Nikita Khrushchev

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Nikita Khrushchev
Nikita Khrusjtsjov.jpg
Nikita Sergeievich Khrushchev
Ники́та Серге́евич Хрущёв
Datos persoais
Nacemento 15 de abril de 1894
Lugar Kalínkova, Kursk (Ucraína)
Falecemento 29 de agosto de 1971
Lugar Moscova, RSSF de Rusia
Organización Partido Comunista da Unión Soviética
Profesión Político

Nikita Sergeievich Khrushchev (en ruso: Ники́та Серге́евич Хрущёв, tamén transcrito como Khruschov, Kruschov ou Kruschev), nado en Kalínkova, Kursk, Rusia o 15 de abril de 1894 e falecido en Moscova o 29 de agosto de 1971, foi o máximo dirixente da Unión Soviética entre os anos 1953 e 1964.

Primeiros anos[editar | editar a fonte]

Nacido na rexión agrícola de Kursk nunha familia campesiña pobre, emigrou cos seus pais á actual Donetsk (Ucraína), abandonando o campo por traballos fabrís. Khrushchev comezará traballando na limpeza interior de grandes caldeiras e traballará tamén como obreiro axustador, un traballo cualificado que estaba ben pagado e que lle serviu para conseguir a exención do servizo militar na Primeira Guerra Mundial.

Inicios políticos[editar | editar a fonte]

Khrushchev participou na Revolución Bolxevique de 1917 e loitou no Exército Vermello durante a Guerra Civil que a seguiu (1918-20). Despois do triunfo da revolución, fixo carreira política no Partido Comunista ucraíno até chegar a ser o primeiro secretario da rexión de Moscova (1935-38) e da República de Ucraína (1938-49). Neste último cargo levou unha política contraria ao nacionalismo ucraíno e organizou a anexión dos territorios gañados por Ucraína en función da repartición de Polonia entre o III Reich e a Unión Soviética.

Segunda Guerra Mundial[editar | editar a fonte]

Durante a Segunda Guerra Mundial, dirixiu a fronte política de resistencia contra a invasión alemá como Comisario político (zampolit), con rango de Tenente Xeneral. Tras a queda de Kiev, foi chamado a Moscova e desde alí foi enviado a Stalingrado, onde se destacou especialmente como Comisario Xefe do NKVD na batalla de Stalingrado. Posteriormente, participou na batalla de Kursk e na liberación de Kiev, onde tamén foi empregado na represión dos nacionalistas do Exército Insurxente Ucraíno, que combatera a carón das tropas nazis contra o Exército Vermello.

Distanciamento do stalinismo[editar | editar a fonte]

En función da súa grande proximidade a Stalin, Khrushchev conseguiu sobrevivir a todas as purgas stalinistas e en 1949 regresa a Moscova, onde comeza a destacar como especialista do Comité Central do PCUS en cuestións agrícolas. O seu papel a carón de Stalin foi recoñecido publicamente e, tras súa a morte en 1953, foi elixido Secretario Xeral do Partido Comunista da Unión Soviética, compartindo o poder cunha dirección colexiada do Presidium do Partido. De vagar, Khrushchev apareceu como líder dunha corrente renovadora disposta a romper co pasado stalinista. Nesa liña, apartou do goberno o Ministro do Interior e representante da liña stalinista Lavrenti Beria, e a mala marcha da economía permitiulle tamén prescindir do seu rival, o Primeiro Ministro Georgi Malenkov en 1955. A dimisión do novo Primeiro Ministro Nikolai Bulganin en 1958 permitiu a Khrushchev concentrar persoalmente a dirección do Estado e do Partido.

Antes diso, en 1956 defendeu perante o XX Congreso do PCUS un informe que denunciaba os erros e os crimes da época de Stalin, o culto á personalidade e o dogmatismo ideolóxico, considerándoos contrarios ao marxismo-leninismo, o que tivo unha forte repercusión do movemento comunista internacional e motivou a expulsión do partido dalgúns dos continuadores teóricos da era staliniana, até que en 1961, o XXII Congreso do PCUS condenou oficialmente Stalin.

Política[editar | editar a fonte]

Khrushchev orientou a súa política nun sentido liberalizador, aínda que manténdose dentro do que os seus críticos consideraban a ortodoxia comunista. Así, aínda que impulsou a reconciliación coa Iugoslavia de Tito, tamén interveu militarmente para esmagar a revolta anticomunista de Hungría (1956) e rompeu as relacións coa República Popular da China durante o mandato de Mao Tse Tung (1961). Por outra banda, acuñou a doutrina coñecida co nome de Coexistencia pacífica co bloque capitalista, pero, na práctica, as relacións empeoraron a raíz da localización dun avión espía americano sobrevoando o territorio soviético, que os Estados Unidos se negaron a explicar. Aquilo desembocou na construción do Muro de Berlín (1961) e no intento de instalar mísiles en Cuba (Crise dos mísiles de Cuba, 1961) que o enfrontou coa administración de John Fitzgerald Kennedy. Durante o seu mandato, a URSS obtivo un grande suceso na carreira espacial, co lanzamento en 1957 do primeiro satélite e, en 1961, co primeiro voo espacial tripulado. O mesmo suceso aconteceu na carreira armamentista.

No ámbito económico, Khrushchev lanzou planos orientados a liberalizar a economía soviética co fin de alcanzar aos Estados Unidos, descentralizando a planificación e aumentando a autonomía das rexións e das empresas, impulsando a colonización de terras virxes en Siberia, fomentando a investigación científica e prestando maior atención á industria lixeira e á agricultura. Iso permitiulle dar prioridade ao abastecemento dos bens de consumo, iniciando unha nova política económica baseada no economismo. Porén, serían os malos resultados económicos derivados da queda da produción agrícola e da importación maciza de cereais, unidos ao illamento exterior, permitiron a conspiración que o apartou do poder. As reformas impulsadas para adelgazar a burocracia e a administración fixérono ser contestado no interior do partido, e, finalmente, ser dimitido en 1964 acusado do mesmo que el acusara Stalin: culto á personalidade e erros políticos. Sucedeuno á fronte do Partido un dos seus colaboradores máis estreitos, Leonid Brezhnev. En 1966 foi expulsado do Comité Central do PCUS. Morreu en Moscova o 11 de setembro de 1971

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Flag-map of Russia.svg
A Galipedia ten un portal sobre:


Outros artigos[editar | editar a fonte]

Predecesor:
Iosif Stalin
Soviet coat of arms.png
Secretario Xeral do Comité Central do PCUS

1953 - 1964
Sucesor:
Leonid Brezhnev
Predecesor:
Nikolai Bulganin
Primeiro Ministro da Unión Soviética
1958-1964
Sucesor:
Alexei Kosigin