Luciano García Alén

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Luciano García Alén
Medalla Castelao Galiza Spain.png
Luciano García Alén
Nacemento 1928
Lugar Mourente, Pontevedra, Galicia Galicia
Falecemento 2015
Lugar Santiago de Compostela, A Coruña, Galicia Galicia
Ocupación Médico, profesor e investigador etnográfico
Cónxuxe(s) María García Ayaso
Fillo(s) Francisco, Luciano e María

Luciano García Alén, nado na Seca de Mourente (Pontevedra) o 25 de maio de 1928 e finado o 16 de outubro de 2015 en Santiago de Compostela, foi un médico, investigador etnográfico galego e profesor da Facultade de Medicina.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Fillo de Alfredo García Hermida e María Alén Solla, mestres ambos en Pontevedra, que tiveron dez fillos, entre eles o historiador e mestre Alfredo García Alén. Cursou a primeira ensinanza da man dos seus pais, e o bacharelato nun instituto público durante o período de 1940 a 1946. Xa nesta primeira época manifestou inquedanzas culturais. Foi alumno colaborador do Museo de Pontevedra e obtivo un premio da Deputación Provincial por un traballo sobre a flora espontánea de Galicia.

Cursou, seguindo a tradición familiar, a carreira de Maxisterio. Concluída esta, comezou a carreira de Medicina e a finalizou no 1952, ano no que se adscribiu ao Hospital Clínico da Facultade de Medicina na que chegou a alcanzar o grao de mestre titular de Obstetricia e Xinecoloxía. Estudou Citoloxía en Bruxelas e Diagnóstico precoz do cáncer en Xenebra. Foi fundador, entre outros, do hospital La Rosaleda, en Santiago, e membro honorífico da Sociedade Española de Fertilidade, da Sociedade Española de Citoloxía e da Sociedade Galega de Citoloxía. Tamén foi nomeado "galego do mes" por El Correo Gallego en 1990.

Paralelamente dedicou gran parte da súa vida a percorrer Galiza estudando a olaría popular, sobre a que publicou diversas monografías, especialmente a obra La alfarería de Galicia, editada en dous tomos pola Fundación Pedro Barrié de la Maza eno 1983 e que contou coa colaboración do fotógrafo e debuxante Xosé Manuel Gómez Vilasó.

Tamén escribiu libros de investigación sobre a olaría como: A olería tradicional de Gundivós. As formas, A olería da Terra Chá. As formas e a cultura da olería tradicional, e un conto para nenos, O castelo da Rocha Vella, que conta a historia do Castelo da Rocha Forte con tres animais: un can, unha toupa e un corvo (Oca, Federico e Manú).

No empeño por dignificar a cultura popular foi patrón fundador e presidente da xunta reitora do Museo do Pobo Galego e membro do padroado do Museo de Pontevedra. En 1986, cun grupo de profesionais e empresarios, fundou e presidiu durante a súa primeira etapa o grupo de opinión Clube Nacionalista Alén Nós, tribuna pola que desfilaron a práctica totalidade das personalidades da vida cultural e política galega, así como destacados personaxes de fóra de Galicia. En recoñecemento á súa traxectoria este club goza dun elevado prestixio pola defensa da idea de Galiza e polo carácter aberto a todas as ideoloxías e opinións.

Recoñecementos[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]