Claudio Rodríguez Fer

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á busca
Claudio Rodríguez Fer
Claudio Rodríguez Fer.jpg
Nacemento 6 de abril de 1956 (62 anos)
Lugar Lugo, Galicia Galicia
Nacionalidade España
Ocupación poeta, dramaturgo, ensaísta, catedrático de universidade, escritor e crítico literario
Cónxuxe Carmen Blanco [1]
Fillos unha
Xéneros Narrativa, poesía, teatro, ensaio e guión
Premios honorary doctor of the University Rennes 2 e Premio da Crítica Española
editar datos en Wikidata ]

Claudio Rodríguez Fernández, coñecido como Claudio Rodríguez Fer, nado en Lugo o 6 de abril de 1956, é un escritor galego que cultiva a poesía, a narrativa, o teatro, o estudo, o ensaio e o guión para audiovisuais.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Deuse a coñecer cos pioneiros poemarios eróticos, enmarcados na natureza e nas cidades de Galicia, Poemas de amor sen morte (1979), Tigres de ternura (1981), Historia da lúa (1984), A boca violeta (1987) e Cebra (1988), libros reunidos en Vulva (1990) e antologados en A muller núa (1992), catro deles ilustrados por Carmen Blanco. A eles seguiron outros máis nómades, a miúdo escritos fóra de Galicia, mais igualmente caracterizados por un vitalismo erótico radicalmente libertario e pola súa conexión co concepto surrealista do amour fou, así como por ser ilustrados por Sara Lamas: Extrema Europa (1996), A unha muller descoñecida (1997), Viaxes a ti (2006) e Unha tempada no paraíso (2010), este cunha ampla introdución de Olga Novo.

A súa temperá conexión co cine orixinou Cinepoemas (1983, ampliado en 2016 con edición gráfica de Cristina Fiaño), e a súa paixón pola música motivou A muller sinfonía (Cancioneiro vital) (2018). Tamén realizou e publicou mostras de poesía visual, como Criptografías (2018, con prefacio de Antonio Gamoneda, labor reunido na exposición antolóxica na Fundación Granell Corpoética (2018), cuxo catálogo se publicou con textos de Lily Litvak, Olga Novo, Manuel Fernández Rodríguez e Antonio Gamoneda e deseño de Cristina Fiaño. Co multiartista Eugenio Granell realizou o libro de artista Rastros de vida e poesía (2000).

Lugo blues (1987), con fotos de Eduardo Ochoa, A loita continúa (2004) e Ámote vermella (2009), con gravados de Sara Lamas, compoñen a súa triloxía poética sobre, respectivamente, a memoria histórica da súa cidade natal, de Galicia e da muller libre e represaliada.

Reuniu toda a súa obra poética verbal (os seus doce primeiros libros) en Amores e clamores (2011), obra subdividida en "Ciclo Vulva", "Triloxía da memoria" e "Ciclo nómade", e toda a súa obra narrativa en Contos e descontos (2011), incluíndo os inéditos "Prometeo adolescente" e "O neno que non quería ir á guerra", así como os xa publicados Meta-relatos (1988), con fotos de Eduardo Ochoa, e Os paraísos eróticos (2010), con debuxos de Sara Lamas.

Foi catedrático de ensinanza media en Galicia e profesor das Universidades da Cidade de Nova York, de París Este Marne-La Vallèe, da Alta Bretaña en Rennes, da Bretaña Sur en Lorient e de Santiago de Compostela, onde é director da Cátedra Valente de Poesía e Estética e da revista de investigación Moenia. Coordina con Carmen Blanco Unión Libre, Cadernos de vida e culturas,[2] e promoveu a Asociación para a Dignificación das Vítimas do Fascismo.

Así mesmo, dirixiu diversos congresos e encontros e participou en decenas de actas, enciclopedias e revistas europeas e americanas, tendo intervido publicamente en espazos culturais e universitarios de Europa, América e África. Entre outros recoñecementos, no campo da poesía, recibiu o Premio da Crítica Española por Tigres de ternura (1981) e o Día da Poesía Galega 2016 do Patronato da Cultura Galega de Montevideo (Uruguai); no campo da investigación, por dúas veces o Premio Antón Losada Diéguez, concretamente por Poesía galega e por A literatura galega durante a guerra civil; no campo académico, o Premio Extraordinario de Doutoramento da Universidade de Santiago de Compostela e o Doutoramento Honoris Causa da Universidade da Alta Bretaña en Rennes,[3] e, no campo cívico, a Presidencia de Honra da Asociación Memoria do Exilio dos Republicanos Españois en Brest e o Premio Galiza Mártir da Fundación Alexandre Bóveda.

Foi traducido a numerosos idiomas en antoloxías e revistas de linguas románicas, xermánicas, eslavas e orientais, así como en edicións exentas, como, en castelán, Icebergs (Micropoemas reunidos) (2015) e Anarquista o nada (Poemas de la memoria libertaria) (2016); en inglés, Tender Tigers (2012), Rosalía’s Revolution in New York (2014) e Deathless Loves (2015); en francés Voyages à toi (2008), La pièce bretonne (2014), Les amours profonds (2016) e Dialogues impossibles (2018); en italiano, L'ansia di avere le ali (2015); en grego, Πύλες απειράριθμες (2017); en bretón, Muioc'h kalz eget mil bloaz (2000); en romanés, Dincolo de pădure (2018), etc. O seu poema "A cabeleira", sucesivamente reeditado en edicións políglotas, foi traducido a máis de sesenta linguas en A cabeleira multilingüe (2017), mais tamén existe edición políglota do seu poema Pai meu (Amén, camarada) (2017). O mesmo poeta introduciu e traduciu 'Musgo / Moss, de Emily Dickinson (2015).

Foi obxecto de tres libros: Por un vocabulario galego do sexo. A terminoloxía erótica de Claudio Rodríguez Fer (1996) e O lume vital de Claudio Rodríguez Fer (1999 e ampliado 2008), de Olga Novo, quen tamén o analizou na introdución de Unha tempada no paraíso, e Os mundos de Claudio Rodríguez Fer (1998) de Natalia Regueiro.

Obra[editar | editar a fonte]

Poesía[editar | editar a fonte]

Narrativa[editar | editar a fonte]

  • Meta-relatos (1988, Xerais)
  • A muller loba (1993, Contos do Castromil)
  • Belas e bestas (2002 BVG da UdC)
  • A bela mestra (2005, Tórculo)
  • O muiñeiro misterioso (2005, Tórculo)
  • Os paraísos eróticos (2010, Meubook)
  • Contos e descontos (Narrativa completa) (2011, Toxosoutos)

Estudo e ensaio[editar | editar a fonte]

  • A Galicia misteriosa de Ánxel Fole (1981, Ediciós do Castro)
  • Antonio Machado e Galicia (1989, Ediciós do Castro)
  • Poesía galega (1989, Xerais)
  • Arte literaria (1991, Xerais)
  • José Ángel Valente (1992, Taurus, Madrid)
  • A literatura galega durante a guerra civil (1994, Xerais)
  • Material Valente (1994)
  • Acometida atlántica. Por un comparatismo integral (1996, Ediciós do Castro)
  • Ánxel Fole. Unha fotobiografía (1997, Xerais)
  • Ánxel Fole. Vida e obra (1997, Xerais)
  • Guía de investigación literaria (1998, Júcar, Gíjón)
  • Borges dende o labirinto galego (2008, Xunta de Galicia)
  • Valente: el fulgor y las tinieblas (2008, Axac, Lugo)
  • Meus amores celtas (2010, Edicións do Castro)
  • Valente vital (Galicia, Madrid, Oxford) (2012, Cátedra Valente, Universidade de Santiago de Compostela)
  • Borges y todo (Escepticismo y otros laberintos) (2013) Del Centro Editores
  • Valente vital (Ginebra, Saboya, París) (2014, Cátedra Valente, Universidade de Santiago de Compostela)
  • Valente vital (Magreb, Israel, Almería) (2017, Cátedra Valente, Universidade de Santiago de Compostela)

Edición e introdución[editar | editar a fonte]

Obras colectivas[editar | editar a fonte]

Premios e recoñecementos[editar | editar a fonte]

Notas[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]