John Hasbrouck van Vleck

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
John Hasbrouck van Vleck
JH van Vleck 1974.jpg
Datos persoais
Nacemento 13 de marzo de 1899
Lugar Middletown
Falecemento 27 de outubro de 1980
Lugar Cambridge
Nacionalidade Estados Unidos de América
Actividade
Campo matemático, físico e catedrático de universidade
Director de tese Edwin C. Kemble
Premios Bolsa Guggenheim, Premio Nobel de Física, Medalha Elliott Cresson, Medalha Lorentz, Prêmio Irving Langmuir, Medalha Nacional de Ciências e Prêmio Memorial Richtmyer
editar datos en Wikidata ]

John Hasbrouck van Vleck, nado en Middletown (Connecticut) o 13 de marzo de 1899 e finado en Cambridge (Massachusetts) o 27 de outubro de 1980, foi un físico estadounidense, galardoado co Premio Nobel de Física en 1977.

Biografía[editar | editar a fonte]

Estudou física na Universidade Harvard, e posteriormente, en 1923, ingresou como profesor auxiliar na Universidade de Minnesota. Foi designado profesor de física na Universidade de Wisconsin, onde tivo como alumno a John Bardeen, e finalmente estableceuse en Harvard.

Investigacións científicas[editar | editar a fonte]

Sexta Conferencia Solvay (1930). John Hasbrouck van Vleck é o terceiro da fila posterior pola dereita, no medio de Yakov Dorfman e Enrico Fermi.

Van Vleck desenvolveu as teorías fundamentais da mecánica cuántica do magnetismo e da vinculación nos complexos do metal.

Vleck participou no Proxecto Manhattan servindo no Comité Científico de Los Álamos en 1943. Este comité decidiu reducir o tamaño do arma nuclear e acelerar a produción da bomba para o seu lanzamento sobre a cidade xaponesa de Hiroshima.

En 1977 foi galardoado co Premio Nobel de Física, xunto con Philip Warren Anderson e Nevill Francis Mott, polas súas investigacións sobre o ferromagnetismo e a supercondutividade.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]