Charles Stark Draper

Charles Stark Draper
	;
Biografía
Nacemento	2 de outubro de 1901 ; Windsor
Morte	25 de xullo de 1987 (85 anos); Cambridge
Educación	Universidade Stanford ; Universidade de Misuri ; Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts
Director de tese	Philip M. Morse
Actividade
Ocupación	enxeñeiro de aviación, informático, profesor universitario, inventor, físico
Empregador	Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts
Membro de	Academia Nacional de Enxeñaría (1965–); Academia Nacional de Ciencias dos Estados Unidos (Membro da Academia Nacional de Ciencias dos Estados Unidos) (1957–); Academia das Artes e das Ciencias dos Estados Unidos ; Academia francesa das ciencias
Alumnos	Walter McKay
Obra
Doutorando	Walter Wrigley (en) e Yao-Tzu Li (en)
Familia
Nai	Mattie Martha Washington Stark
Premios
	(1983) Premio Theodore von Kármán; (1981) Medalla de ouro Langley; (1981) Prêmio Richard E. Bellman (pt) ; (1981) Salón da Fama da Aviación Nacional; (1981) Salón da Fama dos Inventores Nacionais; (1977) Allan D. Emil Memorial Award (en) ; (1976) Salón Espacial Internacional da Fama; (1973) Medalha Lamme IEEE (pt) ; (1971) Medalla John Scott; (1971) Medalha Rufus Oldenburger (pt) ; (1966) Medalha Daniel Guggenheim (pt) ; (1964) Medalla Nacional de Ciencia Concedido por Lyndon B. Johnson; (1961) Premio Golden Plate; (1960) Medalha Howard N. Potts (pt) ; (1959) William Procter Prize for Scientific Achievement (en) ; (1959) Prêmio Magalhães (pt) ; (1957) Medalla Holley; Membro da Sociedade Estadounidense de Física; IEEE Fellow; Membro da Academia Estadounidense das Artes e as Ciencias; Fellow of the American Society of Mechanical Engineers (en) ;

Charles Stark Draper, nado o 2 de outubro de 1901 en Windsor, Missouri, e finado o 1 de xullo de 1987, foi un enxeñeiro estadounidense que destacou no desenvolvemento de sistemas de navegación inerciais.^[1]^[2]

Traxectoria

Draper naceu o 2 de outubro de 1901 en Windsor, Missouri. Estudou ciencias e psicoloxía nas universidades de Missouri e Stanford, rematando cun doutoramento en física polo Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts (MIT) en 1938. Deu clases durante un ano para a continuación fundar o Laboratorio de Instrumentación do MIT en 1940, chegando a ser xefe do departamento de aeronáutica do MIT.^[1]^[2]

O primeiro éxito do Laboratorio de Instrumentación foi o xiroscopio Mark 14 para os canóns antiaéreos da Armada. Durante os anos 1950 desenvolveu un péndulo de Foucault para corrixir automaticamente os erros dos xirocompases navais e aeronáuticos da época debido á rotación da Terra. Tamén desenvolveron pilotos automáticos en base ao péndulo e xirocompás, demostrándose a súa utilidade co primeiro voo automático transcontinental dun bombardeiro B-29 en 1953.^[1]^[2]

Durante o programa Apollo o laboratorio de Draper gañou o contracto para desenvolver o sistema de control e navegación estelar e inercial que levarían a bordo as naves Apollo. Draper seguiría investigando no MIT ata xaneiro de 1970.^[1]^[2]

Notas

1 2 3 4 Mark Wade (2022). "Draper, Charles Stark" (en inglés). Consultado o 24 de xaneiro de 2023.
1 2 3 4 Robert A. Duffy (1994). National Academy of Sciences, ed. "Charles Stark Draper" (PDF) (en inglés). Consultado o 24 de xaneiro de 2023.

Véxase tamén

Outros artigos

Programa Apollo

[astronautix-1] 1 2 3 4 Mark Wade (2022). "Draper, Charles Stark" (en inglés). Consultado o 24 de xaneiro de 2023.

[nasa-2] 1 2 3 4 Robert A. Duffy (1994). National Academy of Sciences, ed. "Charles Stark Draper" (PDF) (en inglés). Consultado o 24 de xaneiro de 2023.

[1]

[2]