Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1982

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Campionato Mundial de Fórmula 1 da FIA de 1982
Previo: 1981 Vindeiro: 1983
Índice: Carreiras por país | Carreiras por tempada

O Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1982 foi a 33ª tempada de Fórmula 1 organizada pola Fédération Internationale de l'Automobile (FIA), e a 25ª Copa Internacional de construtores de F1. O campionato contou con dezaseis Grandes Premios que se iniciaron o 23 de xaneiro e finalizaron o 25 de setembro.

O gañador do campionato mundial de pilotos de 1982, Keke Rosberg

Resumo do campionato[editar | editar a fonte]

O Campionato do Mundo de Pilotos foi gañado polo piloto de Williams Keke Rosberg. Rosberg foi o primeiro piloto desde Mike Hawthorn en 1958 en acadar o campionato gañando unha soa carreira en toda a tempada. Ese ano 11 pilotos gañaron unha carreira, ningún deles máis de dúas veces. A Scuderia Ferrari gañou o Campionato do Mundo de Construtores.

A combinación dos regulamentos técnicos e deportivos utilizados durante esta tempada inspiraron moitas queixas acerca da seguridade antes e durante a tempada. A tempada viu dous mortos e moitos accidentes graves. O piloto de Ferrari Gilles Villeneuve morreu nun accidente durante a cualificación para o Gran Premio de Bélxica en Zolder logo de golpear o March de Jochen Mass. O piloto italiano Riccardo Paletti morreu no Gran Premio de Canadá, cando durante a saida o seu Osella golpeou a parte traseira do coche de Didier Pironi que se quedara parado na grella de saida. Pironi, que fora compañeiro de Villeneuve, sufriu feridas nas súas pernas noutro accidente de cualificación no Gran Premio de Alemaña e nunca volveu a correr na Fórmula 1.

A tempada comezou cunha folga de pilotos na primeira carreira da tempada. Máis adiante, reiniciouse o desacordo entre o órgano reitor do deporte e os equipos (coñecido como a guerra FISA-FOCA) e moitos dos equipos boicotearon o GP de San Mariño. Tamén foi a única tempada que acolleu tres Grandes Premios no mesmo país (Estados Unidos): o Gran Premio Caesars Palace, Gran Premio de Detroit e Gran Premio do oeste dos Estados Unidos.

A tempada 1982 foi o final dunha época, na que, desde 1950, morrían polo menos 1 ou 2 pilotos cada ano nunha carreira relacionada coa Fórmula Un. A partir de 1983, o deporte vería morrer 3 pilotos máis en coches de Fórmula Uno: Elio de Angelis en 1986 pilotando un Brabham durante as probas en Paul Ricard, Roland Ratzenberger en 1994 durante a práctica para o Gran Premio de San Mariño, e o triplo campión do mundo Ayrton Senna durante a carreira, apenas un día logo da morte de Ratzenberger.

Pretempada[editar | editar a fonte]

Os pilotos

O dobre campión do mundo Niki Lauda regresou á Fórmula Un logo dunha ausencia de dous anos como parella de John Watson en McLaren.[1] O campión de 1981 Nelson Piquet mantívose en Brabham, xunto a Riccardo Patrese. O equipo Williams mantivo a Carlos Reutemann, pero o seu campión de 1980 Alan Jones retirouse e foi substituído polo finés Keke Rosberg, que o ano anterior fracasara ao non anotar nin un só punto con Fittipaldi Automotive. Ferrari e Renault conservaron os seus pilotos, Villeneuve e Didier Pironi e Alain Prost e René Arnoux, respectivamente.

Tecnoloxía

Os dous principais temas tecnolóxicos da tempada 1982 foron a turboalimentación e o efecto chan. Os grandes fabricantes de automóbiles permitiríanse o luxo de desenvolver a nova e custosa tecnoloxía da turboalimentación, que ofrecía unha vantaxe significativa sobre os motores atmosféricos. Pero, os motores turboalimentados eran pesados e inicialmente sufrían de turbo lag, un atraso entre o funcionamento do acelerador e a entrega da potencia extra xerada polo turbo. Os equipos de fábrica Renault e Ferrari, xunto co pequeno equipo privado Toleman, foron os únicos que utilizaron os motores turbo durante toda a tempada de 1982. Os outros dous equipos de fábrica utilizaron motores V12 atmosféricos. Alfa Romeo estaba a desenvolver o seu propio motor turbo, pero para 1982 mantivo o que o periodista de automobilismo Doug Nye chamou o motor máis potente da F1 de 3 litros visto ata ese momento, con 548 CV[2] Os franceses do equipo Talbot-Ligier usaban o motor Matra V12 menos potente. Brabham tamén tiña un pé no campo de turbo, desenvolvendo un coche impulsado por un motor turbo BMW desde o ano anterior, pero ao comezo do ano baseouse principalmente no seu coche máis vello impulsado polo motor Cosworth DFV de aspiración natural.

O Cosworth DFV que alimentou ao Williams FW08 foi o último coche que utilizou un motor de aspiración natural para gañar o campionato de pilotos ata 1989.

Os fabricantes de automóbiles de carreiras de Gran Bretaña estiveran seguindo unha ruta técnica diferente, utilizando o menos potente pero compacto, fiable e amplamente dispoñible motor Cosworth e centrándose na eficacia do chasis. O equipo Lotus introducira efecto chan aerodinámico co seu Lotus 78 en 1978, e tivo un rápido progreso por outros como Williams, McLaren e Brabham explotándoo máis e con maior eficacia. O DFV, e a introdución por McLaren e Lotus dos coches construídos en gran parte de compostos de fibra de carbono, permitiu aos equipos crear coches moi lixeiros. Varios dos equipos DFV pensaban que os coches turbo tiñan unha vantaxe "inxusta" e buscaban unha redución no peso para igualar o rendemento. Pero os regulamentos da Fórmula Un dicían que o peso dos vehículos debía ser de polo menos de 580 kg incluíndo lubricantes e refrixerantes. Traballando dentro da norma dos regulamentos, algúns equipos equiparon os seus coches con grandes tanques de auga, aparentemente para os "freos refrixerados por auga". Na práctica, a auga vaciábase a principios da carreira, o que permitía que os coches perderan 50 kg. de peso. As regulacións dicían que a auga podería ser reenchida de novo ao final da carreira, antes de que se comprobara o peso.[3]

Para a tempada 1982, a Fédération Internationale du Sport Automobile (FISA), organismo gobernante mundial do deporte do motor, cambiou a norma da altura mínima do ano anterior. Os coches dependían enteiramente da súa carga aerodinámica, e o efecto chan facía que rebotaran arriba e abaixo todo o tempo. As resultantes e excesivas g-force eran difíciles de soportar para os pilotos, e como resultado, os coches eran extremadamente desagradables para pilotar. O campión do mundo de 1978 Mario Andretti citounos como unha das razóns polas que deixou a F1 ao final de 1981,[4] mentres que outros pilotos queixáronse de problemas de saude[Cómpre referencia]. O efecto chan sería prohibido por completo para 1983.

Regulamento Deportivo

As novas regras para a tempada incluían un aumento no número de vehículos autorizados a cualificar nun Gran Premio de 30 a 34, e o número de participantes de 24 a 26. Para evitar os 34 coches en pista á vez, introduciuse unha sesión de precualificación na que os tres equipos co rexistro máis pobre do ano anterior competirían para ser admitidos na cualificación. Tres empresas, Goodyear, Michelin e Avon fornecían os pneumáticos, incluíndo pneumáticos de cualificación especiais, que proporcionaban maiores niveis de agarre durante as sesión de cualificación que determinaban a orde de saída para a carreira. Por primeira vez, limitouse o número de pneumáticos permitidos para a cualificación, creando unha situación que Villeneuve definiu como "... innecesariamente perigosa. Se teño só dúas posibilidades para establecer un tempo, necesito unha pista despexada, de acordo? Se non esta despexada, se hai alguén no meu camiño, só teño que esperar que me vexa nos seus espellos. Quero dicir, non podo levantar, porque esta é a miña última oportunidade".[5]

Política

A Asociación de Construtores de Fórmula Un (FOCA) e a FISA estiveran en disputa polo control deste deporte desde 1979. O peor período da discrepancia (coñecido como a guerra FISA-FOCA) terminara en 1981 coa firma da Acordo da Concordia. A FOCA constaba dos principais equipos británicos, mentres que os equipos dos fabricantes (Renault, Ferrari, Alfa Romeo e Talbot-Ligier), xunto co equipo italiano Osella e Toleman estaban aliñados coa FISA.[6] A tempada de 1982 tivo un inusual gran número de equipos que representan aos principais fabricantes de motores, con Alfa Romeo e Talbot representados, así como Renault e Ferrari. Na década de 1950, os equipos dos fabricantes eran comúns. Pero, desde 1960 ata a década de 1990 raramente houbo máis de dous equipos de fabricantes, e durante 18 anos (1973-1976 e 1986-1999), Ferrari foi o único equipo propiedade do fabricante. Desde o ano 2000, os fabricantes volveron a ser comúns.

Resumo da Tempada[editar | editar a fonte]

Política[editar | editar a fonte]

As primeiras carreiras da tempada foron interrompidas pola política. Na primeira carreira da tempada, o Gran Premio de Sudáfrica, Niki Lauda liderou unha folga de pilotos en contra das recentemente requiridas "superlicenzas", para participar no campionato, que incluía cláusulas que Lauda cría inxustas por atar aos pilotos aos seus equipos. A licenza ía ser concedida ao equipo, e non ao piloto. Ademais cada piloto debía permanecer por un tempo determinado co seu equipo e non se lle permitía ningunha outra actividade dentro do automobilismo que non fose a Fórmula 1, nin liberdade de movemento en canto aos seus contratos; pero o que exasperou os ánimos de todos, foi a cláusula de que non se podía opinar nos medios en contra da FISA baixo ningún concepto para non danar a imaxe da categoría. A maioría dos pilotos encerráronse nunha sala de conferencias durante a noite, finalmente chegouse a un acordo e a carreira seguiu adiante. Os seis coches turbo de fábrica, incluso os Brabham-BMW nesta ocasión, tiveron a vantaxe da potencia inherente esaxerada pola baixa densidade do aire no circuíto de Kyalami por atoparse a gran altura e leváronse os primeiros seis lugares na grella. Alain Prost gañou a carreira co seu Renault. A pesar do acordo previo á carreira, os comisarios da carreira emitiron unha declaración durante a carreira que dicía que as licenzas dos pilotos que participaran na folga foran suspendidas.[7]

Os pilotos en folga foron finalmente multados con 5.000 $ cada un e unha carreira de castigo, que contribuíu á cancelación do Gran Premio de Arxentina dese ano, debido a ser a segunda carreira do ano. Os grandes premios de Brasil e Estados Unidos oeste gañáronos coches con motor DFV, ambos resultados protestáronse polos equipos Ferrari e Renault, no argumento de que os principais equipos DFV competían con coches con baixo peso grazas aos seus freos refrixerados por auga. Os comisarios de Brasil ditaminaron que o gañador, o Brabham de Piquet e o segundo clasificado, o Williams de Rosberg eran ilegais, sendo descualificados, pero os comisarios dos EE.UU. rexeitaron a mesma alegación contra o McLaren de Niki Lauda e o Williams de Rosberg, aínda que si admitiron a protesta do equipo Tyrrell contra o uso de Ferrari de dúas ás traseiras e inhabilitaron a Villeneuve. O proceso de apelación durou máis de un mes.[8]

O 19 de abril, o tribunal da FIA deu a razón a Ferrari e Renault na protesta polo resultado do Gran Premio de Brasil. Piquet e Rosberg foron descualificados e Prost adxudicouse a vitoria. Os outros finalistas, entre eles algúns aspirantes ao título como John Watson que tamén estivera competindo con peso inferior ao normal, pero non se denunciara, en consecuencia foron trasladados ata os postos resultantes.[9] Isto deu Prost o liderado no campionato do mundo, con 18 puntos, Lauda con 12 e Rosberg e de Watson con 8.[10] O tribunal tamén ditaminou que nas carreiras futuras, todos os coches deberían pesarse antes de repoñer os líquidos. Os equipos FOCA solicitaron un adiamento da seguinte, o Gran Premio de San Mariño, ata xullo para permitir a consideración dos efectos da sentenza, co argumento de que cambiara o regulamento do deporte. Os organizadores da carreira negáronse a atrasar a carreira, que seguiu adiante sen que a maioría dos equipos FOCA.[11]

Villeneuve e Pironi[editar | editar a fonte]

Só 14 coches competiron no San Mariño Gran Premio debido ao boicot da FOCA, deixando aos Ferrari baténdose cos Renault ata que os dous coches franceses rompéronse. Na volta 45, Villeneuve e Pironi loitaban polo liderado, con Villeneuve na fronte, cando o seu equipo fíxolles acenos para reducir a velocidade. Villeneuve fixo e deixouse pasar polo seu compañeiro de equipo; intercambiaron o liderado de novo varias veces antes de que Pironi pasara a Villeneuve na última volta pola vitoria.[12] Logo da carreira, Villeneuve dixo que o signo "Slow" en Ferrari ata ese intre sempre significou que os pilotos debían manter as súas posicións, e agregou que "a xente parece pensar que tiñamos a batalla das nosas vidas [...] eu estaba correndo co motor desembragado esas últimas 15 voltas!."; Pironi dixo que "O signo 'Slow' significa só que hai que usar a cabeza [... non que] se crees que podes gañar, non o fagas." Nunha entrevista a semana seguinte, Villeneuve dixo que non volvería falar con Pironi novo.[13]

Dúas semanas máis tarde, Villeneuve morreu logo dun accidente durante a última sesión de clasificación para o Gran Premio de Bélxica en Zolder. Bamsey e Lang escriben que el estaba tratando de superar o tempo de Pironi,[14] Mentres o enxeñeiro de carreira de Ferrari Mauro Forghieri di que o canadense volvía a boxes e polo tanto non establecería un tempo de volta.[15] Villeneuve alcanzou a Jochen Mass correndo moito máis lentamente a través dunha curva a esquerdas e trasladouse á dereita para superalo no mesmo instante que Mass tamén se moveu á dereita para deixar pasar a Villeneuve a través da trazada. Os dous chocaron e Villeneuve foi lanzado do seu coche en desintegración. Morreu dunha fractura de pescozo nun hospital local ás 9:12 da noite. Ferrari retirouse da carreira, que John Watson gañou para McLaren. O seu compañeiro de equipo Lauda foi descualificado logo da carreira por levar o coche con baixo peso. Os resultados foron dominados polos retornados equipos FOCA, incluso o único clasificado con motor turbo, Piquet co Brabham-BMW, era do seu bando.[16]

Roebuck escribe que a seguinte carreira, o Gran Premio de Mónaco, "foi tenso e sombrío [...] a sentida ausencia de Villeneuve foi abafadora". O canadense vivira no principado e gañara a carreira do ano anterior.[17] Na carreira Arnoux liderou antes de trompear, entregando o liderado ao seu compañeiro de equipo en Renault, Prost. Prost construíu unha vantaxe enorme, pero o orballo nas últimas voltas desencadeou un final caótico. Prost estrelouse, entregando o liderado a Patrese. Patrese trompeou na penúltima volta e se detivo, o que deixou a Pironi na dianteira, seguido de de Cesaris. Na última volta Pironi, de Cesaris, e Derek Daly todos abandonaron en posibles postos gañadores da carreira. Mentres tanto, Patrese deixaba baixar o seu coche en punto morto e por inercia polos outeiros, completando así as dúas últimas voltas, logrando a primeira vitoria da súa carreira.[18] Pironi clasificouse en segundo lugar, malia quedarse sen combustible e parar na última volta. Logo da carreira, Prost, quen non anotara ningún punto desde o Gran Premio de Brasil en marzo, lideraba o campionato por un punto sobre Watson e dous puntos sobre Pironi.[19]

Xira norteamericana[editar | editar a fonte]

A Fórmula Un regresou a América do Norte para o Gran Premio de Detroit, onde Watson volveu gañar, esta vez desde o posto 17 da grella, para tomar o liderado do campionato.[20] A traxedia golpeou de novo en Canadá. Pironi clasificouse na pole, pero o seu coche calouse na saída. O seu coche parado golpeouno o Osella do novo piloto italiano Riccardo Paletti, que morreu no impacto e o lume resultante. Piquet gañou a carreira logo de reiniciarse.

Volta a Europa[editar | editar a fonte]

Pironi volveu a gañar de maneira dominante nos Países Baixos, onde Arnoux tivo sorte de escapar ileso dunha choque masivo logo de que o acelerador do seu Renault quedou bloqueado.

Lauda gañou en Gran Bretaña, pero a verdadeira estrela da carreira foi Derek Warwick, quen mantivo o Toleman no segundo lugar da carreira e foi pechando difrencias con Lauda antes de que o coche se averiara. A seguinte carreira en Le Castellet Circuíto Paul Ricard viu francés Arnoux lograr a vitoria no seu Renault, que foi celebrada entre a multitude, pero non no equipo, xa que se supoñía que Arnoux deixara a vitoria ao seu compañeiro de equipo Prost para axudar a gañar o campionato a este último. Foi unha carreira que viu a 4 pilotos franceses terminar nas catro primeiras posicións (Arnoux, Prost, Pironi e Patrick Tambay) e a retirada da F1 do piloto alemán Jochen Mass logo dun accidente case catastrófico con Mauro Baldi en Signes, a curva rápida despois da longa recta Mistral. O coche de Mass tocou o de Baldi, ambos saíronse fóra da pista, Mass golpeou a barreira e logo foi catapultado ás tribunas cheas de xente. Milagrosamente, non houbo mortos. Así as cousas, Pironi parecía a piques de lograr o título, pero a súa procura terminouse prematuramente na seguinte carreira en Alemaña. Durante unha sesión de cualificación sobre mollado, Pironi estrelouse contra a parte traseira do Renault de Prost. O Ferrari saíu disparado polo aire nun accidente inquietantemente similar ao que matou a Villeneuve. Afortunadamente, Pironi non foi arroxado do coche, pero sufriu graves lesións nas pernas, que supuxeron o final da súa nadaina na Fórmula 1.

"... houbo fortes choivas; como eu estaba resguardado contra os elementos atrevinme a mirar alén do final da recta que conduce ao estadio Había un coche, un Ferrari, no aire, 6 metros máis ou menos desde o chan, o seu nariz apuntando cara ao ceo. Primeiro caeu a cola, e logo comezou a dar volteretas, quedando finalmente os restos sobre a pista." O xornalista Nigel Roebuck describindo o accidente que acabou coa carreira na F1 de Pironi no Gran Premio de Alemaña de 1982
—Roebuck (1999) pp.209-210

O accidente de Pironi foi tan grave que o médico da FIA Sid Watkins considerou amputar as pernas de Pironi para sacalo do esnaquizado Ferrari, o que non chegou a suceder. Ferrari optou por competir na carreira do día seguinte, e Patrick Tambay (a quen Ferrari elixira para substituír a Villeneuve) levouse a triste vitoria tralo accidente de Piquet, mentres dobraba a Eliseo Salazar (o famoso puñetazo de Piquet a Salazar polo seu accidente).

Vitoria de Rosberg[editar | editar a fonte]

Elio de Angelis logrou a súa primeira vitoria en Austria por só 0,050 segundos sobre Rosberg. No entanto, Rosberg gañou a seguint carreira, unha segunda rolda francesa en Dijon-Prenois chamada o "Gran Premio de Suíza '(porque o automobilismo estaba prohibido en Suíza nese momento, moitos clubs automobilísticos suízos corrían en Dijon). Logo de traballar no centro do peloton na primeira metade da carreira, o finlandés iniciou a remontada e estaba na cola de Prost na penúltima volta. Rosberg pasou Prost na última volta e mantivo o liderado durante o resto da mesma.

De súpeto, Rosberg (que non lograra ningún punto a tempada anterior) lideraba o campionato. aferrouse ao liderado en Italia (onde Arnoux venceu aos dous Ferrari) e na rolda final en Las Vegas (onde Alboreto logrou unha vitoria inexperada) para converterse no primeiro campión do mundo finlandés.

Pilotos e construtores[editar | editar a fonte]

Foto Equipo Construtor Chasis Motor Pneum. Piloto Carreiras
Brabham BT49D
Flag of the United Kingdom.svg Parmalat Racing Team Brabham BT49B
BT50
Ford Cosworth DFV 3.0 V8
BMW M12/13 1.5 L4t
G 1 Flag of Brazil.svg Nelson Piquet 1-3, 5-16
2 Italia Riccardo Patrese 1-3, 5-16
Tyrrell 011
Flag of the United Kingdom.svg Team Tyrrell Tyrrell 011 Ford Cosworth DFV 3.0 V8 G 3 Italia Michele Alboreto Todas
4 Flag of Sweden.svg Slim Borgudd 1-3
Flag of the United Kingdom.svg Brian Henton 4-16
Williams FW08
Flag of the United Kingdom.svg TAG Williams Racing Team Williams FW07C
FW07D
FW08
Ford Cosworth DFV 3.0 V8 G 5 Flag of Argentina.svg Carlos Reutemann 1-2
Flag of the United States.svg Mario Andretti 3
Flag of Ireland.svg Derek Daly 5-16
6 Finlandia Keke Rosberg 1-3, 5-16
McLaren MP4/1B
Flag of the United Kingdom.svg Marlboro McLaren International McLaren MP4/1B Ford Cosworth DFV 3.0 V8 M


7 Flag of the United Kingdom.svg John Watson 1-3, 5-16
8 Austria Niki Lauda 1-3, 5-16
ATS D5
Alemaña Team ATS ATS D5 Ford Cosworth DFV 3.0 V8 A


G

9 Alemaña Manfred Winkelhock Todas
10 Flag of Chile.svg Eliseo Salazar Todas
Lotus 91
Flag of the United Kingdom.svg John Player Team Lotus Lotus 87B
91
Ford Cosworth DFV 3.0 V8 G 11 Italia Elio de Angelis 1-3, 5-16
12 Flag of the United Kingdom.svg Nigel Mansell 1-3, 5-8, 10, 12-16
Flag of Brazil.svg Roberto Moreno 9
Flag of the United Kingdom.svg Geoff Lees 11
Enign N180
Flag of the United Kingdom.svg Ensign Racing Ensign N180B
N181
Ford Cosworth DFV 3.0 V8 A


P

14 Flag of Colombia.svg Roberto Guerrero 1-3, 5-16
Renault RE30B
Francia Equipe Renault Elf Renault RE30B Renault-Gordini EF1 1.5 V6t M


15 Francia Alain Prost Todas
16 Francia René Arnoux Todas
March 821
Flag of the United Kingdom.svg Rothmans March Grand Prix Team
Flag of the United Kingdom.svg LBT Team March
March 821 Ford Cosworth DFV 3.0 V8 P


A

17 Alemaña Jochen Mass 1-3, 5-11
Flag of the United Kingdom.svg Rupert Keegan 12-16
18 Flag of Brazil.svg Raul Boesel 1-3, 5-16
19 España Emilio de Villota 5-9
Fittipaldi F8
Flag of Brazil.svg Fittipaldi Automotive Fittipaldi F8D
F9
Ford Cosworth DFV 3.0 V8 P 20 Flag of Brazil.svg Chico Serra 1-3, 5-16
Alfa Romeo 182
Italia Marlboro Team Alfa Romeo Alfa Romeo 179D
182
182B
182T
Alfa Romeo 1260 3.0 V12
Alfa Romeo 890T 1.5 V8t
M


22 Italia Andrea de Cesaris Todas
23 Italia Bruno Giacomelli Todas
Ligier JS19
Francia Equipe Talbot Gitanes Ligier JS17B
JS19
Matra MS81 3.0 V12 M


25 Flag of the United States.svg Eddie Cheever 1-3, 5-16
26 Francia Jacques Laffite 1-3, 5-16
Ferrari 162C2
Italia Scuderia Ferrari SpA SEFAC Ferrari 126C2 Ferrari 021 1.5 V6t G 27 Flag of Canada.svg Gilles Villeneuve 1-5
Francia Patrick Tambay 9-16
28 Francia Didier Pironi 1-12
Flag of the United States.svg Mario Andretti 15-16
Arrows A5
Flag of the United Kingdom.svg Arrows Racing Team Arrows A4
A5
Ford Cosworth DFV 3.0 V8 P 29 Flag of the United Kingdom.svg Brian Henton 1-3
Suíza Marc Surer 5-16
30 Italia Mauro Baldi 1-3, 5-16
Italia Osella Squadra Corse Osella FA1C
FA1D
Ford Cosworth DFV 3.0 V8 P 31 Francia Jean-Pierre Jarier Todas
32 Italia Riccardo Paletti 1-8
Theodore TY02
Flag of the United Kingdom.svg Theodore Racing Team Theodore TY01
TY02
Ford Cosworth DFV 3.0 V8 A


G

33 Flag of Ireland.svg Derek Daly 1-3
Flag of the Netherlands.svg Jan Lammers 5-7, 9-11
Flag of the United Kingdom.svg Geoff Lees 8
Flag of Ireland.svg Tommy Byrne 12-16
Flag of the United Kingdom.svg Candy Toleman Motorsport
Flag of the United Kingdom.svg Toleman Group Motorsport
Toleman TG181B
TG181C
TG183
Hart 415T 1.5 L4t P 35 Flag of the United Kingdom.svg Derek Warwick 1-6, 9-16
36 Italia Teo Fabi 1-6, 9-16

Calendario de Grandes Premios[editar | editar a fonte]

Rnd Carreira Data Circuíto Pole Position Volta rápida Piloto gañador Construtor Resultados
1 Flag of South Africa.svg Gran Premio de Sudáfrica 23 de xaneiro Kyalami Francia René Arnoux Francia Alain Prost Francia Alain Prost Renault Resultados
2 Flag of Brazil.svg Gran Premio de Brasil 21 de marzo Jacarepaguá Francia Alain Prost Francia Alain Prost Francia Alain Prost Renault Resultados
3 Flag of the United States.svg Gran Premio do oeste dos Estados Unidos 4 de abril Long Beach Italia Andrea de Cesaris Austria Niki Lauda Austria Niki Lauda McLaren-Ford Resultados
4 Flag of San Marino.svg Gran Premio de San Mariño 25 de abril Imola Francia René Arnoux Francia Didier Pironi Francia Didier Pironi Ferrari Resultados
5 Bélxica Gran Premio de Bélxica 9 de maio Zolder Francia Alain Prost Flag of the United Kingdom.svg John Watson Flag of the United Kingdom.svg John Watson McLaren-Ford Resultados
6 Flag of Monaco.svg Gran Premio de Mónaco 23 de maio Mónaco Francia René Arnoux Italia Riccardo Patrese Italia Riccardo Patrese Brabham-Ford Resultados
7 Flag of the United States.svg Gran Premio de Detroit 6 de xuño Detroit Francia Alain Prost Francia Alain Prost Flag of the United Kingdom.svg John Watson McLaren-Ford Resultados
8 Flag of Canada.svg Gran Premio de Canadá 13 de xuño Circuíto Gilles Villeneuve Francia Didier Pironi Francia Didier Pironi Flag of Brazil.svg Nelson Piquet Brabham-BMW Resultados
9 Flag of the Netherlands.svg Gran Premio de Holanda 3 de xullo Zandvoort Francia René Arnoux Flag of the United Kingdom.svg Derek Warwick Francia Didier Pironi Ferrari Resultados
10 Flag of the United Kingdom.svg Gran Premio do Reino Unido 18 de xullo Circuíto de Brands Hatch Finlandia Keke Rosberg Flag of the United Kingdom.svg Brian Henton Austria Niki Lauda McLaren-Ford Resultados
11 Francia Gran Premio de Francia 25 de xullo Paul Ricard Francia René Arnoux Italia Riccardo Patrese Francia René Arnoux Renault Resultados
12 Alemaña Gran Premio de Alemaña 8 de agosto Hockenheimring Francia Didier Pironi Flag of Brazil.svg Nelson Piquet Francia Patrick Tambay Ferrari Resultados
13 Austria Gran Premio de Austria 15 de agosto Österreichring Flag of Brazil.svg Nelson Piquet Flag of Brazil.svg Nelson Piquet Italia Elio de Angelis Lotus-Ford Resultados
14 Suíza Gran Premio de Suíza 29 de agosto Dijon Francia Alain Prost Francia Alain Prost Finlandia Keke Rosberg Williams-Ford Resultados
15 Italia Gran Premio de Italia 12 de setembro Monza Flag of the United States.svg Mario Andretti Francia René Arnoux Francia René Arnoux Renault Resultados
16 Flag of the United States.svg Gran Premio Caesars Palace 25 de setembro Las Vegas Francia Alain Prost Italia Michele Alboreto Italia Michele Alboreto Tyrrell-Ford Resultados
  • O Gran Premio de Arxentina 1982, fixado para o 7 de marzo, foi cancelado, debido á guerra FISA-FOCA.

Clasificación do Mundial de Pilotos de 1982[editar | editar a fonte]

Os puntos adxudicados aos pilotos do campionato foron 9-6-4-3-2-1 para os seis primeiros lugares en cada carreira.

Pos Piloto RSA
Flag of South Africa.svg
BRA
Flag of Brazil.svg
USW
Flag of the United States.svg
SMR
Flag of San Marino.svg
BEL
Bélxica
MON
Flag of Monaco.svg
DET
Flag of the United States.svg
CAN
Flag of Canada.svg
HOL
Flag of the Netherlands.svg
RU
Flag of the United Kingdom.svg
FRA
Francia
ALE
Alemaña
AUT
Austria
SUI
Suíza
ITA
Italia
CPL
Flag of the United States.svg
Puntos
1 Finlandia Keke Rosberg 5 DSC 2 2 Ret 4 Ret 3 Ret 5 3 2 1 8 5 44
2 Francia Didier Pironi 18 6 Ret 1 NTS 2 3 9 1 2 3 NTS 39
3 Flag of the United Kingdom.svg John Watson 6 2 6 1 Ret 1 3 9 Ret Ret Ret 9 13 4 2 39
4 Francia Alain Prost 1 1 Ret Ret Ret 7 NC Ret Ret 6 2 Ret 8 2 Ret 4 34
5 Austria Niki Lauda 4 Ret 1 DSC Ret Ret Ret 4 1 8 NTS 5 3 Ret Ret 30
6 Francia René Arnoux 3 Ret Ret Ret Ret Ret 10 Ret Ret Ret 1 2 Ret 16 1 Ret 28
7 Francia Patrick Tambay 8 3 4 1 4 Ret 2 NTS 25
8 Italia Michele Alboreto 7 4 4 3 Ret 10 Ret Ret 7 Ret 6 4 Ret 7 5 1 25
9 Italia Elio de Angelis 8 Ret 5 4 5 Ret 4 Ret 4 Ret Ret 1 6 Ret Ret 23
10 Italia Riccardo Patrese Ret Ret 3 Ret 1 Ret 2 15 Ret Ret Ret Ret 5 Ret Ret 21
11 Flag of Brazil.svg Nelson Piquet Ret DSC Ret 5 Ret NSC 1 2 Ret Ret Ret Ret 4 Ret Ret 20
12 Flag of the United States.svg Eddie Cheever Ret Ret Ret 3 Ret 2 10 NSC Ret 16 Ret Ret Ret 6 3 15
13 Flag of Ireland.svg Derek Daly 14 Ret Ret Ret 6 5 7 5 5 7 Ret Ret 9 Ret 6 8
14 Flag of the United Kingdom.svg Nigel Mansell Ret 3 7 Ret 4 Ret Ret Ret 9 Ret 8 7 Ret 7
15 Flag of Canada.svg Gilles Villeneuve Ret Ret DSC 2 NTS 6
16 Flag of Argentina.svg Carlos Reutemann 2 Ret 6
17 Italia Andrea de Cesaris 13 Ret Ret Ret Ret 3 Ret 6 Ret Ret Ret Ret Ret 10 10 9 5
18 Francia Jacques Laffite Ret Ret Ret 9 Ret 6 Ret Ret Ret 14 Ret 3 Ret Ret Ret 5
19 Flag of the United States.svg Mario Andretti Ret 3 Ret 4
20 Francia Jean-Pierre Jarier Ret 9 Ret 4 Ret NSC Ret Ret 14 Ret Ret Ret NSC Ret Ret NTS 3
21 Suíza Marc Surer 7 9 8 5 10 Ret 13 6 Ret 15 Ret 7 3
22 Italia Bruno Giacomelli 11 Ret Ret Ret Ret Ret Ret Ret 11 7 9 5 Ret 12 Ret 10 2
23 Flag of Chile.svg Eliseo Salazar 9 Ret Ret 5 Ret Ret Ret Ret 13 NSC Ret Ret NSC 14 9 NSC 2
24 Alemaña Manfred Winkelhock 10 5 Ret DSC Ret Ret Ret NSC 12 NSC 11 Ret Ret Ret NSC NC 2
25 Italia Mauro Baldi NSC 10 NSC Ret NSC Ret 8 6 9 Ret Ret 6 NSC 12 11 2
26 Flag of Brazil.svg Chico Serra 17 Ret NSC 6 NSCP 11 NSC Ret Ret 11 7 NSC 11 NSC 1
Flag of the United Kingdom.svg Brian Henton NSC NSC Ret Ret Ret 8 9 NC Ret 8 10 7 Ret 11 Ret 8 0
Alemaña Jochen Mass 12 8 8 Ret NSC 7 11 Ret 10 Ret 0
Flag of Sweden.svg Slim Borgudd 16 7 10 0
Flag of Brazil.svg Raul Boesel 15 Ret 9 8 NSCP Ret Ret Ret NSC NSC Ret NSC Ret NSC 13 0
Flag of Colombia.svg Roberto Guerrero NSC NSC Ret NSC NSC Ret Ret NSC Ret NSC 8 Ret Ret NC NTS 0
Flag of the United Kingdom.svg Derek Warwick Ret NSC NSCP Ret Ret NSC Ret Ret 15 10 Ret Ret Ret Ret 0
Flag of the United Kingdom.svg Rupert Keegan NSC Ret Ret NSC 12 0
Flag of the United Kingdom.svg Geoff Lees Ret 12 0
Italia Teo Fabi NSC NSC NSC NC Ret NSCP NSC Ret Ret NSC Ret Ret Ret NSC 0
Italia Riccardo Paletti NSC NSCP NSC Ret NSCP NSCP Ret Ret 0
Flag of Ireland.svg Tommy Byrne NSC Ret NSC NSC Ret 0
Flag of the Netherlands.svg Jan Lammers NSC NSC NSC Ret NSC NSC 0
España Emilio de Villota NSCP NSCP NSC NSC NSCP 0
Flag of Brazil.svg Roberto Moreno NSC 0
Pos Piloto RSA
Flag of South Africa.svg
BRA
Flag of Brazil.svg
USW
Flag of the United States.svg
SMR
Flag of San Marino.svg
BEL
Bélxica
MON
Flag of Monaco.svg
DET
Flag of the United States.svg
CAN
Flag of Canada.svg
HOL
Flag of the Netherlands.svg
RU
Flag of the United Kingdom.svg
FRA
Francia
ALE
Alemaña
AUT
Austria
SUI
Suíza
ITA
Italia
CPL
Flag of the United States.svg
Puntos
Lenda
Cor Resultado
Ouro Gañador
Prata 2º posto
Bronce 3º posto
Verde Remata nos puntos
Azul Non remata nos puntos
Non se califica (NC)
Púrpura Non remata (Ret)
Vermello Non se califica (NSC)
Non se precalifica (NSPC)
Negro Descualificado (DSC)
Branco Non tomou a saída (NTS)
Carreira cancelada (C)
Azul claro Prácticas só (PS)
Piloto de probas dos venres (PP)
(desde 2003 en diante)
En branco Non participou nas prácticas (NPP)
Excluído (EX)
Non chegou (NCG)

Negra – Pole
Cursiva – Volta rápida

Clasificación do Mundial de Construtores de 1982[editar | editar a fonte]

Os puntos adxudicados para a copa internacional de construtores de F1 de 1980 foron 9-6-4-3-2-1 para os seis primeiros lugares en cada carreira. Todos os puntos recibidos por un construtor mantense para o total final.

Pos Construtor Coche
RSA
Flag of South Africa.svg
BRA
Flag of Brazil.svg
USW
Flag of the United States.svg
SMR
Flag of San Marino.svg
BEL
Bélxica
MON
Flag of Monaco.svg
DET
Flag of the United States.svg
CAN
Flag of Canada.svg
HOL
Flag of the Netherlands.svg
RU
Flag of the United Kingdom.svg
FRA
Francia
ALE
Alemaña
AUT
Austria
SUI
Suíza
ITA
Italia
CPL
Flag of the United States.svg
Pts
1 Italia Ferrari 27 Ret Ret DSC 2 NTS 8 3 4 1 4 Ret 2 NTS 74
28 18 6 Ret 1 WD 2 3 9 1 2 3 NTS 3 Ret
2 Flag of the United Kingdom.svg McLaren-Ford 7 6 2 6 1 Ret 1 3 9 Ret Ret Ret 9 13 4 2 69
8 4 Ret 1 DSC Ret Ret Ret 4 1 8 NTS 5 3 Ret Ret
3 Francia Renault 15 1 1 Ret Ret Ret 7 NC Ret Ret 6 2 Ret 8 2 Ret 4 62
16 3 Ret Ret Ret Ret Ret 10 Ret Ret Ret 1 2 Ret 16 1 Ret
4 Flag of the United Kingdom.svg Williams-Ford 5 2 Ret Ret Ret 6 5 7 5 5 7 Ret Ret 9 Ret 6 58
6 5 DSC 2 2 Ret 4 Ret 3 Ret 5 3 2 1 8 5
5 Flag of the United Kingdom.svg Lotus-Ford 11 8 Ret 5 4 5 Ret 4 Ret 4 Ret Ret 1 6 Ret Ret 30
12 Ret 3 7 Ret 4 Ret Ret NSC Ret 12 9 Ret 8 7 Ret
6 Flag of the United Kingdom.svg Tyrrell-Ford 3 7 4 4 3 Ret 10 Ret Ret 7 Ret 6 4 Ret 7 5 1 25
4 16 7 10 Ret Ret 8 9 NC Ret 8 10 7 Ret 11 Ret 8
7 Flag of the United Kingdom.svg Brabham-BMW 1 Ret 5 Ret NSC 1 2 Ret Ret Ret Ret 4 Ret Ret 22
2 Ret Ret 15 Ret Ret Ret Ret 5 Ret Ret
8 Francia Ligier-Matra 25 Ret Ret Ret 3 Ret 2 10 NSC Ret 16 Ret Ret Ret 6 3 20
26 Ret Ret Ret 9 Ret 6 Ret Ret Ret 14 Ret 3 Ret Ret Ret
9 Flag of the United Kingdom.svg Brabham-Ford 1 DSC Ret 19
2 Ret 3 1 Ret 2
10 Italia Alfa Romeo 22 13 Ret Ret Ret Ret 3 Ret 6 Ret Ret Ret Ret Ret 10 10 9 7
23 11 Ret Ret Ret Ret Ret Ret Ret 11 7 9 5 Ret 12 Ret 10
11 Flag of the United Kingdom.svg Arrows-Ford 29 NSC NSC Ret 7 9 8 5 10 Ret 13 6 Ret 15 Ret 7 5
30 NSC 10 NSC Ret NSC Ret 8 6 9 Ret Ret 6 NSC 12 11
12 Alemaña ATS-Ford 9 10 5 Ret DSC Ret Ret Ret NSC 12 NSC 11 Ret Ret Ret NSC NC 4
10 9 Ret Ret 5 Ret Ret Ret Ret 13 NSC Ret Ret NSC 14 9 NSC
13 Italia Osella-Ford 31 Ret 9 Ret 4 Ret NSC Ret Ret 14 Ret Ret Ret NSC Ret Ret NTS 3
32 NSC NSCP NSC Ret NSCP NSCP Ret Ret
14 Flag of Brazil.svg Fittipaldi-Ford 20 17 Ret NSC 6 NSCP 11 NSC Ret Ret 11 7 NSC 11 NSC 1
Flag of the United Kingdom.svg March-Ford 17 12 8 8 Ret NSC 7 11 Ret 10 Ret NSC Ret Ret NSC 12 0
18 15 Ret 9 8 NSCP Ret Ret Ret NSC NSC Ret NSC Ret NSC 13
19 NSCP NSCP NSC NSC NSCP
Flag of the United Kingdom.svg Ensign-Ford 14 NSC NSC Ret NSC NSC Ret Ret NSC Ret NSC 8 Ret Ret NC NTS 0
Flag of the United Kingdom.svg Toleman-Hart 35 Ret NSC NSCP Ret Ret NSC Ret Ret 15 10 Ret Ret Ret Ret 0
36 NSC NSC NSC NC Ret NSCP NSC Ret Ret NSC Ret Ret Ret NSC
Flag of Hong Kong.svg Theodore-Ford 33 14 Ret Ret NSC NSC NSC Ret Ret NSC NSC NSC Ret NSC NSC Ret 0
Pos Construtor Coche
RSA
Flag of South Africa.svg
BRA
Flag of Brazil.svg
USW
Flag of the United States.svg
SMR
Flag of San Marino.svg
BEL
Bélxica
MON
Flag of Monaco.svg
DET
Flag of the United States.svg
CAN
Flag of Canada.svg
HOL
Flag of the Netherlands.svg
RU
Flag of the United Kingdom.svg
FRA
Francia
ALE
Alemaña
AUT
Austria
SUI
Suíza
ITA
Italia
CPL
Flag of the United States.svg
Pts

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]

Commons
Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1982 Modificar a ligazón no Wikidata

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Lang (1992) p.75
  2. Nye (1986) p.147
  3. Jenkinson, Denis (May 1983). "The Formula One scene". Motor Sport LVIII (5).
  4. Roebuck (1986) p.24 "the cars were getting absurd, really crude, with no suspension movement whatever. It was toggle switch driving with no need for any kind of delicacy...it made leaving Formula One a lot easier than it would have been."
  5. Roebuck (1999) pp.175–176
  6. Lang (1992) pp. 10&92. Lang gives the FISA teams in 1980 as "Ferrari, Renault, Alfa-Romeo, Talbot-Ligier and Osella". By April 1982, Toleman has been added to the list, but "Guy Ligier had recently switched allegiance to FOCA".
  7. Roebuck (1999) pp.173–175
  8. Lang (1992) pp.84–88
  9. Roebuck(1999) pp.178–180
  10. Bamsey (1983) p.44
  11. Lang (1992) p.92
  12. Lang (1992) pp.92–95
  13. Donaldson (2003) pp.289–290
  14. Bamsey (1983) p.50, Lang (1992) pp.96–97, Watkins (1997) p.98 and Fearnley (May, 2007) all write that Villeneuve was attempting to beat Pironi. Jenkinson (June 1982) writes only that he "was in the middle of a last desperate bid to improve his grid position."
  15. Donaldson (2003) pp.296–298
  16. Bamsey (1983) p.51
  17. Roebuck (1999) p.186
  18. Roebuck (1999) p.187
  19. Bamsey (1983) p.57
  20. Lang (1992) pp.103–107