Xoán Rof Carballo

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Xoán Rof Carballo
Medalla Castelao Galiza Spain.png
Juan Rof Carballo.jpg
Retrato de Xoán Rof por Josep Pla-Narbona.
Datos persoais
Nacemento 11 de xuño de 1905
Lugar Lugo
Falecemento 12 de outubro de 1994
Lugar Madrid
Actividade
Lingua Galego
Xéneros Ensaio

Xoán Rof Carballo, nado en Lugo o 10 de xuño de 1905 e finado en Madrid o 11 de outubro de 1994, foi un médico galego e un dos principais ensaístas da editorial Galaxia durante as décadas de 1950 e 1960, participando nalgunhas publicacións conxuntas realizadas por Galaxia como 7 ensayos sobre Rosalía.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Fillo do veterinario Juan Rof Codina, mudouse coa súa familia á Coruña xa de novo. Licenciado en Medicina, cursou estudos en Compostela, Barcelona e Madrid. En 1932 prosegue a súa formación en Viena, e tras uns estudios en Colonia regresa a Madrid en 1933 para doutorarse xunto a Carlos Jiménez Díaz. O Alzamento Nacional de 1936 sorprendeuno en Berlín, e non regresou a España ata o final da contenda, traballando nese período en Viena, Copenhague e París. Traballa con Jiménez Díaz ata 1948. En 1949 publica Patología Psicosomática, e a partir de 1950 comeza a colaborar con Gregorio Marañón, que o definiu como un "francotirador do espírito".

Pensamento[editar | editar a fonte]

O seu maior legado consiste nunha nova concepción das relacións entre médico e paciente, achegando novos métodos -máis próximos á psicoloxía que á medicina en si- no trato ós enfermos, o que o levou a ser considerado non exactamente como un doutor, senón como un "curador", como o definía Domingo García-Sabell. A súa obra é obxecto de diversos estudos.

Obras[editar | editar a fonte]

Entre os seus ensaios destacan títulos como Entre el silencio y la palabra (1957), Violencia y ternura (1967), Signos en el horizonte (1972) ou Los duendes del Prado (1990).

En 1957 publicou Mito e realidade da Terra Nai. Tamén colaborou activamente na revista Grial, onde publicou numerosos artigos.

Recoñecementos[editar | editar a fonte]

Malia o respecto que lle mostraban os seus contemporáneos intelectuais -como Ortega y Gasset, que cualificou a súa obra de "volumen catedralicio"[Cómpre referencia]-, tan só nos últimos anos da súa vida comezou a recibir recoñecemento, ó ser nomeado membro da Real Academia de Medicina e da Real Academia Española.

Notas[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]