Scuderia Ferrari

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Ferrari
Fernando Alonso a bordo do F2012 (2012)
Nome completo "Scuderia Ferrari" (19501960, 2011–presente)
"Scuderia Ferrari SpA SEFAC" (19611989)
"Scuderia Ferrari SpA" (19901996)
"Scuderia Ferrari Marlboro" (19972011)
Bandeira coa que compite Italia Italia
Base en Maranello, Italia
Xefe de Equipo Italia Maurizio Arrivabene
Director Técnico James Allison
Pilotos 5. Alemaña Sebastian Vettel[1]
7. Finlandia Kimi Räikkönen[2]
Pilotos de probas Flag of Mexico.svg Esteban Gutiérrez[3]
Francia Jean-Eric Vergne[4]
España Marc Gené[4]
Chasis {{{Chasis}}}
Motor Ferrari Type 059/3
Pneumáticos Pirelli P
Debut Gran Premio de Mónaco de 1950
Carreiras 893 (891 saidas)
Campionatos de Construtores 16 (1961, 1964, 1975, 1976, 1977, 1979, 1982, 1983, 1999, 2000, 2001, 2002, 2003, 2004, 2007, 2008)
Campionatos de Pilotos 15 (1952, 1953, 1956, 1958, 1961, 1964, 1975, 1977, 1979, 2000, 2001, 2002, 2003, 2004, 2007)
Vitorias 222[5]
Pole positions 207
Voltas Rápidas 230
Puntos totais
Posición no campionato 2º (79 ptos.)
Jordan F1 icon.png
A Galipedia ten un portal sobre:

Scuderia Ferrari Marlboro é a división deportiva da compañía automobilística Ferrari. O equipo de carreiras na actualidade só participa na Fórmula Un, pero participou en numerosas clases de deportes de motor desde a súa creación en 1929, incluídas as carreiras de autos deportivos. Comezou na Fórmula 1 en 1950. Leva ás súas costas 16 títulos de construtores e 15 de pilotos.

Alberto Ascari, Juan Manuel Fangio, Mike Hawthorn, Phil Hill, John Surtees, Niki Lauda, Jody Scheckter, Michael Schumacher e Kimi Räikkönen gañaron campionatos do mundo de pilotos conducindo para o equipo. os pilotos actuais do equipo son Felipe Massa e Fernando Alonso.


Historia[editar | editar a fonte]

1929-1946[editar | editar a fonte]

O fundador de Ferrari, Enzo Ferrari, xamais pensou producir coches deportivos cando formou a Scudería Ferrari no 1929 para patrocinar a pilotos afeccionados de Módena. Ferrari adestrou a varios pilotos e competiu con éxito con coches Alfa Romeo ata 1938, cando foi contratado oficialmente por Alfa como xefe do seu departamento de carreiras. Cando en 1940 coñeceu os plans de Alfa de entrar na competición co se prpio nome, creando Alfa Corse absorbeendo a súa Scuderia, e controlar o seu traballo na competición, abandonou Alfa. Como tiña prohibido, por contrato, competir durante 4 anos, a Scudería converteuse en 1939 en Auto Avio Costruzioni Ferrari, que aparentemente fabricaba maquinaria e accesorios para avións. Ferrari fabricou un coche de carreiras, o tipo 815, neste período no que non podía competir, de feito foi o primeiro coche real de Ferrari, pero debido a Segunda Guerra Mundial correu moi pouco. No 1943 a fábrica Ferrari trasladouse a Maranello, onde permanece dende entón. Foi bombardeada no 1944 e reconstruída no 1946 para producir automóbiles de turismo.

Logo da guerra, Ferrari contratou a varios dos seus ex colegas Alfa e estableceu a nova Scuderia Ferrari, para deseñar e construír os seus propios coches.

Tanto a Scuderia Ferrari como a fábrica de turismos de Ferrari seguen estando en Maranello ata os nosos días. O equipo posúe e opera nunha pista de probas no mesmo lugar, o Circuíto de Fiorano construído en 1972, que se utiliza para as probas dos autos de turismo e de carreiras.

1947 - 1950[editar | editar a fonte]

En 1947 Ferrari construíu o Tipo 125 S 12 cilindros 1.5 L , o primeiro coche de carreiras en levar o nome de Ferrari.

Unha versión de Fórmula Un do Tipo 125, o Ferrari 125 F1 foi desenvolvido en 1948 e participou en varios Gran Premios, antes da creación do Campionato Mundial. Aínda que non moi convencido, Enzo construía e vendía os seus automóbiles para financiar a Scudería. Mentres os seus fermosos e incriblemente rápidos coches gañábanse rapidamente unha reputación grazas a súa calidade. Enzo mantivo unha coñecida aversión polos seus clientes, pois sentía que mercaban os seus coches polo prestixio, e non polas súas prestacións.

1950[editar | editar a fonte]

En 1950, creouse o Campionato Mundial de Fórmula 1, e a Scuderia Ferrari participou nesta primeira tempada. É o único equipo que competiu en todas as tempadas do Campionato do Mundo, desde os seus inicios ata o día actual.

De feito, o equipo Ferrari perdeuse a primeira carreira do campionato, o Gran Premio do Reino Unido de 1950, debido a unha disputa sobre os "cartos iniciais" pagados aos participantes,[6] o equipo debutou no Gran Premio de Mónaco de 1950 co 125 F1, presentando unha versión sobrealimentada do 125 V12, e dous pilotos experimentados e exitosos, Alberto Ascari e Gigi Villoresi.[7]

Máis tarde a compañía cambiou á fórmula de gran cilindrada con aspiración natural para os coches 275, 340, e 375 F1. O equipo Alfa Romeo dominou a tempada de 1950 de Fórmula Un, gañando as once carreiras nas que participou (seis probas do Campionato do Mundo e cinco carreiras fóra de campionato), pero Ferrari rompeu a súa racha en 1951 cando o corpulento piloto José Froilán González acadou o primeiro lugar no Gran Premio do Reino Unido de 1951.

Logo da tempada de 1951 de Fórmula Un o equipo Alfa retirouse da F1, facendo que os responsables adoptasen os regulamentos da Fórmula Dúas [Cómpre referencia] debido á falta de coches de F1 adecuados. Ferrari participou co Ferrari 500 de 2´0 L 4 cilindros, que chegou a gañar case todas as carreiras nas que competiu na tempada 1952 de Fórmula Un cos pilotos Ascari, Giuseppe Farina e Piero Taruffi. Ascari logrou o campionato do mundo logo de gañar seis carreiras consecutivas. Na tempada 1953 de Fórmula Un, Ascari gañou cinco carreiras, e outro título mundial; ao final desa tempada, Juan Manuel Fangio derrotou por primeira vez aos Ferrari nun Maserati.

A tempada de 1954 trouxo novas regras con motores de 2.5 L. O novo coche de Ferrari, chamado Ferrari 625, apenas podía competir contra o Maserati de Fangio e logo contra o Mercedes-Benz W196, que apareceu en xullo. Ferrari tivo só dúas vitorias, González no Gran Premio do Reino Unido de 1954 e Mike Hawthorn no Gran Premio de España de 1954. Na tempada de 1955 de Fórmula Un Ferrari non o fixo mellor, gañando só o Gran Premio de Mónaco de 1955 co piloto Maurice Trintignant. Ao final da tráxica tempada de 1955 o equipo Ferrari comprou o chasis D50 do equipo Lancia despois de que se retiraran trala morte de Ascari; Fangio, Peter Collins e Eugenio Castellotti correron cos D50S con éxito na tempada 1956 de Fórmula Un: Collins gañou dúas carreiras e Fangio tres carreiras e o campionato.

Na tempada 1957 de Fórmula Un Fangio volveu a Maserati. Ferrari, aínda utilizou os seus vellos Lancia e non puido gañar ningunha carreira. Aos pilotos Luigi Musso e o Marqués Alfonso de Portago uniuse Castellotti; Castellotti morreu durante un test e Portago estrelouse contra unha multitude na Mille Miglia, matando a doce espectadores, polo que Ferrari foi acusado de homicidio involuntario.

Na tempada 1958 de Fórmula Un, presentouse o Campionato de Construtores, gañado por Vanwall. Carlo Chiti deseñou un coche completamente novo para Ferrari, o Ferrari Dino 246, chamado así polo fillo recentemente falecido de Enzo Ferrari. O equipo retivo aos pilotos Collins, Hawthorn, e Musso, pero Musso morreu no Gran Premio de Francia de 1958 e Collins morreu no Gran Premio de Alemaña de 1958. Hawthorn gañou o Campionato Mundial e anunciou a súa retirada, morreu meses despois nun accidente de tráfico.

Ferrari contratou a cinco pilotos novos, Tony Brooks, Jean Behra, Phil Hill, Dan Gurney, e de cando en vez a Cliff Allison, para a tempada 1959 de Fórmula Un. O equipo non se levaba ben, Behra foi despedido despois de que golpear ao director do equipo Romolo Tavoni. Brooks foi competitivo ata o final da tempada, pero ao final perdeu o campionato por pouco con Jack Brabham co Cooper con motor traseiro.

1960[editar | editar a fonte]

A tempada 1960 de Fórmula Un resultou algo mellor que a de 1959. Ferrari mantivo aos pilotos Hill, Allison e Wolfgang von Trips e engadiu a Willy Mairesse para pilotar os anticuados 246S con motor dianteiro e a Richie Ginther, que pilotou o primeiro coche con motor traseiro de Ferrari. Allison resultou gravemente ferido nos tests e o equipo non gañou ningunha carreira. Na tempada de 1961, con novas regras para os motores de 1500cm³, o equipo mantivo a Hill, von Trips e Ginther, debutou outro coche deseñado por Chiti, o Ferrari 156, baseado no coche de Fórmula 2 de 1960, que foi o dominante durante toda a tempada. Os pilotos de Ferrari, Hill e Von Trips, competiron polo campionato. Giancarlo Baghetti uniuse a metade de tempada e converteuse no primeiro piloto en gañar na súa carreira de debut (o Gran Premio de Francia de 1961). Ao final da tempada, von Trips estrelouse no Gran Premio de Italia de 1961 e morreu, xunto con máis dunha ducia de espectadores. Hill gañou o campionato. Ao final da tempada de 1961, o deseñador de coches Carlo Chiti e o director do equipo Romolo Tavoni marcháronse para crear o seu propio equipo, ATS. Ferrari promocionou a Mauro Forghieri como director de carreira e a Eugenio Dragoni ao equipo xestor.

Phil Hill pilotando para Ferrari no Gran Premio de Alemaña de 1962

Para a tempada de 1962, Hill e Baghetti quedáronse xunto aos pilotos novatos Ricardo Rodríguez e Lorenzo Bandini. O equipo utilizou os coches de 1.961 por un segundo ano, mentres Forghieri traballaba nun novo deseño, o equipo non gañou ningunha carreira. Ferrari correu nos máis pequenos e lixeiros coches 156 para a tempada 1963, esta vez cos pilotos Bandini, John Surtees, Willy Mairesse e Ludovico Scarfiotti. Surtees gañou o Gran Premio de Alemaña de 1963, no que Mairesse estrelouse con forza, deixándoo incapaz para pilotar de novo. O novo modelo 158 foi finalmente terminado a finais de 1963 e converteuse nun coche solvente para a tempada 1964, cun motor de oito cilindros deseñado por Angelo Bellei. A Surtees e Bandini uniuse o mozo mexicano Pedro Rodríguez, irmán de Ricardo (que morrera a finais de 1962), para pilotar os novos coches. Surtees gañou dúas carreiras e Bandini unha, o Ferrari era máis lento que o Lotus de Jim Clark, pero a súa fiabilidade era moi superior e deu a Surtees o campionato e a Bandini o cuarto lugar. Nas dúas últimas carreiras en América do Norte, Ferrari presentouse cas cores do equipo privado NART o azul e branco de Estados Unidos, Enzo protestaba así contra da autoridade deportiva italiana. A tempada 1965 foi o último ano da fórmula 1´5 L, polo que Ferrari optou por usar o mesmo motor V8 outro ano xunto cun novo 12 en liña, que debutara a finais de 1964. Non gañaron máis carreiras e Clark dominou no seu Lotus agora máis fiable. Os pilotos foron Surtees e Bandini, con algunha participación de Rodríguez, Vaccarella e Bob Bondurant. Para a tempada 1966 coas novas regras, o Ferrari 312 de Surtees montou unha versión de 3´0 L do 3´3 L V12 que utilizaran anteriormente no Ferrari P nas carreiras de coches deportivos, montado na parte posterior dun chasis de F1 bastante pesado. Bandini pilotaba un coche das Tasman Series de 2.4 L V6 a principios da tempada. Surtees gañou unha carreira, o Gran Premio de Bélxica de 1966, pero foise logo dunha pelexa co xerente Eugenio Dragoni, foi substituído por Mike Parkes. Scarfiotti tamén gañou unha carreira, o Gran Premio de Italia de 1966 en Monza, cun motor mellorado de 36 válvulas. Na tempada de 1967, o equipo botou a Dragoni e o substituíron por Franco Lini, Chris Amon acompañou a Bandini para pilotar unha versión algo mellorada do coche de 1966. No Gran Premio de Mónaco de 1967 Bandini estrelouse e sufriu feridas graves cando estaba atrapado debaixo do seu coche en chamas; varios días máis tarde sucumbiu ás súas feridas. Ferrari mantivo a Mike Parkes e Scarfiotti, pero Parkes sufriu graves lesión que puxeron fin a súa carreira unha semana máis tarde no Gran Premio de Bélxica de 1967 e Scarfiotti retirouse temporalmente da competición logo de ser testemuña do seu accidente. A tempada de 1968 foi mellor, Jacky Ickx logrou unha vitoria en Francia e varias boas posicións, o que lle deu algunha oportunidade no Campionato Mundial ata que sufriu un accidente na práctica en Canadá, Amon liderou varias carreiras pero non gañou ningunha. Ao final da tempada, o xerente Franco Lini renunciou e Ickx foise ao equipo Brabham. Durante o verán de 1968, Ferrari chegou a un acordo para vender o seu negocio de automóbiles de turismo a Fiat por 11 millóns. A transacción levouse a cabo a principios de 1969, deixando o 50% do negocio aínda baixo o control de Ferrari. Durante a tempada de 1969, Enzo Ferrari dedicouse a gastar sabiamente a súa nova riqueza para revivir o seu equipo. Aínda que Ferrari competiu na Fórmula Un en 1969, foi unha tempada de transición, mentres reestruturaba o equipo. Amon continuou pilotando un modelo antigo e Pedro Rodríguez substituiu a Ickx; ao final do ano Amon abandonou o equipo.

1970-actualidade[editar | editar a fonte]

Nos anos ´70 o Gruppo Fiat entrou a formar parte do Consello de Administración. Actualmente os principais accionistas son: Fiat co 56%, a familia Ferrari co 10%, o Commerzbank co8.5%, Mediobanca 11.7%, Banca Popolare dell´Emilia 1.3%, Mubadala di Abu Dabi 5% y ABN Ambro 7.7%

Os coches deportivos Ferrari, son coñecidos polo seu exquisito estilo. elaborado por casas de deseño como Pininfarina, Scaglietti, Bertone ou Vignale.

Competición[editar | editar a fonte]

Michael Schumacher conducindo o F2004
Mostra de antigos monoprazas de F1 de Ferrari

A verdadeira paixón de Enzo Ferrari, foi sempre a competición automobilística. A súa Scuderia comezou como patrocinadora independente para pilotos en diversos coches, pronto converteuse no equipo da casa Alfa Romeo. Enzo Ferrari, despois da súa marcha de Alfa comezou a deseñar e fabricar os seus propios coches; o equipo Ferrari apareceu por primeira vez nun grande premio europeo despois de rematada a Segunda Guerra Mundial.

A Scuderia participou no Campionato do Mundo de Fórmula 1 no seu primeiro ano de existencia 1950. O arxentino José Froilán González deulle ó equipo a súa primeira vitoria no Gran Premio do Reino Unido de 1951. O italiano Alberto Ascari deulle a Ferrari o seu primeiro mundial World Championship un ano despois. Ferrari é o equipo mais antigo do campionato, o mais galardoado: ata 2009 o equipo gañou 15 títulos mundiais para pilotos (1952, 1953, 1956, 1958, 1961, 1964, 1975, 1977, 1979, 2000, 2001, 2002, 2003, 2004, 2007), un record de 16 campionatos do mundo para construtores (1961, 1964, 1975, 1976, 1977, 1979, 1982, 1983, 1999, 2000, 2001, 2002, 2003, 2004, 2007, 2008) , unha marca de 216 vitorias de Grand Prix, (en novembro de 2011).

O "Cavallino rampante"[editar | editar a fonte]

O famoso símbolo de Ferrari é un cabalo negro en pe sobre fondo amarelo, normalmente cas letras SF de Scuderia Ferrari.

O cabalo encabritado era o símbolo durante a Primeira Guerra Mundial do as da aviación de combate italiana Francesco Baracca, e converteuse no logotipo de Ferrari despoís de que os pais do as caído, bos amigos de Enzo Ferrari, pediranlle que continuara a súa tradición de deportividade, gallardía e valentía.

Resultados de Ferrari na Fórmula 1[editar | editar a fonte]

Artigo principal: Resultados da Scuderia Ferrari.
Tempada Escudería Coche Motor Pneu. Ptos. CMC-pos.[8] 1º piloto 2º piloto Outros pilotos
en orde alfabética
1950 Scuderia Ferrari Ferrari 125
Ferrari 166F2-50
Ferrari 275
Ferrari 375
Ferrari 1.5 V12C
Ferrari
Ferrari 3.3 V12
Ferrari 4.5 V12
E 18 Alberto Ascari Dorino Serafini Raymond Sommer
Luigi Villoresi
1951 Scuderia Ferrari Ferrari 125
Ferrari 375
Ferrari 1.5 V12C
Ferrari 4.5 V12
P 30 Alberto Ascari Luigi Villoresi José Froilán González
Piero Taruffi
Peter Whitehead
1952 Scuderia Ferrari Ferrari 500 Ferrari 2.0 L4 P 32 André Simon Nino Farina Alberto Ascari
Piero Taruffi
Luigi Villoresi
Enzo Ferrari[9] Ferrari 375 Indy Ferrari 4.5 V12 F Alberto Ascari
1953 Scuderia Ferrari Ferrari 500
Ferrari 553 Squalo
Ferrari 2.0 L4
Ferrari 2.0 L4
P 32 Luigi Villoresi Alberto Ascari Piero Carini
Nino Farina
Mike Hawthorn
Umberto Maglioli
1954 Scuderia Ferrari Ferrari 625
Ferrari 553 Squalo
Ferrari 2.5 L4
Ferrari 2.5 L4
P 34 Mike Hawthorn Maurice Trintignant Alberto Ascari
Nino Farina
José Froilán González
Robert Manzon
Umberto Maglioli
Piero Taruffi
1955 Scuderia Ferrari Ferrari 625
Ferrari 555 Supersqualo
Ferrari D50
Ferrari 2.5 L4
Ferrari 2.5 L4
Ferrari 2.5 V8
E 24 Nino Farina Eugenio Castellotti Paul Frère
José Froilán González
Mike Hawthorn
Maurice Trintignant
Luigi Villoresi
Umberto Maglioli
Harry Schell
Piero Taruffi
1956 Scuderia Ferrari Ferrari D50
Ferrari 555 Supersqualo
Ferrari 555 Supersqualo
Ferrari 2.5 V8
Ferrari 2.5 L4
Ferrari 2.5 V8
E 40 Juan Manuel Fangio Eugenio Castellotti Peter Collins
Alfonso de Portago
Paul Frère
Olivier Gendebien
Luigi Musso
André Pilette
Wolfgang von Trips
1957 Scuderia Ferrari Ferrari D50
Ferrari 801
Ferrari 2.5 V8
Ferrari 2.5 V8
E 24 Peter Collins Luigi Musso Eugenio Castellotti
Alfonso de Portago
José Froilán González
Mike Hawthorn
Cesare Perdisa
Maurice Trintignant
Wolfgang von Trips
1958 Scuderia Ferrari Ferrari 246
Ferrari Dino 156
Ferrari 2.4 V6
Ferrari 1.5 V6
E 40 Olivier Gendebien Phil Hill Peter Collins
Mike Hawthorn
Luigi Musso
Wolfgang von Trips
1959 Scuderia Ferrari Ferrari 256
Ferrari Dino 156
Ferrari 2.4 V6
Ferrari 1.5 V6
D 32 Tony Brooks Cliff Allison Jean Behra
Olivier Gendebien
Dan Gurney
Phil Hill
Wolfgang von Trips
1960 Scuderia Ferrari Ferrari 256
Ferrari 246P
Ferrari 2.4 V6
Ferrari 1.5 V6
D 26 Willy Mairesse Richie Ginther Cliff Allison
José Froilán González
Phil Hill
Wolfgang von Trips
1961 Scuderia Ferrari SpA SEFAC Ferrari 156 Ferrari 1.5 V6 D 40[10] Phil Hill Wolfgang von Trips Olivier Gendebien
Richie Ginther
Willy Mairesse
Ricardo Rodriguez
FISA 8 Giancarlo Baghetti
1962 Scuderia Ferrari SpA SEFAC Ferrari 156 Ferrari 1.5 V6 D 18 Giancarlo Baghetti Ricardo Rodriguez Lorenzo Bandini
Phil Hill
Willy Mairesse
1963 Scuderia Ferrari SpA SEFAC Ferrari 156/63
Ferrari 156 Aero
Ferrari 1.5 V6
Ferrari 1.5 V6
D 26 John Surtees Lorenzo Bandini Willy Mairesse
Ludovico Scarfiotti
1964 Scuderia Ferrari SpA SEFAC Ferrari 156 Aero
Ferrari 158
Ferrari 1.5 V6
Ferrari 1.5 V8
D 45 John Surtees Lorenzo Bandini Ludovico Scarfiotti
North American Racing Team Ferrari 158
Ferrari 1512
Ferrari 156 Aero
Ferrari 1.5 V8
Ferrari 1.5 F12
Ferrari 1.5 V6
D John Surtees Lorenzo Bandini Pedro Rodríguez de la Vega
1965 Scuderia Ferrari SpA SEFAC Ferrari 158
Ferrari 1512
Ferrari 1.5 V8
Ferrari 1.5 F12
D 26 Lorenzo Bandini Nino Vaccarella John Surtees
North American Racing Team Ferrari 1512
Ferrari 158
Ferrari 1.5 F12
Ferrari 1.5 V8
D Lorenzo Bandini Pedro Rodríguez de la Vega Bob Bondurant
Ludovico Scarfiotti[11]
1966 Scuderia Ferrari SpA SEFAC Ferrari 246T
Ferrari 312
Ferrari 2.4 V6
Ferrari 3.0 V12
F 31 Lorenzo Bandini Mike Parkes Ludovico Scarfiotti
John Surtees
1967 Scuderia Ferrari SpA SEFAC Ferrari 312 Ferrari 3.0 V12 F 19 Chris Amon Jonathan Williams Lorenzo Bandini
Mike Parkes
Ludovico Scarfiotti
1968 Scuderia Ferrari SpA SEFAC Ferrari 312 Ferrari 3.0 V12 F 32 Chris Amon Jacky Ickx Derek Bell
Andrea de Adamich
1969 Scuderia Ferrari SpA SEFAC Ferrari 312/69 Ferrari 3.0 V12 F 7 Pedro Rodríguez de la Vega Chris Amon
Ernesto Brambilla[11]
North American Racing Team Ferrari 312/69 Ferrari 3.0 V12 D Pedro Rodríguez de la Vega
1970 Scuderia Ferrari SpA SEFAC Ferrari 312B Ferrari 3.0 F12 F 52 Jacky Ickx Clay Regazzoni Ignazio Giunti
1971 Scuderia Ferrari SpA SEFAC Ferrari 312B Ferrari 3.0 F12 F 33 Clay Regazzoni Mario Andretti Jacky Ickx
1972 Scuderia Ferrari SpA SEFAC Ferrari 312B2-72 Ferrari 3.0 F12 F 33 Jacky Ickx Clay Regazzoni Mario Andretti
Nanni Galli
Arturo Merzario
1973 Scuderia Ferrari SpA SEFAC Ferrari 312B2 Ferrari 3.0 F12 G 12 Jacky Ickx Arturo Merzario
1974 Scuderia Ferrari SpA SEFAC Ferrari 312B3 Ferrari 3.0 F12 G 65 Clay Regazzoni Niki Lauda
1975 Scuderia Ferrari SpA SEFAC Ferrari 312B3
Ferrari 312T
Ferrari 3.0 F12
Ferrari 3.0 F12
G 72,5 1 Clay Regazzoni Niki Lauda
1976 Scuderia Ferrari SpA SEFAC Ferrari 312T
Ferrari 312T2
Ferrari 3.0 F12 G 83 Niki Lauda Clay Regazzoni Carlos Reutemann
1977 Scuderia Ferrari SpA SEFAC Ferrari 312T2 Ferrari 3.0 F12 G 95 Gilles Villeneuve Carlos Reutemann Niki Lauda
1978 Scuderia Ferrari SpA SEFAC Ferrari 312T2
Ferrari 312T3
Ferrari 3.0 F12
Ferrari 3.0 F12
M


58 Carlos Reutemann Gilles Villeneuve
1979 Scuderia Ferrari SpA SEFAC Ferrari 312T3
Ferrari 312T4
Ferrari 3.0 F12
Ferrari 3.0 F12
M


113 Jody Scheckter Gilles Villeneuve
1980 Scuderia Ferrari SpA SEFAC Ferrari 312T5 Ferrari 3.0 F12 M


8 10º Jody Scheckter Gilles Villeneuve
1981 Scuderia Ferrari SpA SEFAC Ferrari 126CK Ferrari 1.5 V6T M


34 Gilles Villeneuve Didier Pironi
1982 Scuderia Ferrari SpA SEFAC Ferrari 126C2 Ferrari 1.5 V6T G 74 Patrick Tambay Mario Andretti Didier Pironi
Gilles Villeneuve
1983 Scuderia Ferrari SpA SEFAC Ferrari 126C2B
Ferrari 126C3
Ferrari 1.5 V6T
Ferrari 1.5 V6T
G 89 Patrick Tambay René Arnoux
1984 Scuderia Ferrari SpA SEFAC Ferrari 126C4 Ferrari 1.5 V6T G 57,5 Michele Alboreto René Arnoux
1985 Scuderia Ferrari SpA SEFAC Ferrari 156/85 Ferrari 1.5 V6T G 82 Michele Alboreto Stefan Johansson René Arnoux
1986 Scuderia Ferrari SpA SEFAC Ferrari F1-86 Ferrari 1.5 V6T G 37 Michele Alboreto Stefan Johansson
1987 Scuderia Ferrari SpA SEFAC Ferrari F1-87 Ferrari 1.5 V6T G 53 Michele Alboreto Gerhard Berger
1988 Scuderia Ferrari SpA SEFAC Ferrari F1-87/88C Ferrari 1.5 V6T G 65 2:a Michele Alboreto Gerhard Berger
1989 Scuderia Ferrari SpA SEFAC Ferrari F1-89 Ferrari 3.5 V12 G 59 Nigel Mansell Gerhard Berger
1990 Scuderia Ferrari SpA Ferrari F1-90
Ferrari F1-90-2
Ferrari 3.5 V12
Ferrari 3.5 V12
G 110 Alain Prost Nigel Mansell
1991 Scuderia Ferrari SpA Ferrari F1-91
Ferrari F1-91-2
Ferrari 3.5 V12
Ferrari 3.5 V12
G 46,5 Gianni Morbidelli Jean Alesi Alain Prost
1992 Scuderia Ferrari SpA Ferrari F92A
Ferrari F92AT
Ferrari 3.5 V12
Ferrari 3.5 V12
G 21 Jean Alesi Nicola Larini Ivan Capelli
1993 Scuderia Ferrari Ferrari F93A Ferrari 3.5 V12 G 28 Jean Alesi Gerhard Berger
1994 Scuderia Ferrari Ferrari 412T1
Ferrari 412T1B
Ferrari 3.5 V12
Ferrari 3.5 V12
G 71 Jean Alesi Gerhard Berger Nicola Larini
1995 Scuderia Ferrari Ferrari 412T2 Ferrari 3.0 V12 G 73 Jean Alesi Gerhard Berger
1996 Scuderia Ferrari Ferrari F310 Ferrari 3.0 V10 G 70 Michael Schumacher Eddie Irvine
1997 Scuderia Ferrari Marlboro Ferrari F310B Ferrari 3.0 V10 G 102 Michael Schumacher Eddie Irvine
1998 Scuderia Ferrari Marlboro Ferrari F300 Ferrari 3.0 V10 G 133 Michael Schumacher Eddie Irvine
1999 Scuderia Ferrari Marlboro Ferrari F399 Ferrari 3.0 V10 B 128 Michael Schumacher Eddie Irvine Mika Salo
2000 Scuderia Ferrari Marlboro Ferrari F1-2000 Ferrari 3.0 V10 B 170 Michael Schumacher Rubens Barrichello
2001 Scuderia Ferrari Marlboro Ferrari F2001 Ferrari 3.0 V10 B 179 Michael Schumacher Rubens Barrichello
2002 Scuderia Ferrari Marlboro Ferrari F2001
Ferrari F2002
Ferrari 3.0 V10
Ferrari 3.0 V10
B 221 Michael Schumacher Rubens Barrichello
2003 Scuderia Ferrari Marlboro Ferrari F2002
Ferrari F2003-GA
Ferrari 051
Ferrari 052
B 158 Michael Schumacher Rubens Barrichello
2004 Scuderia Ferrari Marlboro Ferrari F2004 Ferrari 053 B 262 Michael Schumacher Rubens Barrichello
2005 Scuderia Ferrari Marlboro Ferrari F2004M
Ferrari F2005
Ferrari 054
Ferrari 055
B 100 Michael Schumacher Rubens Barrichello
2006 Scuderia Ferrari Marlboro Ferrari 248 F1 Ferrari 056 V8 B 201 Michael Schumacher Felipe Massa
2007 Scuderia Ferrari Marlboro Ferrari F2007 Ferrari 056 V8 B 204 Felipe Massa Kimi Räikkönen
2008 Scuderia Ferrari Marlboro Ferrari F2008 Ferrari 056 V8 B 172 Kimi Räikkönen Felipe Massa
2009 Scuderia Ferrari Marlboro Ferrari F60 Ferrari 056 V8 B 70 Felipe Massa Kimi Räikkönen
2010 Scuderia Ferrari Marlboro Ferrari F10 Ferrari 056 V8 B 396 Felipe Massa Fernando Alonso
2011 Scuderia Ferrari Marlboro Ferrari 150º Italia Ferrari 056 V8 P 375 Felipe Massa Fernando Alonso
2012 Scuderia Ferrari Ferrari F-2012 Ferrari 056 V8 P 400 Felipe Massa Fernando Alonso
2013 Scuderia Ferrari Ferrari F138 Ferrari 056 V8 P 354 Felipe Massa Fernando Alonso
2014 Scuderia Ferrari Ferrari F14 T Ferrari 059/3 P 216 Kimi Räikkönen Fernando Alonso
2015* Scuderia Ferrari Ferrari SF15 T Ferrari P 79 * 2º * Kimi Räikkönen Sebastian Vettel

* Tempada en curso
En negra indica que piloto gañou o campionato do mundo de pilotos.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. "Welcome Sebastian – Vettel and Raikkonen 2015 driver pairing". Ferrari (Ferrari). 20 November 2014. http://formula1.ferrari.com/news/sebastian-vettel-raikkonen-2015. Consultado o 20 November 2014.
  2. "Official: Raikkonen seals Ferrari return". GPUpdate (GPUpdate). 11 September 2013. http://www.gpupdate.net/en/f1-news/300126/official-raikkonen-seals-ferrari-return/. Consultado o 11 September 2013.
  3. "A Mexican driver is back to Maranello". Ferrari (Ferrari). 15 December 2014. http://formula1.ferrari.com/news/mexican-driver-maranello. Consultado o 15 December 2014.
  4. 4,0 4,1 "Jean-Eric Vergne becomes test driver for the Scuderia". Ferrari (Ferrari). 19 December 2014. http://formula1.ferrari.com/news/jean-eric-vergne-test-driver-scuderia/. Consultado o 19 December 2014.
  5. Inclue a vitoria de Giancarlo Baghetti gañador do Gran Premio de Francia de 1961 nun Ferrari privado
  6. James Allen (22 May 2009). "The scene in Monaco". www.jamesallenonf1.com/. http://www.jamesallenonf1.com/2009/05/the-scene-in-monaco/. Consultado o 25 February 2010.
  7. Henry, Alan (1989). Ferrari – The Grand Prix Cars (2nd ed.). Hazleton. p. 340. 
  8. Os resultados de 1950 a 1957 non son oficiais, porque o campionato de construtores non se introduciu ata 1958.
  9. Participou só nas 500 Millas de Indinápolis de 1952.
  10. Inclúe os 8 puntos de FISA.
  11. 11,0 11,1 Non tomou a saída.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Commons
Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Scuderia Ferrari Modificar a ligazón no Wikidata

Bibliografía[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]