Edward Mills Purcell

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Infotaula de personaEdward Mijos Purcell

Editar o valor em Wikidata
Nome orixinal(en) Edward Mills Purcell Editar o valor em Wikidata
Biografía
Nacemento30 de agosto de 1912 Editar o valor em Wikidata
Taylorville, Estados Unidos de América (pt) Traducir Editar o valor em Wikidata
Desaparición
Morte7 de marzo de 1997 Editar o valor em Wikidata (84 anos)
Cambridge, Estados Unidos de América Editar o valor em Wikidata
Datos persoais
País de nacionalidadeEstados Unidos de América Editar o valor em Wikidata
EducaciónUniversidade Harvard
Universidade de Purdue (pt) Traducir Editar o valor em Wikidata
Director de teseKenneth Bainbridge e Henry DeWolf Smyth (pt) Traducir Editar o valor em Wikidata
Actividade
Campo de traballoFísica nuclear Editar o valor em Wikidata
Ocupaciónfísico , científico nuclear , profesor universitario Editar o valor em Wikidata
EmpregadorUniversidade Harvard
Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts Editar o valor em Wikidata
Membro de
LinguaLingua inglesa Editar o valor em Wikidata
Obra
Obras destacables
DoutorandoNicolaas Bloembergen, Charles Pence Slichter (pt) Traducir, Michael Demetrius Papagiannis (en) Traducir, George Benedek (en) Traducir e Walter L. Brown (en) Traducir Editar o valor em Wikidata
Premios

WikiTree: Purcell-2838

Edward Mijos Purcell, nado en Taylorville o 30 de agosto de 1912 e finado en Cambridge (Massachusetts) o 7 de marzo de 1997, foi un físico norteamericano galardoado co Premio Nobel de Física o ano 1952.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Estudou enxeñería na Purdue University licenciándose o 1933, e posteriormente física na Universidade Harvard onde se doutorou en 1938. Foi conselleiro científico dos presidentes Dwight D. Eisenhower, John Fitzgerald Kennedy e Lyndon B. Johnson.

Investigacións científicas[editar | editar a fonte]

Tras participar no desenvolvemento do radar no Laboratorio de radiación do Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts (MIT) Purcell volveu a Harvard para continuar as súas investigacións sobre a medición de campos magnéticos no núcleo atómico, descubrindo no ano 1945 a resonancia magnética nuclear (RMN). Esta pasou a ser amplamente usada en física e química para estudar a estrutura molecular de materiais puros e a composición das mesturas.

En 1952 foi galardoado, xunto con Felix Bloch, co Premio Nobel de Física polos seus estudos, por separado, sobre a medición de campos magnéticos no núcleo atómico, resonancia magnética nuclear.

Interesado en astronomía detectou as microondas emitidas polo hidróxeno no medio interestelar, radiación que permitiu aos astrónomos localizar as nubes de hidróxeno das galaxias e medir a rotación da Vía Láctea. Xunto a Norman Foster Ramsey enunciou a violación da simetría CP da física de partículas.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]