Lingua inglesa
 |
Atención: Este artigo ou apartado precisa dun traballo de revisión.
|
- Véxase tamén: Inglés (homónimos).
A lingua inglesa ou inglés é unha lingua pertencente á familia indoeuropea, subfamilia xermánica e grupo occidental, orixinaria de Inglaterra, é oficial no Reino Unido, Irlanda, en Estados Unidos, Canadá, Australia e moitos dos territorios africanos, asiáticos, americanos e de Oceanía que foron ou aínda son colonias británicas.
Na actualidade é unha lingua cun gran número de falantes e un maior número de persoas que a entenden, maioritaria en internet e a máis usada internacionalmente a nivel comercial ou científico. Isto débese a que os países de fala inglesa son os de maior importancia económica no mundo actual[Cómpre referencia].
Índice |
Historia [editar]
- Artigo principal: Historia da lingua inglesa.
No século V, os invasores xermanos (anglos e saxóns) dominaron toda a área de Inglaterra, onde se falaban linguas celtas (que hoxe sobreviven só en Escocia, Gales, Cornualles e Irlanda). Os dialectos falados por estes invasores convertéronse no que se coñecería despois como lingua anglosaxoa, dos que na actualidade quedan algúns vestixios en zonas costeiras de Alemaña e os Países Baixos.
Tamén é salientable a influencia sobre a lingua inglesa que supuxeron os xutos, procedentes de Dinamarca.
Máis adiante, os viquingos establecéronse en partes da illa de Gran Bretaña. A súa lingua, o noruegués antigo, tamén interveu na formación do inglés.
No ano 1066, os normandos conquistaran Inglaterra. A alta nobreza que gobernou o país dende alí ata tres séculos máis tarde falaba soamente normando, unha lingua d'oïl moi próxima ó francés. Gran cantidade de vocabulario desta lingua filtrouse ó inglés, falado polas clases máis baixas. Así, aparecía o inglés medieval.
Tanto a aparición, no século XV, do Great Vowel Shift (ou Gran cambio vocálico) como a extensión, axudada polo goberno e pola imprenta, do dialecto londiniense, levaron á definición do inglés moderno.
Lingua franca [editar]
O inglés é probablemente o terceiro idioma do mundo en número de falantes que o teñen como lingua materna: 340 millóns de persoas, sendo o segundo máis falado, despois do chinés mandarín. Se conta tamén como segunda lingua tería outros 200 millóns de falantes.
O inglés, ao espallar Inglaterra a súa lingua por todo o mundo (Imperio Británico), e ao converterse os Estados Unidos de América na maior potencia económica e militar, converteuse de facto na lingua franca dos nosos días.
A pesares da existencia doutras linguas internacionais e de idiomas como o esperanto ou a interlingua que buscan o emprego dunha lingua máis neutral, o inglés constitúe hoxe en día o principal idioma de comunicación internacional. Isto débese a que unha "civilización" dominante polo regular non adopta outra lingua, senón que, pola contra impón a súa; esta é a razón pola que en moitos dos países europeos fálanse linguas derivadas do latín, por ser esta a lingua oficial do imperio romano.
Actualmente existen propostas para a neutralidade no uso dunha lingua auxiliar, con todo desde o punto de vista económico perderíanse grandes cantidades de diñeiro que hai que pagar durante o proceso ensino-aprendizaxe, estes son por exemplos as regalías que se pagan polos libros e material didáctico en xeral, ademais dos exames de certificación que hai que renovar cada certo tempo. Dos que se deduce a negativa para adoptar unha lingua internacional diferente ao inglés por parte dos que obteñen proveito con este negocio.
Distribución xeográfica [editar]
.png)
O inglés sitúase no terceiro ou cuarto lugar na clasificación de linguas máis faladas no mundo (tralo chinés mandarín, o hindi e o castelán). Sobre 377 millóns de persoas téñeno como lingua nai.
Ademais, a lingua inglesa é a segunda lingua máis aprendida no mundo. No século XX converteuse na lingua franca mundial en numerosos ámbitos (comercio, negocios, turismo...), en detrimento do francés.
Status do inglés no mundo:
- Idioma oficial de facto en: Reino Unido e nos Estados Unidos.
- Idioma oficial de iure en: Australia, Bahamas, Barbados, Fidxi, Belice, Botswana, dependencias dos Estados Unidos, dependencias do Reino Unido, Dominica, Ghana, Gambia, Güiana, Illas Salomón, Xamaica, Lesotho, Liberia, Malawi, Mauricio, Nauru, Nixeria, Papúa Nova Guinea, Samoa Americana, Santa Lucía, Saint Kitts e Nevis, Serra Leoa, Suacilandia, Trindade e Tobago, Granada, San Vicente e as Granadinas, Uganda, Zambia e Cimbabue.
- Idioma cooficial: Bangladesh, Brunei, Canadá, Sudáfrica, Irlanda, Israel, Quenia, Kiribati, Camerún, Exipto, Emiratos Árabes Unidos, Namibia, Nova Celandia, Chagos, Diego García, Illas Marshall, India, Líbano, Madagascar, Malaisia, Malta, Myanmar (Antes Birmania), Filipinas, Paquistán, Porto Rico (EUA), Seychelles, Sri Lanka, Singapur, Tanzania, Tokelau e Tonga.
- Minorías en: Antillas Neerlandesas, Costa Rica, Guinea Ecuatorial, Honduras, Hong Kong (China), Malaisia, México, Panamá, Pará (Brasil), Perú, Samoa, Suriname, Tuvalu, etc.
Hai unha gran cantidade de dialectos do inglés; polo xeral, as diferencias non son tan notables como para que non haxa intercomprensión.
| País | Falantes nativos | |
|---|---|---|
| 1 |  Estados Unidos |
215.423.557 |
| 2 |  Reino Unido |
58.200.000 |
| 3 |  Canadá |
17.694.830 |
| 4 |  Australia |
15.013.965 |
| 5 |  Irlanda |
4.200.000+ (Approx) |
| 6 |  Sudáfrica |
3.673.203 |
| 7 |  Nova Celandia |
3.500.000+ (Approx) |
| 8 |  Singapur |
665.087[1] |
Notas [editar]
- ↑ 2000 Census. Native speakers aged 5 or more
Véxase tamén [editar]
Ligazóns externas [editar]
- Dicionario CLUVI Dicionario inglés-galego da Universidade de Vigo
 |
Linguas oficiais da Unión Europea | |
|---|---|---|
| Búlgaro | Checo | Dinamarqués | Neerlandés | Inglés | Estoniano | Finés | Francés Alemán | Grego | Húngaro | Irlandés | Italiano | Letón | Lituano | Maltés Polaco | Portugués | Romanés | Eslovaco | Esloveno | Castelán | Sueco |
||
| Fonte: Sitio da Unión Europea | ||
|
||||||||||||||||||||||||||||||||
