Leopoldo Nóvoa

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Leopoldo Nóvoa
Medalla Castelao Icona vectorial.svg
Leopoldo Nóvoa (1995).png
Leopoldo Nóvoa en 1995.
NomeLeopoldo Nóvoa García
Nacemento17 de decembro de 1919
 Pontevedra
Falecemento24 de febreiro de 2012
 Nogent-sur-Marne
NacionalidadeArxentina e España
editar datos en Wikidata ]

Leopoldo Nóvoa García, nado en Salcedo (Pontevedra) o 17 de decembro de 1919 e finado en París o 23 de febreiro de 2012, foi un pintor e escultor galego.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Fillo de nai galega e pai diplomático uruguaio. Con sete anos fixo a súa primeira viaxe a América e tres anos despois regresou a Galicia. Ao producirse a sublevación do 18 de xullo de 1936 trasladouse ao Porto coa familia, xa que o pai, cónsul de Uruguai, fora expulsado de España. En 1938 emigrou a Uruguai, onde se vinculou con Joaquín Torres García.[1] Pasou a súa xuventude en Montevideo, onde fundou a revista de cultura Apex con Carlos Maggi e outros artistas e intelectuais uruguaios. Nela participaron Joaquín Torres García, Juan Carlos Onetti, Juana de Ibarbourou, Julio María Sanguinetti e Marta Canessa. Trabou tamén unha estreita amizade con Jorge Oteiza, que chegou a prologarlle a súa exposición no Centro de Artes y Letras. En Buenos Aires, onde viviu entre 1948 e 1957, foi amigo de Lucio Fontana, que tivo moita influencia na súa obra, así como doutros galegos exiliados, coma Rafael Dieste e Luís Seoane.

A partir de 1957 estableceuse en Montevideo ata a súa marcha a París, en 1965, da man de Michel Tapié, que quedou impresionado co seu xigantesco mural do Estadio Luis Tróccoli, en Montevideo. Alí impresionou a Julio Cortázar, que escribiu un relato sobre a súa obra, e o pintor asturiano exiliado Orlando Pelayo, amigo de André Camus desde a súa etapa en Orán. Nóvoa fundou con varios pintores uruguaios e arxentinos o Espacio Latinoamericano. En 1974 fixo a súa primeira exposición na galería Edouard Loeb, que sería o seu galerista durante moitos anos.[1] Seguiu traballando ata a súa morte, alternando estadías en Galicia.[2]

Obra[editar | editar a fonte]

Escultura en Ribeira.

Os seus debuxos, pinturas e murais, así como as pirografías (madeiras queimadas e pintadas), rescatan o seu impulso creador. Refire a paisaxes dos seus recordos de Galicia en obras abstractas, sen recrear escenarios nin anécdotas, con referencias do expresionismo abstracto e do informalismo, aínda que non se corresponde con ningún movemento. Compón con formas impersonais, ritmos enfrontados e gran presenza matérica, descrito por Raúl Zaffaroni no prefacio dunha exposición de 1964 como "pintura urxente".[3]

Destacan o mural de 600 metros cadrados do Estadio do Club Atlético Cerro de Montevideo (1962-1964) e o da Canteira do parque de Santa Margarida na Coruña, así como o mural e as esculturas realizadas en 1964 en Termas del Arapey (Salto, Uruguay).[4]

“Compruebo, con emoción provinciana, que un mural inmenso que nació en la redacción de Acción, en nuestra calle Camacuá, fue continuado en Europa; el mismo mural, el más grande del mundo, el más partido del mundo: empieza con 600 metros cuadrados en el estadio del Club Cerro, en Montevideo, y sigue, con 2.100 metros cuadrados en La Coruña, España. [...]
Mientras el pintor me cuenta, miro reproducciones de grandes telas cubiertas de relieves, formas extrañas y armónicas, el encuentro de los diferentes tonos de la ceniza (pardo, gris, acero, negro). Nombro la ecología y le digo: un planeta quemado después de la radiación, el océano de talco que Armstrong pisó en la luna. Leopoldo no reacciona como quien coincide. Me mira y sigue frotando los dedos, el pulgar contra el índice y el mayor; no tiene nada que agregar, está repitiendo la sensación de aquella mañana cuando tocar ceniza lo dejó solo ante algo grave. - Es eso ¿comprendes?”
[3]

Recoñecementos[editar | editar a fonte]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. 1,0 1,1 "Adiós al maestro". LR21. 25-02-2012. Consultado o 27 de febreiro de 2012. 
  2. "El universo personal de Leopoldo Nóvoa". La Voz de Galicia. 8-6-2010. Consultado o 27 de febreiro de 2012. 
  3. 3,0 3,1 Catálogo exposición Nóvoa en el Río de la Plata (1938-1965) (PDF). Centro Cultural de España Montevideo. 2008. [Ligazón morta]
  4. "Exposición de Nóvoa en el MNAV". 17-6-1997. Consultado o 27 de febreiro de 2012. 
  5. "Fallece Leopoldo Nóvoa". El Mundo. 24-2-2012. Consultado o 27 de febreiro. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Sobrino Manzanares, Mª Luisa: Catálogo del Patrimonio artístico de la Diputación de La Coruña. A Coruña, Diputación Provincial da Coruña, 1991.
  • Seoane, Xavier: Nóvoa. A Coruña, Ayuntamiento, 1989. Colección Arte Galega. A Coruña, Xunta de Galicia, 1989.
  • Logroño, Miguel: Nóvoa. Vigo, Editorial Galaxia, 1977.
  • Un siglo de pintura gallega 1880/1980. Buenos Aires, Museo Nacional de Bellas Artes, 1984.
  • Novoa. Exposición antológica. Vigo, Caja de Ahorros Municipal de Vigo, 1985.
  • Pablos, Francisco: Plástica gallega. Vigo, Caja de Ahorros Municipal de Vigo, 1981.
  • Vangardas e silencios. Compostela, Xunta de Galicia, 1978.

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]