José Ángel Valente

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
José Ángel Valente
Medalla Castelao Galiza Spain.png
Jose Angel Valente.jpg
Datos persoais
Nacemento 25 de abril de 1929
Lugar Ourense, Galicia Galicia
Falecemento 18 de xullo de 2000 (71 anos)
Lugar Xenebra, Suíza Suíza
Actividade
Lingua lingua galega, lingua castelá
Xéneros poesía, ensaio, crítico, tradutor
Profesión mestre
Premios Premio Príncipe de Asturias. Premio Nacional de Poesía. Premio Raiña Sofía de Poesía Iberoamericana.

José Ángel Valente, nado en Ourense o 25 de abril do 1929 e finado en Xenebra (Suíza) o 18 de xullo do 2000, foi un poeta e ensaísta galego. A inmensa maioría da súa obra poética escribiuna en castelán, estando a súa produción en lingua galega restrinxida a dous libros: Sete cántigas de alén (1981) e Cántigas de alén (1989). Recibiu o Premio Príncipe de Asturias das Letras (1988) e o Premio Nacional de Poesía de España (1993 e, a título póstumo, no 2001).

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Tras pasar a infancia e a adolescencia na cidade das Burgas iniciou a carreira de Dereito na Universidade de Santiago de Compostela, licenciándose posteriormente en Filoloxía Románica pola Universidade Complutense de Madrid. Deu clases na Universidade de Oxford e traballou logo como tradutor en diversos organismos internacionais, tanto en Xenebra coma en París. Na década de 1980 instalouse en Almería e continuou exercendo de docente como profesor visitante en centros universitarios estranxeiros. Ao final da súa vida alternou a súa residencia almeriense coa helvética.

Como poeta[editar | editar a fonte]

A súa carreira lírica empeza como integrante da Xeración dos 50 ou Xeración do medio século. Na década dos 60 a súa poesía evoluciona a unha corrente denominada Poesía do silencio. Trátase dunha corrente profundamente mística que incorpora tradicións culturais e filosóficas de diversas procedencias, o que dá lugar a textos cada vez máis complexos.

Partindo sempre de realidades inmediatas ou experiencias interiores, consegue unha fondura existencial a través do místico, do elevado, mais sen caer en dogmas relixiosos nin asumindo explicitamente a existencia de ningunha deidade. O traballo da palabra ata deixala ateigada de suxestións, de posibilidades comunicativas, é outra das características da poesía de Valente.

Obra en castelán[editar | editar a fonte]

Poesía[editar | editar a fonte]

  • A modo de esperanza (1955). Premio Adonais.
  • Poemas a Lázaro (1960). Premio da Crítica de Cataluña.
  • Sobre el lugar del canto (1963).
  • La memoria y los signos (1966).
  • Siete representaciones (1967).
  • Breve son (1968).
  • El inocente (1970).
  • Presentación y memorial para un monumento (1970).
  • Punto cero (1972).
  • Material memoria (1979).
  • Estancias (1980).
  • Tres lecciones de tinieblas (1980). Premio da Crítica de España.
  • Mandorla (1982).
  • Nueve enunciaciones (1982).
  • Tránsito (1982).
  • El fulgor (1984).
  • Nueve poemas (1986).
  • Al dios del lugar (1989).
  • Treinta y siete fragmentos (1989).
  • No amanece el cantor (1992, Tusquets).
  • Fragmentos de un libro futuro (2000).

Ensaio[editar | editar a fonte]

  • Las palabras de la tribu (1971, Siglo XXI).
  • La piedra y el centro (1991, Tusquets).

Obra en galego[editar | editar a fonte]

Poesía[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Lázaro, F. e Tusón, V. (1982) Literatura española. Ed. Anaya

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]