Poesía

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Este é un dos 1000 artigos que toda Wikipedia debería ter.
Trobadores nunha miniatura do Cancioneiro da Ajuda, colección de poesías en galaico-portugués (s. XIII).

A poesía é unha forma de literatura que emprega as calidades estética e rítmica[1][2][3] da linguaxe, como a eufonía, o simbolismo fonético e a prosodia, para evocar significados engadidos ou o significado prosaico.

A poesía ten unha longa historia que se remonta á Epopea de Gilgamesh sumeria. Os poemas máis antigos evolucionaron dende cancións populares, como o Shijing chinés, ou dende a necesidade de recoller a tradición das lendas orais, como os Vedas sánscritos, os Gathas zoroastras ou os poemas homéricos, a Ilíada e a Odisea. Os primeiros intentos de definir a poesía, como os da Poética de Aristóteles, centráronse no emprego da fala na retórica, no drama, no canto e na comedia. Intentos máis serodios centráronse en aspectos como a repetición, na forma do verso e na rima, salientando a estética que é o que distingue á poesía doutras formas de escrita máis obxectivas, informativas e prosaicas. Dende mediados do século XX, a poesía é considerada de forma máis xeralizada como a forma creativa fundamental de empregar a linguaxe.

A poesía emprega formas e convencións para suxerir diferentes interpretacións das verbas, ou para evocar respostas emotivas. Recursos como a asonancia, a aliteración, a onomatopea e o ritmo son empregados a miúdo para acadar efectos musicais ou de encantamento. O uso da ambigüidade, o simbolismo, a ironía e outros elementos estilísticos da dicción poética fan posible deixar un poema aberto a múltiples interpretacións. Figuras semellantes do discurso como a metáfora, o símil e a metonimia[4] crean unha resonancia entre imaxes dispares creando conexións de significados.

Algunhas clases de poesía son específicas de culturas e xéneros particulares e responden a características da lingua na que escriben os poetas. Os lectores acostuman a identificar a poesía con Dante, Goethe, Mickiewicz e Rumi e poden considerarse escritos con rima e métricas regulares. Porén, hai tradicións, como a poesía bíblica, que empregan outros xeitos para crear ritmo e eufonía. Moita da poesía moderna reflicte unha crítica á tradición poética,[5] poñendo a proba e xogando e co principio mesmo da eufonía, ou mesmo obviando a rima e o ritmo.[6][7] No proceso crecente de globalización, os poetas a miúdo adaptan estilos, formas e técnicas de diferentes culturas e linguas.

Historia[editar | editar a fonte]

Artigo principal: Historia da poesía.

A poesía como forma de arte pode ser anterior á literatura.[8] O poema máis antigo que se conserva é a Epopea de Gilgamesh, do terceiro milenio antes de Cristo e procedente de Sumer (en Mesopotamia, actual Iraq), que foi escrita en escritura cuneiforme en táboas de arxila, e posteriormente en papiros.[9] Unha táboa que data do ano -2000 describe un rito anual no que o rei casa simbolicamente e acóplase coa deusa Inanna para garantir properidade e fertilidade, e está considerado o máis antigo poema de amor do mundo.[10][11] Exemplos de poesía épica exipcia inclúen a Historia de Sinuhé (c. -1800). Outros poemas épicos antigos inclúen a Ilíada e a Odisea gregos, os libros avésticos Gathas e Yasna, a Eneida de Virxilio, e os poemas épicos indios Ramayana e Mahabharata.

A poesía épica, como os Vedas indios, os Gathasand ou a Odisea do século -VII, semella que foron compostos en forma poética para axudar na súa memorización e para a transmisión oral en sociedades prehistóricas e antigas.[12] Outras formas de poesía desenvolvéronse directamente dende as cancións populares. As entradas máis antigas do recompilatorio Shijing, foron letras de cancións, que precederon a outras entradas creadas para ser lidas.[13]

Os esforzos dos antigos pensadores para determinar que fai da poesía unha forma distintiva, e que distingue á poesía boa da mala, resultaron na "poética"—o estudo da estética da poesía.[14] Algunhas tradicións poéticas antigas, como por exemplo a poesía clásica chinesa no caso de Shijing (Cásico de poesía) recolle o desenvolvemento dos canons de poesía con relevancia estética e ritual.[15] Máis recentemente, os pensadores tiveron problemas para atopar unha definición que abranguese as grandes diferenzas que existen entre Os contos de Canterbury de Chaucer e o Oku no Hosomichi de Matsuo Bashō, así como as diferenzas de contexto que inclúen a poesía relixiosa, a poesía de amor e o rap.[16]

Tradicións occidentais[editar | editar a fonte]

Os pensadores clásicos empregaron a clasificación como un xeito de definir e avaliar a calidade da poesía. Os anacos existentes da Poética de Aristóteles describen tres xéneros de poesía, a épica, a cómica e a tráxica, e desenvolven regras para distinguie a poesía de máis calidade en cada xénero, sobre a base dos propósitos subxacentes do xénero.[17] Os estéticos posteriores identificaron tres grandes xéneros: a poesía épica, a poesía lírica e a poesía dramática, considerando a comedia e a traxedia como subxéneros da poesía dramática.[18]

O traballo de Aristóteles foi moi influente a través da Idade Media durante a Idade de ouro islámica,[19] así como en Europa durante o Renacemento.[20] Poetas posteriores a miúdo distinguían e definían a poesía en oposición á prosa, que era xeralmente entendida como a escrita cunha proclividade á explicación lóxica e a unha estrutura narrativa lineal.[21]

Isto non quere dicir que a poesía sexa ilóxica ou que careza de narración, senón máis ben que a poesía é un intento de facer algo fermoso ou sublime sen a carga de participar nos procesos de pensamento lóxico ou narrativo. O poeta romántico John Keats denominou esta fuxida da lóxica como "Capacidade negativa".[22] Esta visión "romántica" é un elemento chave do éxito da poesía porque a forma é abstracta e distinta da lóxica subxacente nocional. Esta achega foi influente durante todo o século XX.[23]

Durante este período, tamén foi substancialmente maior a interacción entre as diversas tradicións poéticas , en parte por mor do colonialismo europeo e o conseguinte aumento do comercio mundial.[24] Ademais do boom da tradución, durante o período romántico foron descubertos numerosas obras antigas.[25]

Disputas dos séculos XX e XXI[editar | editar a fonte]

Algúns teóricos literarios do século XX tiveron menos en conta a oposición entre prosa e poesía, centrándose no poeta como aquel que crea empregando a linguaxe, e na poesía como a creación do poeta.[26] O concepto subxacente do poeta como creador non é pouco común , e algúns poetas modernos non distinguen entre a creación dun poema con palabras, e os actos creativos noutro medios. Porén, outros modernistas consideran o intento de definir a poesía como trabucado.[27]

O rexeitamento das formas e estruturas tradicionais da poesía comezaron na primeira metade do século XX e cadraron co cuestionamento do propósito e significado das definicións tradicionais e das distincións entre poesía e prosa, dando exemplos de prosa poética e poesía prosaica. Varios poetas modernistas escribiron en xeitos non tradicionais ou no que tradicionalmente se tería considerado prosa, malia que os seus escritos estaban polo xeral infundidos pola dicción poética e a miúdo contaban con ritmos e sons con intencións non métricas. Isto xerou unha substancial resposta formalista dentro das escolas modernas, esta resposta centrouse no desenvolvemento de novas estruturas formais como xeito de rexurdimento das vellas formas e estruturas.[28]

Elementos[editar | editar a fonte]

Prosodia[editar | editar a fonte]

Artigo principal: Prosodia.

A prosodia é o estudo da métrica, do ritmo e da entoación do poema. O ritmo e a métrica son diferentes, malia estar estreitamente relacionados.[29] A métrica é o patrón definitivo estabelecido para un verso (coma o pentrámetro iámbico), mentres que o ritmo é de feito o son que resulta da propia poesía. A prosodia tamén pode ser empregada para referirse máis especificamente ó de determinar a métrica para comprobar de que clase é.[30]

Ritmo[editar | editar a fonte]

Artigos principais: Isocronía, Lingua tonal e Acento tonal.

Os xeitos de crear o ritmo poético varían segundo as diferentes linguas e as tradicións poéticas. As linguas son descritas a miúdo como posuidoras de tempos estabelecidos polos acentos, as sílabas e as moras dependendo de como se fixa o ritmo, aínda que unha lingua pode ser influenciada por outros factores. O xaponés é unha lingua co tempo baseado en moras. Entre as linguas co tempo baseado na sílaba cóntanse o latín, o catalán, o francés, o leonés, o galego e o castelán. O inglés, o ruso e o alemán son linguas baseadas no acento.[31] As variacións na entoación tamén inflúen en como o ritmo é percibido. Hai linguas que poden basearse en calquera ton, coma o sánscrito védico ou o grego antigo. Entre as linguas tonais cóntanse o chinés, o vietnamita e moitas linguas níxero-congolesas.[32]

O ritmo métrico xeralmente involucra modalidades precisas de acentos ou sílabas en patróns repetidos chamados pés. No inglés moderno, o patrón dos acentos nos versos permite diferenciar os pés, polo que o ritmo baseado na métrica se basea a miúdo no patrón de sílabas tónicas e átonas (soas ou elididas).[33] Por outra banda, nas linguas clásicas, mentres as unidades métricas son semellantes, a duración vocálica é a que define a métrica.[34] Na poesía do inglés antigo emprégase un patrón métrico que implica diversos número de sílabas, pero un número fixo de fortes acentos en cada liña .[35]

O recurso predominante na poesía bíblica hebrea, incluíndo moitos salmos, foi o paralelismo, unha estrutura retórica na que as liñas sucesivas reflíctense entre elas na estrutura gramatical, na estrutura do son e na noción do contido. O paralelismo prestábase a respostas antifonais ou de chamada e resposta, que pode ser reforzada pola entoación. Deste xeito, a poesía bíblica baséase moito menos nos pés métricos para crear ritmo, e no seu canto, crea ritmo baseándose en unidades de son máis longas, como frases e oracións.[36] Algunhas formas clásicas de poesía, como os venpa da lingua támil, tiñan gramáticas ríxidas (até o punto que poden ser expresados en gramática libre de contexto) o que garantizou un ritmo.[37] Na poesía chinesa, tanto os tons como os acentos crean o ritmo. A poesía clásica chinesa identifica catro tons: ton de nivel, ton ascendente, ton saínte e ton entrante.[38]

Os patróns formais de métrica empregados nos versos do para crear ritmo xa non dominan a poesía contemporánea en inglés. dominate contemporary English poetry. No caso do verso libre, o ritmo adoita estar organizado en unidades máis flexibles de cadencia no canto da métrica regular. Robinson Jeffers, Marianne Moore e William Carlos Williams son tres salientables poetas que rexeitaron a idea de que a métrica con acentuación regular é crítica para a poesía inglesa.[39] Jeffers experimentou co ritmo sprung como un xeito alternativo de marcar o ritmo.[40]

Métrica[editar | editar a fonte]

Nas tradicións poéticas occidentais, a métrica é agrupada de xeito habitual segundo o característico e o número de pés por liña.[41] O número de pés por liña é descrito seguindo a terminoloxía grega: tetrámetro para catro pés e hexámetro para seis pés, por exemplo.[42] Así, o "pentrámetro iámbico" é unha métrica que comprende cinco pés por liña, no que o tipo de pé predominante té o "iambo". Este sistema métrico orixinouse na poesía grega, e foi empregado por poetas como Píndaro e Safo, e polos grandes tráxicos de Atenas. Similarly, "dactylic hexameter", comprises six feet per line, of which the dominant kind of foot is the "dactyl". Dactylic hexameter was the traditional meter of Greek epic poetry, the earliest extant examples of which are the works of Homer and Hesiod.[43] Iambic pentameter and dactylic hexameter were later used by a number of poets, including William Shakespeare and Henry Wadsworth Longfellow, respectively.[44] The most common metrical feet in English are:[45]

  • Iambo – one unstressed syllable followed by a stressed syllable (e.g. describe, Include, retract)
  • trochee – one stressed syllable followed by an unstressed syllable (e.g. picture, flower)
  • dactyl – one stressed syllable followed by two unstressed syllables (e.g.annotate an-no-tate)
  • anapest – two unstressed syllables followed by one stressed syllable (e.g. comprehend com-pre-hend)
  • spondee – two stressed syllables together (e.g. e-nough)
  • pyrrhic – two unstressed syllables together (rare, usually used to end dactylic hexameter)

There are a wide range of names for other types of feet, right up to a choriamb, a four syllable metric foot with a stressed syllable followed by two unstressed syllables and closing with a stressed syllable. The choriamb is derived from some ancient Greek and Latin poetry.[43] Languages which utilize vowel length or intonation rather than or in addition to syllabic accents in determining meter, such as Ottoman Turkish or Vedic, often have concepts similar to the iamb and dactyl to describe common combinations of long and short sounds.[46]

Each of these types of feet has a certain "feel," whether alone or in combination with other feet. The iamb, for example, is the most natural form of rhythm in the English language, and generally produces a subtle but stable verse.[47] Scanning meter can often show the basic or fundamental pattern underlying a verse, but does not show the varying degrees of stress, as well as the differing pitches and lengths of syllables.[48]

Ilustración de Henry Holiday para "The Hunting of the Snark" de Lewis Carroll, que está escrito principalmente en tetrámetro anapéstico.

There is debate over how useful a multiplicity of different "feet" is in describing meter. For example, Robert Pinsky has argued that while dactyls are important in classical verse, English dactylic verse uses dactyls very irregularly and can be better described based on patterns of iambs and anapests, feet which he considers natural to the language.[49] Actual rhythm is significantly more complex than the basic scanned meter described above, and many scholars have sought to develop systems that would scan such complexity. Vladimir Nabokov noted that overlaid on top of the regular pattern of stressed and unstressed syllables in a line of verse was a separate pattern of accents resulting from the natural pitch of the spoken words, and suggested that the term "scud" be used to distinguish an unaccented stress from an accented stress.[50]

Patróns métricos[editar | editar a fonte]

Different traditions and genres of poetry tend to use different meters, ranging from the Shakespearean iambic pentameter and the Homeric dactylic hexameter to the anapestic tetrameter used in many nursery rhymes. However, a number of variations to the established meter are common, both to provide emphasis or attention to a given foot or line and to avoid boring repetition. For example, the stress in a foot may be inverted, a caesura (or pause) may be added (sometimes in place of a foot or stress), or the final foot in a line may be given a feminine ending to soften it or be replaced by a spondee to emphasize it and create a hard stop. Some patterns (such as iambic pentameter) tend to be fairly regular, while other patterns, such as dactylic hexameter, tend to be highly irregular.[51] Regularity can vary between language. In addition, different patterns often develop distinctively in different languages, so that, for example, iambic tetrameter in Russian will generally reflect a regularity in the use of accents to reinforce the meter, which does not occur, or occurs to a much lesser extent, in English.[52]

Some common metrical patterns, with notable examples of poets and poems who use them, include:

Rima, aliteración, asonancia[editar | editar a fonte]

Artigos principais: Rima, Verso aliterativo e Rima asonante.
O poema épico anglosaxón Beowulf está escrito en verso aliterativo.

Rhyme, alliteration, assonance and consonance are ways of creating repetitive patterns of sound. They may be used as an independent structural element in a poem, to reinforce rhythmic patterns, or as an ornamental element.[58] They can also carry a meaning separate from the repetitive sound patterns created. For example, Chaucer used heavy alliteration to mock Old English verse and to paint a character as archaic.[59]

Rhyme consists of identical ("hard-rhyme") or similar ("soft-rhyme") sounds placed at the ends of lines or at predictable locations within lines ("internal rhyme"). Languages vary in the richness of their rhyming structures; Italian, for example, has a rich rhyming structure permitting maintenance of a limited set of rhymes throughout a lengthy poem. The richness results from word endings that follow regular forms. English, with its irregular word endings adopted from other languages, is less rich in rhyme.[60] The degree of richness of a language's rhyming structures plays a substantial role in determining what poetic forms are commonly used in that language.[61]

Alliteration is the repetition of letters or letter-sounds at the beginning of two or more words immediately succeeding each other, or at short intervals; or the recurrence of the same letter in accented parts of words. Alliteration and assonance played a key role in structuring early Germanic, Norse and Old English forms of poetry. The alliterative patterns of early Germanic poetry interweave meter and alliteration as a key part of their structure, so that the metrical pattern determines when the listener expects instances of alliteration to occur. This can be compared to an ornamental use of alliteration in most Modern European poetry, where alliterative patterns are not formal or carried through full stanzas. Alliteration is particularly useful in languages with less rich rhyming structures.

Assonance, where the use of similar vowel sounds within a word rather than similar sounds at the beginning or end of a word, was widely used in skaldic poetry, but goes back to the Homeric epic.[62] Because verbs carry much of the pitch in the English language, assonance can loosely evoke the tonal elements of Chinese poetry and so is useful in translating Chinese poetry.[63] Consonance occurs where a consonant sound is repeated throughout a sentence without putting the sound only at the front of a word. Consonance provokes a more subtle effect than alliteration and so is less useful as a structural element.[61]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Oxford Dictionaries, ed. (2013). "Poetry". 
  2. Merriam-Webster, ed. (2013). "Poetry". 
  3. Dictionary.com, LLC, ed. (2013). "Poetry". Dictionary.com. 
  4. Strachan, John R; Terry, Richard, G (2000). Edinburgh University Press, ed. Poetry: an introduction. p. 119. ISBN 978-0-8147-9797-6. 
  5. Eliot, TS (1999). Faber & Faber, ed. Selected Essays. pp. 13–34. ISBN 978-0-15-180387-3. 
  6. Longenbach, James (1997). Oxford University Press, ed. Modern Poetry After Modernism. pp. 9, 103. ISBN 0-19-510178-2. 
  7. Schmidt, Michael, ed. (1999). The Harvill Book of Twentieth-Century Poetry in English. pp. xxvii–xxxiii. ISBN 1-86046-735-0. 
  8. Hoivik, S; Luger, K (3 de xuño de 2009). "Folk Media for Biodiversity Conservation: A Pilot Project from the Himalaya-Hindu Kush". International Communication Gazette 71 (4): 321–346. doi:10.1177/1748048509102184. 
  9. Sanders, NK (trans.) (1972). Penguin Books, ed. The Epic of Gilgamesh (Revised ed.). pp. 7–8. 
  10. Mark, Joshua J. (13 de agosto de 2014). "The World's Oldest Love Poem". 
  11. ARSU, SEBNEM. New York Times, ed. "Oldest Line In The World". Consultado o 1 de maio de 2015. 
  12. Ahl, Frederick; Roisman, Hannah M (1996). Cornell University Press, ed. The Odyssey Re-Formed. pp. 1–26. ISBN 0-8014-8335-2. . Outros suxiren que a poesía non perseguía necesariamente a escritura. Goody, Jack (1987). Cambridge University Press, ed. The Interface Between the Written and the Oral. p. 98. ISBN 0-521-33794-1. 
  13. Ebrey, Patricia (1993). The Free Press, ed. Chinese Civilisation: A Sourcebook (2º ed.). pp. 11–13. ISBN 978-0-02-908752-7. 
  14. Abondolo, Daniel (2001). Curzon, ed. A poetics handbook: verbal art in the European tradition. pp. 52–53. ISBN 978-0-7007-1223-6. 
  15. Gentz, Joachim (2008). University of Washington Press, ed. Text and Ritual in Early China. pp. 124–148. ISBN 978-0-295-98787-3. 
  16. Habib, Rafey (2005). John Wiley & Sons, ed. A history of literary criticism. pp. 607–609, 620. ISBN 978-0-631-23200-1. 
  17. Penguin Books, ed. (1997). Poética de Aristóteles. ISBN 0-14-044636-2. 
  18. Frow, John (2007). Routledge, ed. Genre. pp. 57–59. ISBN 978-0-415-28063-1. 
  19. Bogges, WF (1968). "'Hermannus Alemannus' Latin Anthology of Arabic Poetry". Journal of the American Oriental Society 88 (4): 657–70. doi:10.2307/598112. JSTOR 598112.  Burnett, Charles (2001). Brill Academic Publishers, ed. Poetry and Philosophy in the Middle Ages: A Festschrift for Peter Dronke. pp. 29–62. ISBN 90-04-11964-7. 
  20. Grendler, Paul F (2004). Johns Hopkins University Press, ed. The Universities of the Italian Renaissance. p. 239. ISBN 0-8018-8055-6. 
  21. Kant, Immanuel; Bernard, JH (trans.) (1914). Macmillan, ed. Critique of Judgment. p. 131.  Kant defende que a natureza da poesía como unha forma auto-consciente abstracta e fermosa elévase até o máis alto nivel nas artes verbai, con son ou música que a segue, e só despois da prosa máis lóxica e narrativa.
  22. Ou, Li (2009). Continuum, ed. Keats and negative capability. pp. 1–3. ISBN 978-1-4411-4724-0. 
  23. Watten, Barrett (2003). Wesleyan University Press, ed. The constructivist moment: from material text to cultural poetics. pp. 17–19. ISBN 978-0-8195-6610-2. 
  24. Abu-Mahfouz, Ahmad (2008). "Translation as a Blending of Cultures" (PDF). Journal of Translation 4 (1). 
  25. Highet, Gilbert (1985). Oxford University Press, ed. The classical tradition: Greek and Roman influences on western literature. pp. 355, 360, 479. ISBN 978-0-19-500206-5. 
  26. Wimsatt, William K, Jr; Brooks, Cleanth (1957). Vintage Books, ed. Literary Criticism: A Short History. p. 374. 
  27. Johnson, Jeannine (2007). Fairleigh Dickinson University Press, ed. Why write poetry?: modern poets defending their art. p. 148. ISBN 978-0-8386-4105-7. 
  28. Jenkins, Lee M; Davis, Alex (2007). Cambridge University Press, ed. The Cambridge companion to modernist poetry. pp. 1–7, 38, 156. ISBN 978-0-521-61815-1. 
  29. Pinsky 1998, p. 52
  30. Fussell 1965, pp. 20–21
  31. Schülter, Julia (2005). Walter de Gruyter, ed. Rhythmic Grammar. pp. 24, 304, 332. 
  32. Yip, Moira (2002). Cambridge University Press, ed. Tone. pp. 1–4, 130. ISBN 0-521-77314-8. 
  33. Fussell 1965, p. 12
  34. Jorgens, Elise Bickford (1982). University of Minnesota Press, ed. The well-tun'd word : musical interpretations of English poetry, 1597–1651. p. 23. ISBN 978-0-8166-1029-7. 
  35. Fussell 1965, pp. 75–76
  36. Walker-Jones, Arthur (2003). Society of Biblical Literature, ed. Hebrew for biblical interpretation. pp. 211–213. ISBN 978-1-58983-086-8. 
  37. Bala Sundara Raman, L; Ishwar, S; Kumar Ravindranath, Sanjeeth (2003). "Context Free Grammar for Natural Language Constructs: An implementation for Venpa Class of Tamil Poetry". Tamil Internet: 128–136. 
  38. Brogan, TVF (1995). Princeton University Press, ed. The Princeton handbook of multicultural poetries. p. 86. ISBN 978-0-691-00168-5. 
  39. Hartman, Charles O (1980). Northwestern University Press, ed. Free Verse An Essay on Prosody. pp. 24, 44, 47. ISBN 978-0-8101-1316-9. 
  40. Hollander 1981, p. 22
  41. Corn 1997, p. 24
  42. Corn 1997, pp. 25, 34
  43. 43,0 43,1 Annis, William S (January 2006). "Introduction to Greek Meter" (PDF). Aoidoi. pp. 1–15. 
  44. "Examples of English metrical systems" (PDF). Fondazione Universitaria in provincia di Belluno. Consultado o 10 December 2011. 
  45. Fussell 1965, pp. 23–24
  46. Kiparsky, Paul (September 1975). "Stress, Syntax, and Meter". Language 51 (3): 576–616. doi:10.2307/412889. JSTOR 412889. 
  47. Thompson, John (1961). The Founding of English Meter. Columbia University Press. p. 36. 
  48. Pinsky 1998, pp. 11–24
  49. Pinsky 1998, p. 66
  50. Nabokov, Vladimir (1964). Notes on Prosody. Bollingen Foundation. pp. 9–13. ISBN 0-691-01760-3. 
  51. Fussell 1965, pp. 36–71
  52. Nabokov, Vladimir (1964). Notes on Prosody. Bollingen Foundation. pp. 46–47. ISBN 0-691-01760-3. 
  53. Adams 1997, p. 206
  54. Adams 1997, p. 63
  55. "What is Tetrameter?". tetrameter.com. Consultado o 10 December 2011. 
  56. Adams 1997, p. 60
  57. James, ED; Jondorf, G (1994). Racine: Phèdre. Cambridge University Press. pp. 32–34. ISBN 978-0-521-39721-6. 
  58. Corn 1997, p. 65
  59. Osberg, Richard H (2001). "'I kan nat geeste': Chaucer's Artful Alliteration". En Gaylord, Alan T. Essays on the art of Chaucer's verse. Routledge. pp. 195–228. ISBN 978-0-8153-2951-0. 
  60. Alighieri, Dante; Pinsky Robert (trans.) (1994). "Introduction". The Inferno of Dante: A New Verse Translation. Farrar, Straus & Giroux. ISBN 0-374-17674-4. 
  61. 61,0 61,1 Kiparsky, Paul (Summer 1973). "The Role of Linguistics in a Theory of Poetry". Daedalus 102 (3): 231–244. 
  62. Russom, Geoffrey (1998). Beowulf and old Germanic metre. Cambridge University Press. pp. 64–86. ISBN 978-0-521-59340-3. 
  63. Liu, James JY (1990). Art of Chinese Poetry. University Of Chicago Press. pp. 21–22. ISBN 978-0-226-48687-1. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Commons
Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Poesía Modificar a ligazón no Wikidata

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Adams, Stephen J (1997). Broadview, ed. Poetic designs: an introduction to meters, verse forms and figures of speech. ISBN 978-1-55111-129-2. 
  • Corn, Alfred (1997). Storyline Press, ed. The Poem's Heartbeat: A Manual of Prosody. ISBN 1-885266-40-5. 
  • Fussell, Paul (1965). Random House, ed. Poetic Meter and Poetic Form. 
  • Hollander, John (1981). Yale University Press, ed. Rhyme's Reason. ISBN 0-300-02740-0. 
  • Pinsky, Robert (1998). Farrar, Straus and Giroux, ed. The Sounds of Poetry. ISBN 0-374-26695-6. 
  • Brooks, Cleanth (1947). Harcourt Brace & Company, ed. The Well Wrought Urn: Studies in the Structure of Poetry. 
  • Finch, Annie (2011). University of Michigan Press, ed. A Poet's Ear: A Handbook of Meter and Form. ISBN 978-0-472-05066-6. 
  • Fry, Stephen (2007). Arrow Books, ed. The Ode Less Travelled: Unlocking the Poet Within. ISBN 978-0-09-950934-9. 
  • Pound, Ezra (1951). Faber, ed. ABC of Reading. 
  • Preminger, Alex; Brogan, Terry VF; Warnke, Frank J. Princeton University Press, ed. The New Princeton Encyclopedia of Poetry and Poetics (3º ed.). ISBN 0-691-02123-6.