thierry Boutsen Benetton-Ford 1:42.050
5 1 Francia Alain Prost McLaren-TAG 1:42.357
6 18 Flag of the United States.svg Eddie Cheever Arrows-Megatron 1:42.361
7 27 Italia Michele Alboreto Ferrari 1:42.684
8 19 Italia Teo Fabi Benetton-Ford 1:42.918
9 7 Italia Riccardo Patrese Brabham-BMW 1:43.479
10 17 Flag of the United Kingdom.svg Derek Warwick Arrows-Megatron 1.42.541
11 2 Flag of Sweden.svg Stefan Johansson McLaren-TAG 1:43.797
12 28 Austria Gerhard Berger Ferrari 1:43.816
13 3 Flag of the United Kingdom.svg Jonathan Palmer Tyrrell-Ford 1:44.350
14 4 Francia Philippe Streiff Tyrrell-Ford 1:45.037
15 9 Flag of the United Kingdom.svg Martin Brundle Zakspeed 1:45.291
16 10 Alemaña Christian Danner Zakspeed 1:45.740
17 8 Italia Andrea de Cesaris Brabham-BMW 1:46.046
18 24 Italia Alessandro Nannini Minardi-Motori Moderni 1:46.083
19 21 Italia Alex Caffi Osella-Alfa Romeo 1:46.124
20 30 Francia Philippe Alliot Lola-Ford 1:46.194
21 25 Francia René Arnoux Ligier-Megatron 1:46.211
22 16 Italia Ivan Capelli March-Ford 1:46.269
23 26 Italia Piercarlo Ghinzani Ligier-Megatron 1:47.471
24 11 Flag of Japan.svg Satoru Nakajima Lotus-Honda 1:48.801
25 23 España Adrián Campos Minardi-Motori Moderni 1:50.495
26 14 Francia Pascal Fabre AGS-Ford 1:53.644

Clasificación[editar | editar a fonte]

Pos Piloto Construtor Voltas Tempo/Retirada Grella Puntos
1 12 Flag of Brazil.svg Ayrton Senna Lotus-Honda 63 1:50:16.358 2 9
2 6 Flag of Brazil.svg Nelson Piquet Williams-Honda 63 + 33.819 3 6
3 1 Francia Alain Prost McLaren-TAG 63 + 45.327 5 4
4 28 Austria Gerhard Berger Ferrari 63 + 1:02.601 12 3
5 5 Flag of the United Kingdom.svg Nigel Mansell Williams-Honda 62 + 1 volta 1 2
6 18 Flag of the United States.svg Eddie Cheever Arrows-Megatron 60 + 3 voltas 6 1
7 2 Flag of Sweden.svg Stefan Johansson McLaren-TAG 60 + 3 voltas 11
8 10 Alemaña Christian Danner Zakspeed 60 + 3 voltas 16
9 7 Italia Riccardo Patrese Brabham-BMW 60 + 3 voltas 9
10 25 Francia René Arnoux Ligier-Megatron 60 + 3 voltas 21
11 (1) 3 Flag of the United Kingdom.svg Jonathan Palmer Tyrrell-Ford 60 + 3 voltas 13
12 (2) 14 Francia Pascal Fabre AGS-Ford 58 + 5 voltas 26
Ret 20 Bélxica Thierry Boutsen Benetton-Ford 52 Freos 4
Ret 26 Italia Piercarlo Ghinzani Ligier-Megatron 51 Embrague 23
Ret 4 Francia Philippe Streiff Tyrrell-Ford 44 Roda 14
Ret 30 Francia Philippe Alliot Lola-Ford 38 Accidente 20
Ret 27 Italia Michele Alboreto Ferrari 25 Caixa de cambios 7
Ret 24 Italia Alessandro Nannini Minardi-Motori Moderni 22 Caixa de cambios 18
Ret 9 Flag of the United Kingdom.svg Martin Brundle Zakspeed 16 Turbo 15
Ret 17 Flag of the United Kingdom.svg Derek Warwick Arrows-Megatron 12 Accidente 10
Ret 16 Italia Ivan Capelli March-Ford 9 Eléctrico 22
Ret 19 Italia Teo Fabi Benetton-Ford 6 Accidente 8
Ret 21 Italia Alex Caffi Osella-Alfa Romeo 3 Transmisión 19
Ret 8 Italia Andrea de Cesaris Brabham-BMW 2 Caixa de cambios 17
Ret 23 España Adrián Campos Minardi-Motori Moderni 1 Accidente 25
Ret 11 Flag of Japan.svg Satoru Nakajima Lotus-Honda 0 Colisión 24
Fonte:[1]

Posicións logo da carreira[editar | editar a fonte]

  • Nota: Só están incluídos os cinco primeiros postos da clasificación.


Carreira anterior:
Gran Premio de Mónaco de 1987
Campionato Mundial de Fórmula 1 da FIA
Temporada 1987
Carreira seguinte:
Gran Premio de Francia de 1987
Carreira anterior:
Gran Premio de Detroit de 1986
Gran Premio de Detroit Carreira seguinte:
Gran Premio de Detroit de 1988

Notas[editar | editar a fonte]

  1. "1987 United States Grand Prix". formula1.com. Arquivado dende o orixinal o 3 November 2014. Consultado o 23 December 2015. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Rob Walker (1987). "6th Detroit Grand Prix: Taking An Active Role". Road & Track, 131-134.