Misticismo

Misticismo
Instancia de modo de vida  Subclase de fe sistema de crenzas non racionais  Composto por Abordagens acadêmicas do misticismo (pt)  Aspecto de relixión  Parcialmente coincidente con misticismo
Implicados  Practicado por místico
Códigos e identificadores Freebase /m/0972s MeSH D009228 OpenAlex C169081014
Fontes e ligazóns  Descrito pola fonte Enciclopedia de Otto "Mysticismus, Mystický, Mystika" Encyclopædia Britannica "1911 Encyclopædia Britannica/Mysticism (en) " Grande Enciclopedia Soviética (1926 - 1947) "Q111972608 " The Nuttall Encyclopædia Meyers Konversations-Lexikon, 4ª edición (1885–1890) "Q126040700 "
Wikidata C:Commons

O misticismo é un estado de unión inefable co sagrado ou a divindade que adoita traducirse nunha experiencia de éxtase. Adquire diversas significacións consonte a filosofía ou a relixión de quen o experimenta. Denomínase así tamén a doutrina ou conxunto de doutrinas que estudan e promoven a experiencia mística.

Tipos e características

No budismo a experiencia mística pódese identificar co nirvana no que o ego se disolve no nada tras acadar a iluminación mediante unha esforzada disciplina física e espiritual. Isto ten precedentes que perduran no hinduísmo onde a personalidade se esvae no gran océano divino fundíndose o atman co Brahma.

No xudaísmo a principal corrente mística denomínase Cábala. O fillo de Isaac, Xacob cambiou o seu nome polo de Israel (forte con Deus, e o que loita contra Deus) tras unha experiencia mística de loita coa divindade. Aquí a experiencia non supón a dilución da personalidade senón a súa purificación e reafirmación individual e colectiva. A experiencia de Moisés coa silveira ardente tradúcese nun mandato de liberación da escravitude de Exipto. O canto erótico do Cantar dos Cantares, sen perder o seu contido de sexualidade carnal, ten unha lectura mística que completa o seu sentido onde Deus é o amado e Israel a amada. Este cántico será a referencia simbólica e literaria do misticismo cristián.

Filósofos neoplatónicos como Plotino describen unha experiencia de fusión co Un que pode ser cualificada de mística.

No cristianismo, a experiencia non é de fusión nin de esvaemento senón de comuñón. Nas Igrexas Siríacas Católica e Ortodoxa seguen moi vivas a nivel litúrxico as experiencias místicas que se trasladaron aos cantos de Efrén o Sirio. Na Igrexa Ortodoxa Copta a vida ascética de Antón Abade segue a ser exemplo a imitar. Na Igrexa Apostólica Armenia os poemas místicos de Narek son un dos cumes literarios da lingua armenia. Na Igrexa Ortodoxa a espiritualidade pneumatolóxica recolle a tradición de Pais da Igrexa como Gregorio de Nisa e pervive a través do pensamento de Gregorio Palamas e as súas vivencias sobre as energeias divinas propias do hesicasmo.

Na Igrexa Católica teñen particular importancia os escritos e predicacións de Bernaldo de Claraval e Hildegarda de Bingen na Idade media, así como o misticismo do século de ouro español con Tareixa de Xesús e Xoán da Cruz.

No Islamismo unha corrente mística por antonomasia é o sufismo.