Juan Manuel Fangio

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Juan Manuel Fangio
Fangio.png
Carreira na Fórmula 1
Nacionalidade Flag of Argentina.svg Arxentina
Anos en activo 1950-1951, 1953-1958
Escudería(s) Alfa Romeo, Maserati, Mercedes, Ferrari
Grandes Premios disputados 52 (51 saidas)
Campionatos 5 (1951, 1954, 1955, 1956, 1957)
Vitorias 24
Podios 35
Pole positions 29
Voltas rápidas 23
Primeiro GP Gran Premio do Reino Unido de 1950
Primeira vitoria Gran Premio de Mónaco de 1950
Derradeira vitoria Gran Premio de Alemaña de 1957
Derradeiro GP Gran Premio de Francia de 1958
Juan Manuel Fangio conducindo un Mercedes W 196 Nürburgring (1986)

Juan Manuel Fangio, nado en Balcarce (Arxentina) o 24 de xuño de 1911 e finado en Buenos Aires o 17 de xullo de 1995, foi un piloto arxentino de Fórmula 1.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Era fillo de Loreto Fangio e Herminia D´Eramo. Foi campión mundial en cinco oportunidades, incluíndo catro consecutivas 1954-1957. É o único piloto da historia da F1 que foi campión con 4 marcas distintas Alfa Romeo, Maserati, Ferrari e Mercedes. Gañou 24 carreiras de Fórmula 1 das 51 que disputou consideradas hoxe Carreiras Oficiais -ver sección á parte-, tendo aínda hoxe en día a media máis alta da historia da F1. En 1957 gañou a carreira de Nürburgring, tras estar a 48 segundos do líder. A súa marca de 5 títulos permaneceu vixente ata o ano 2003 cando foi superada polo piloto alemán Michael Schumacher (que correu o dobre de anos, xa que en F1 participou desde mediados de 1991 ata fins de 2006). Con todo, a súa efectividade (carreiras gañadas sobre carreiras efectuadas) ostenta por lonxe unha marca case imposible de igualar, cunha efectividade asombrosa do 47%, algarismo sen par ata a data. Do mesmo xeito, a relación de podios/partidas e de pole/partidas permanecen sen ser igualadas.

Ademais, gañou os premios: Medalla de Vermeil 1984 outorgada polo Municipio de París; o premio Aguia de Buenos Aires 1989 outorgado pola Orde de Cabaleiros de San Martin de Tours; tamén foi designado Mellor Automobilista de todos os tempos pola International Racing Press Association en 1982 en Río de Xaneiro, Brasil. Para rematar, foi condecorado coa orde aos servizos distinguidos, ao mérito civil no grao de comendador outorgada polo Xefe do Estado Maior Xeneral do Exército Arxentino en 1993.

Foi nomeado Profesor Honoris Causa da Universidade Católica de Santiago do Estero en 1992; Presidente Honorario vitalicio de Mercedes-Benz Arxentina S.A; Presidente da Fundación Renault Arxentina S.A; Presidente Honorario do Museo do Automobilismo Juan Manuel Fangio; e Membro Honorario da Federación Internacional do Automóbil.

Quizais Juan Manuel Fangio sexa máis valorado polos seus adversarios que polos seus seguidores, xa que moitos deles, como Stirling Moss, referíronse a el como o mellor volante de todos os tempos, non só pola súa face deportiva, senón pola súa cabaleirosidade na pista e nos boxes. É que Fangio daba tamén unha gran importancia ao traballo en equipo, cos seus mecánicos, el mesmo un coñecedor nato da alta mecánica daqueles bólidos, traballaba de igual a igual co seu equipo, e sempre dixo que sen os mecánicos pouco se logrou. A súa sinxeleza e ao mesmo tempo a súa fría determinación na competencia, facía que na súa persoa convivise un cabaleiro e ao mesmo tempo un amorne invencible e a toda proba na carreira. Moss adoitaba referirse a el como "..unha furia fría, glacial.."

Os seus restos mortais descansan no cemiterio da súa cidade natal, Balcarce, na provincia de Buenos Aires.

Participación en Grandes Premios non oficiais[editar | editar a fonte]

En realidade, Fangio competiu nun total de 67 Grand Prix, se conta os considerados hoxe "non oficiais", por non dar puntos para o campionato de Fórmula 1 moderno. A realidade indica que a primeira carreira de Fórmula 1 na que participou foi o 18 xullo de 1948 no circuíto de Reims, Francia, a bordo dun pequeno Simca Gordini. O regulamento era de Fórmula 1 (creado no ano 1947) e a carreira considerábase como oficial nese entón (tratábase do Gran Premio de Francia). Con todo, como o campionato de pilotos foi creado posteriormente, hoxe considérase unha competición non oficial.

A partir de 1950, o calendario de Fórmula 1 contemplaba máis de 15 carreiras que por regulamento técnico eran de Fórmula 1 Oficial, aínda que só 7 delas daban puntos para o campionato de pilotos, sen por iso converter as carreiras restantes en menos importantes.

Segundo o criterio actual, hoxe considéranse carreiras oficiais de Fórmula 1 as probas disputadas en Indianápolis entre 1950 e 1957 polo feito de que outorgaban puntos para o campionato de pilotos, aínda que pouco tiñan que ver co regulamento técnico da Fórmula un daquel entón.

Resultados Completos en Fórmula 1[editar | editar a fonte]

(Carreiras en letra grosa indican pole position)

Ano Equipo 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 Equipo Posición Puntos
1950 Alfa Romeo GBR

Ret

MON

1

500

NP

SUI

Ret

BEL

1

FRA

1

ITA

Ret

Alfa Romeo 27
1951 Alfa Romeo SUI

1

500

NP

BEL

9

FRA

1

GBR

2

ALE

2

ITA

Ret

ESP

1

Alfa Romeo 37
1953 Maserati ARX

Ret

500

NP

HOL

Ret

BEL

Ret

FRA

2

GBR

2

ALE

2

SUI

Ret

ITA

1

Maserati 27
1954 Maserati e

Mercedes

ARX

1

500

NP

BEL

1

FRA

1

GBR

4

ALE

1

SUI

1

ITA

1

ESP

3

Maserati e

Mercedes

57
1955 Mercedes ARX

1

MON

Ret

500

NP

BEL

1

HOL

1

GBR

2

ITA

1

Mercedes 44
1956 Ferrari ARX

Ret

MON

4

500

NP

BEL

Ret

FRA

4

GBR

1

ALE

1

ITA

8

Ferrari 29
1957 Maserati ARX

1

MON

1

500

NP

FRA

1

GBR

Ret

ALE

1

PES

2

ITA

2

Maserati 46
1958 Maserati ARX

4

MON

NP

HOL

NP

500

NP

BEL

NP

FRA

4

GBR

NP

ALE

NP

POR

NP

ITA

NP

MAR

NP

Maserati 14º 7
Predecesor:
Nino Farina
Campión da Fórmula 1
1951
Sucesor:
Alberto Ascari
Predecesor:
Alberto Ascari
Campión da Fórmula 1
1954-1955-1956-1957
Sucesor:
Mike Hawthorn

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]

Commons
Commons ten máis contidos multimedia sobre: Juan Manuel Fangio