Alain Prost

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Alain Prost
Alain Prost 2008.jpg
Carreira na Fórmula 1
Nacionalidade Flag of France.svg Francia
Anos en activo 1980 - 1993
Escudería(s) McLaren, Renault, Ferrrari, Williams
Grandes Premios disputados 202 (199 saidas)
Campionatos 4 (1985, 1986, 1989, 1993)
Vitorias 51
Podios 106
Pole positions 33
Voltas rápidas 41
Primeiro GP Gran Premio de Arxentina de 1980
Primeira vitoria Gran Premio de Francia de 1981
Derradeira vitoria Gran Premio de Alemaña de 1993
Derradeiro GP Gran Premio de Australia de 1993

Alain Marie Pascal Prost, que ostenta a Orde do Imperio Británico, nado o 24 de febreiro de 1955 en Lorette, Loire, é un ex-piloto francés de Fórmula 1 que foi catro veces Campión Mundial. Correu con McLaren, con Renault, con Ferrari e con Williams, desde 1980 até 1993. Logo da súa retirada, formuou a súa propia escudaría, Prost Grand Prix, desde 1997 até 2002.

Biografía[editar | editar a fonte]

Naceu o 24 de febreiro de 1955 en Saint-Chamond, Francia. Fillo de André Prost e Marie-Rose Karatchian, nada en Francia de ascendencia Armenia. Prost tivo un irmán menor chamado Daniel, quen morreu de cancro en setembro de 1986.

Piloto moi recoñecido polas súas manobras fríamente calculadas, foi alcumdo como o Mestre ou o Profesor.

Carreira deportiva[editar | editar a fonte]

Dise que a rivalidade entre Alain Prost e Ayrton Senna foi unha das máis interesantes entre dous pilotos que estaban moi por diante de calquera outro na súa época. Tal era dita rivalidade que a definición do título de pilotos de 1989 e a de 1990 produciuse por unha colisión entre ambos.

Alain Prost era un piloto caracterizado por ser moi minucioso en todo o que facía, coidando ao máis mínimo detalle cada parte do seu monopraza, cada parte da súa condución e as súas posibilidades no mundial. Dise que a condución de Prost era a típica condución que se ensina nas escolas de pilotos, que rapidamente se esquece. Cada vez que se lle vía na pista, daba impresión de lentitude, con todo a súa técnica era tremendamente rápida e efectiva.

É o segundo piloto con máis éxitos na Fórmula 1, con 51 vitorias (o primeiro é Michael Schumacher con 91) e o segundo piloto con máis voltas rápidas en carreira con 41 (o primeiro é Michael Schumacher con 76).

bateu a todos os seus compañeiros de equipo, con só tres excepcións:

  • 1980: John Watson sumou un punto máis, pero correu unha carreira máis.
  • 1984: Niki Lauda sumo 0´5 punto máis que Prost.
  • 1988: Prost sumou máis puntos que Senna (105 contra 94) pero a regra de descartes onde se elixían os 11 mellores resultados (en vixencia ata 1990) fixo que finalmente Ayrton Senna fose campión ese ano.

No equipo McLaren-Ford (1980-1981)[editar | editar a fonte]

O seu debut en Formula 1 produciuse no Gran Premio de Bos Aires en 1980 a bordo dun McLaren-Ford e logrou o sexto posto. En 1980 logrou o décimo quinto lugar no mundial de pilotos con 5 puntos.

No equipo Renault (1981-1983)[editar | editar a fonte]

De 1981 a 1983 correu para o equipo Renault. A súa primeira vitoria lógraa no circuíto de Dijon-Prenois (Francia) en 1981. Ese ano conseguiría 2 máis e terminaría quinto con 43 puntos, a 7 do campión Nelson Piquet. En 1982 lograría as dúas primeiras vitorias nunha competitiva tempada (11 pilotos lograron a vitoria), onde finalizaría cuarto con 34 puntos a 10 do campión Keke Rosberg (quen só logrou unha vitoria) 1983 sería a súa primeira gran batalla polo título. Con todo un fallo do motor do seu monopraza no último gran premio, o de Sudáfrica, impediríalle logralo. Nesa tempada lograría 4 triunfos e 57 puntos que lle valerían o subcampionato, 2 menos que o campión Nelson Piquet.

No equipo McLaren (1984-1989)[editar | editar a fonte]

Retornaría a McLaren en 1984, nada menos que como compañeiro do gran campión Niki Lauda. Foi un ano de amplo dominio dos McLaren equipados cos potentes TAG Porsche. Nunha pechada loita, Prost lograría 7 vitorias (o piloto máis laureado do ano) pero terminaría novamente subcampión a só 0´5 puntos de Niki Lauda. O título mundial resistíaselle en dous asaltos consecutivos por causas alleas á súa pilotaxe, o que provocou que se lle recoñecese no mundo da Fórmula 1 durante a tempada seguinte como "O Rei sen Coroa".

1985 foi o ano da súa coroación. A pesar dunha moi boa labor de Michele Alboreto e o seu Ferrari, Prost puido imporse e obtivo 5 vitorias sendo o que consiguiu máis triunfos esa tempada, con 73 puntos logrou o campionato.

En 1986, os Williams-Honda, comparativamente máis potentes que os Mclaren-TAG Porsche, eran pilotados por Nelson Piquet e Nigel Mansell, sendo serios aspirantes ao título. A definición, unha das máis emocionantes da historia, produciuse no circuíto de Adelaida, en Australia. O gran favorito era Nigel Mansell, quen conseguira 5 vitorias e 70 puntos nese ano, seguíalle Prost con 4 vitorias e 64 puntos e Nelson Piquet con 4 vitorias e con 63 puntos. Logo de saír da pole, Mansell deixou pasar case sen loita a Ayrton Senna (Lotus-Renault), Piquet (Williams) e Keke Rosberg (McLaren) quen se retiraba da Fórmula 1. Rapidamente o finés tomou o liderado da carreira e logrou unha vantaxe considerable mentres Senna atrasábase ao quinto lugar con problemas mecánicos. Seguidamente Prost superou a Mansell e deu caza a Piquet. Na volta 23, froito da presión do francés, o brasileiro fixo un trompo que o atrasou ao cuarto lugar. Logo Prost sufriu unha picada lenta e foi a boxes, quedando cuarto. Piquet comezou a achegarse a Mansell e superouno. En todo momento o británico, non pilotando ao seu agresivo estilo, fixo unha carreira conservadora a propósito de que así, matematicamente era campión. A 18 xiros do final, case inmediatamente despois de que Rosberg, que lideraba comodamente a competición, abandonase por unha picada, e logo de deixar pasar a Prost e quedar novamente terceiro, o Williams-Honda de Mansell sufriu un espectacular rebentón da roda traseira esquerda a máxima velocidade na recta máis longa do circuíto, co metal da roda tocando o chan e xerando unha choiva de faíscas. O británico loitou ata lograr deter o vehículo de xeito seguro, impedido de continuar. Piquet, que marchaba primeiro (posición que lle deu o campionato), ante os sucesivos rebentóns recibiu a orde de ir a boxes a cambiar pneumáticos. Prost tomou entón a dianteira e gañou a carreira (a súa quinta na tempada) e o campionato a pesar dos intentos de Piquet, quen quedou coa marca de volta. O francés tamén estivo moi preto de retirarse; o seu vehículo quedou sen combustible segundos logo de ver a bandeira a cadros.

Mclaren en 1987 estaba definitivamente por baixo de Williams e os seus poderosos motores Honda. Prost consegue 3 vitorias e 46 puntos a 27 do campión Nelson Piquet.

Para 1988, Mclaren consegue formar o equipo máis poderoso: os impresionantes motores Fonda, o extraordinario deseño de Gordon Murray e os dous mellores pilotos, Prost e Senna. Mclaren logra 15 de 16 vitorias posibles e Prost 7 contra 8 do Campión Senna. Aínda que Prost suma máis puntos (105 contra 94), a norma do descarte (utilizada ata 1990) onde se toman os 11 mellores resultados, fai que Senna se consagre campión e Prost subcampión. A relación entre ambos comezou a ser tensa no gran premio de Portugal de 1988. Na recta de boxes, Prost empezou a adiantar a Senna pola dereita aproveitando a súa aspiración, pero Senna á súa vez pechouse cara á súa dereita, forzando a Prost ata polo practicamente a un palmo do muro. Alain non cedeu, e acabou conseguindo o liderado que ía manter ata o final.

O título de 1988 definiríase na penúltima data, no circuíto de Suzuka, Xapón. Para ser campión en virtude do sistema de descarte, Prost debía gañar alí e no próximo Grand Prix de Australia. A Pole fíxoa Senna, pero na largada cálase o motor e párase. Grazas ao declive da recta xaponesa, Ayrton logra arrincar o seu motor Fonda. De aí en diante realiza unha formidable remontada ata a primeira posición, que Prost, cun auto avariado que acusaba problemas na caixa de cambios, máis precisamente da 3era. á 4ta. velocidade, intentou defender sen éxito. A seguinte carreira sería gañada por Prost, aínda que o título xa estaba definido.

Para 1989, aínda que o dominio de Mclaren non sería tan amplo como no ano anterior, o título definiríase entre Senna e Prost dun xeito polémico. No gran premio de Xapón de 1989, disputado no circuíto de Suzuka, Prost chegaba con 16 puntos de vantaxe sobre Senna a falta de 2 carreiras para o final de tempada. Senna debía gañar en Xapón (Suzuka) e Australia (Adelaida) para ser campión, sen importar o resultado de Prost. Na volta 47 Senna intenta adiantar a Prost e o francés encérrao provocando unha colisión moi polémica de ambos os vehículos. En dita manobra ambos os autos quedarían enganchados. Prost abandona o auto e Senna é auxiliado por persoal de pista e sae cortando a chicane. Logo de parar en boxes e saír segundo logra adiantar a Alessandro Naninni quen marcha primeiro nese momento, conseguindo así Senna finalizar a carreira en primeira posición, aínda que pouco despois sería descualificado da carreira por cortar a chicane con auxilio de terceiros e Prost adxudicaríase o título. Respecto diso, a versión do propio Prost, a cal coincide coa observación do seu amigo o tri-campión Niki Lauda, é que él defendeu a súa posición do ataque de Senna de forma lexítima, dado que quen estaba ao mando da traxectoria era el. No entanto moitos pilotos e expertos de Fórmula 1 responsabilizaron a Prost polo accidente, como así tamén ao francés Jean-Marie Balestre, o presidente da FIA por aquel entón, de actuar en favor de Prost ao non habelo sancionado por devandito accidente.GrandPrix.com Jean-Marie Balestre Alain Prost logra ese ano 4 vitorias e 76 puntos que lle valerían o seu terceiro campionato do mundo de Formula 1. Cansado da convivencia con Senna, e de certo favoritismo de Honda cara a este, decide migrar á prometedora Ferrari.

No equipo Ferrari (1990-1991)[editar | editar a fonte]

En 1990, Prost a bordo do Ferrari 641 realizou unha extraordinaría tempada, pondo en verdadeiro risco o amplo dominio que os temibles Mclaren-Honda mantiñan desde 1988 e pondo novamente a Ferrari en loita franca polo título. Para principios de ano era evidente que o Mclaren-Honda era un auto mellor, e que os Williams-Renault estaban en ascenso, pero o gran traballo de Prost e do equipo técnico permitiron o desenvolvemento do 641 deseñado por Barnard, facendo que a mediados de tempada transformásese nun rival contundente.

O comezo da tempada non era o mellor: En Phoenix os dous Ferrari abandonaban ante un amplo dominio do Mclaren de Senna. A primeira vitoria sería en Interlagos, Brasil. Un incidente entre Satoru Nakajima e Senna facía que Prost atopásese coa vitoria. O festexo non ocultaba a realidade evidente de que os Ferrari estaban por baixo dos Mclaren e apenas por encima dos sorprendentes Williams-Renault.

Sería en México onde Prost lograría unha das súas máis fantásticas vitorias, no Gran Premio de México, onde partindo 13º, e grazas a unha excelente condución e unha coidada estratexia de carreira, lograría terminar no primeiro lugar, nunha carreira infestadas de adiantamentos e belísimos duelos, como o protagonizado entre Berger e Mansell polo segundo lugar, que culminaría na penúltima volta, cun memorable adiantamento polo lado externo da curva "Peraltada", e un posterior intento frustrado na última curva por parte do piloto de Mclaren.

A recoñecida meticulosidade de Alain Prost na posta a punto do auto para a carreira, puido suplir dalgunha forma certa carencia de velocidade pura dos Ferrari respecto dos Mclaren, e permitiu sensacionais vitorias, especialmente a mencionada de México, Gran Bretaña e Francia, onde Prost, a pesar de clasificar 13, 4 e 5 respectivamente, levou cun ritmo rápido e regular, ata o primeiro lugar do podio.

En canto a motores, o Ferrari V12 mostrouse potente, aínda que nalgúns circuítos os Honda V10 tiñan vantaxe en aceleración. Algunhas actitudes do seu compañeiro de equipo, Nigel Mansell prexudicárono na loita polo título. Na sida do Gran Premio de Portugal, Mansell move deliberadamente o seu auto para tapar a Prost. Finalmente a carreira terminou con Mansell primeiro, Senna segundo e Prost terceiro.

Para o fin da tempada, esta vez Prost debía gañar en Xapón (Suzuka) e Australia (Adelaida) para ser campión, sen importar o resultado de Senna. Pola contra, caso de non gañar, Senna automaticamente consagraríase campión. Para o Gran Premio de Xapón Senna gañara o primeiro lugar na grella de saída e Prost o segundo. Senna pediu saír ao lado externo e menos sucio da pista, cousa que foi denegada. Ao iniciarse a carreira Prost toma a dianteira, pero ao chegar á primeira curva, Senna lle embiste por detrás. Abandonan os dous e automaticamente Senna é campión. A primeira versión de Senna foi que Prost pechoulle. Con todo, tempo máis tarde recoñecería que lle sacou da pista á mantenta, e o motivo sería porque lle obrigaron a sair ao lado sucio da pista. Prost logra 5 vitorias, e 71 puntos, o cal faio subcampión a 7 puntos de Senna.

En 1991, os Ferrari foron pouco competitivos e non logran ningunha vitoria, e só o quinto posto do campionato con 34 puntos. Declaracións de Prost queixándose do seu vehículo fan que Ferrari despida ao piloto e este non poida participar na última carreira.

"Ano de descanso" supostamente (1992)[editar | editar a fonte]

1992 foi un ano de descanso para Prost, a pesar das especulacións de que este correría para Ligier.

No equipo Williams-Renault (1993)[editar | editar a fonte]

En 1993 Renault rescata a Prost e pono a bordo do excelente Williams co motor francés. A pesar dunha primeira férrea oposición de Senna, cun auto inferior, Prost logra imporse e consegue 7 vitorias sendo o máis laureado do ano, 99 puntos e o seu cuarto e último título. Prost substituíu ao campión Nigel Mansell que ao parecer negábase a ser o seu compañeiro de equipo. Ese mesmo ano os Williams lucían o número 0 (Damon Hill) e o 2 (Alain Prost). O número 0 foi debido á marcha de Mansell á Indi, o cal posuía o número 1 de campión.

Logo da Fórmula 1[editar | editar a fonte]

Desde 1997, e ata 2001, Prost dirixiu o seu propio equipo en Fórmula 1, Prost Grand Prix, tras comprar previamente o equipo Ligier. A escuadra crebou a inicios de 2002. Cabe destacar desta etapa que o que fose durante un ano compañeiro seu, Jean Alesi, estivo baixo as ordes de Alain Prost neste equipo.

En 2007 e 2008 Prost consagrouse campión do Trofeo Andrós, do campionato Francés de autos que se corre sobre calzadas con xeo.

Fóra do mundo automobilístico, Prost é afeccionado ao golf, ademais dun ciclista moi activo e colabora como deseñador coa empresa de cadros de bicicleta Cyfac.

Distincións[editar | editar a fonte]

Alcumes[editar | editar a fonte]

Logros[editar | editar a fonte]

  • Campión mundial de Fórmula 1 en 1985, 1986, 1989 e 1993
  • Segundo posto do Campionato Mundial en 1983, 1984, 1988 e 1990
  • Completou 199 grandes premios
  • 51 vitorias en grandes premios
  • 798´5 puntos de campionato
  • 106 podios
  • 41 voltas rápidas
  • 6 vitorias no Gran Premio de Francia

Comparación con compañeiros de equipo[editar | editar a fonte]

No curso da súa carreira na Fórmula 1, Alain Prost bateu a todos os seus compañeiros de equipo, incluídos cinco campións do mundo. As únicas excepcións son as de 1984, cando Prost perdeu con Niki Lauda por medio punto; na súa primeira tempada, con John Watson, que participou en máis carreiras logrando un punto máis; e en 1988, cando Senna gañoulle por 3 puntos, mediante a regra de descarte que se aplicaba no campionato aquel ano. A puntuación orixinal era de 105 a 94 a favor do francés.

Tempada Compañeiro de equipo Puntos de Prost Puntos de compañeiros
1980 John Watson 5 6
1981 René Arnoux 43 11
1982 René Arnoux 34 28
1983 Eddie Cheever 57 22
1984 Niki Lauda 71.5 72
1985 Niki Lauda 76 (73) 14
1986 Keke Rosberg 74 (72) 22
1987 Stefan Johansson 46 30
1988 Ayrton Senna 105 (87) 94 (90)
1989 Ayrton Senna 81 (76) 60
1990 Nigel Mansell 73 (71) 37
1991 Jean Alesi 34 21
1993 Damon Hill 99 69

Resultados completos na Fórmula 1[editar | editar a fonte]

Ano Equipo 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 Posición Puntos
1980 Flag of the United Kingdom.svg McLaren ARX

6

BRA

5

RSA

DNS

USW

DNP

BEL

Ret

MON

Ret

FRA

Ret

RU

6

ALE

11

AUT

7

HOL

6

ITA

7

CAN

Ret

USA

DNS

16º 5
1981 Francia Renault USW

Ret

BRA

Ret

ARX

3

SMR

Ret

BEL

Ret

MON

Ret

ESP

Ret

FRA

1

RU

Ret

ALE

2

AUT

Ret

HOL

1

ITA

1

CAN

Ret

LVG

2

43
1982 Francia Renault RSA

1

BRA

1

USW

Ret

SMR

Ret

BEL

Ret

MON

7

USA

NC

CAN

Ret

HOL

Ret

RU

6

FRA

2

ALE

Ret

AUT

8

SUI

2

ITA

Ret

LVG

4

34
1983 Francia Renault BRA

7

USW

11

FRA

1

SMR

2

MON

3

BEL

1

USA

8

CAN

5

RU

1

ALE

4

AUT

1

HOL

Ret

ITA

Ret

EUR

2

RSA

Ret

57
1984 Flag of the United Kingdom.svg McLaren BRA

1

RSA

2

BEL

Ret

SMR

1

FRA

7

MON

1

CAN

3

USA

4

USA

Ret

GBR

Ret

ALE

1

AUT

Ret

HOL

1

ITA

Ret

EUR

1

POR

1

71´5
1985 Flag of the United Kingdom.svg McLaren BRA

1

POR

Ret

SMR

DSQ

MON

1

CAN

3

USA

Ret

FRA

3

RU

1

ALE

2

AUT

1

HOL

2

ITA

1

BEL

3

EUR

4

RSA

3

AUS

Ret

73
1986 Flag of the United Kingdom.svg McLaren BRA

Ret

ESP

3

SMR

1

MON

1

BEL

6

CAN

2

USA

3

FRA

2

RU

3

ALE

6

HUN

Ret

AUT

1

ITA

DSQ

POR

2

MEX

2

AUS

1

74
1987 Flag of the United Kingdom.svg McLaren BRA

1

SMR

Ret

BEL

1

MON

9

USA

3

FRA

3

RU

Ret

ALE

7

HUN

3

AUT

6

ITA

15

POR

1

ESP

2

MEX

Ret

XPN

7

AUS

Ret

46
1988 Flag of the United Kingdom.svg McLaren BRA

1

SMR

2

MON

1

MEX

1

CAN

2

USA

2

FRA

1

RU

Ret

ALE

2

HUN

2

BEL

2

ITA

Ret

POR

1

ESP

1

XPN

2

AUS

1

87
1989 Flag of the United Kingdom.svg McLaren BRA

2

SMR

2

MON

2

MEX

5

USA

1

CAN

Ret

FRA

1

RU

1

ALE

2

HUN

4

BEL

2

ITA

1

POR

2

ESP

3

XPN

Ret

AUS

Ret

76
1990 Italia Ferrari USA

Ret

BRA

1

SMR

4

MON

Ret

CAN

5

MEX

1

FRA

1

RU

1

ALE

4

HUN

Ret

BEL

2

ITA

2

POR

3

ESP

1

XPN

Ret

AUS

3

71
1991 Italia Ferrari USA

2

BRA

4

SMR

Ret

MON

5

CAN

Ret

MEX

Ret

FRA

2

RU

3

ALE

Ret

HUN

Ret

BEL

Ret

ITA

3

POR

Ret

ESP

2

XPN

4

AUS

NP

34
1993 Flag of the United Kingdom.svg Williams RSA

1

BRA

Ret

EUR

3

SMR

1

ESP

1

MON

4

CAN

1

FRA

1

RU

1

ALE

1

HUN

12

BEL

3

ITA

12

POR

2

XPN

2

AUS

2

99
Predecesor:
Niki Lauda
Campión da Fórmula 1
1985-1986
Sucesor:
Nelson Piquet
Predecesor:
Ayrton Senna
Campión da Fórmula 1
1989
Sucesor:
Ayrton Senna
Predecesor:
Nigel Mansell
Campión da Fórmula 1
1993
Sucesor:
Michael Schumacher

Notas[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]

Commons
Commons ten máis contidos multimedia sobre: Alain Prost
Wikiquote
A Galicitas posúe citas sobre: Alain Prost